Poprzednia

ⓘ Rudolf Leroch-Orlot




Rudolf Leroch-Orlot
                                     

ⓘ Rudolf Leroch-Orlot

Rudolf Ignacy Leroch-Orlot, właśc. Rudolf Leroch, ps. "Orlot” – oficer Legionów Polskich, podpułkownik Wojska Polskiego II RP i Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, w 1964 mianowany do stopnia pułkownika przez władze RP na uchodźstwie, działacz kulturalny, społeczny oraz emigracyjny w Argentynie.

                                     

1. Życiorys

Urodził się 23 lub 24 grudnia 1893 we Lwowie. Był synem Marcina i Amelii z domu Krzyżak. Od 1911/1912 był członkiem Polskich Drużyn Strzeleckich w Krakowie. Wówczas współpracował na polu niepodległościowym z organizacją "Młoda Serbia”. Studiował prawo na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego uzyskując absolutorium oraz kształcił się na Wydziale Filozoficznym UJ, ukończył studia na Akademii Handlowej w Krakowie.

Po wybuchu I wojny światowej został żołnierzem Legionów Polskich. Od sierpnia 1914 służył w oddziałach strzeleckich 1 pułku piechoty w składzie I Brygady, najpierw jako trębacz I batalionu, a od 20 października 1914 był adiutantem batalionu. Został awansowany do stopnia podporucznika piechoty 12 listopada 1914. Odniósł rany 21 sierpnia 1915 pod Kowalikami. Po odbyciu leczenia służył w macierzystym pułku. W 1917 z ramienia Legionów przebywał w Wiedniu i ponownie współdziałał z ruchem "Młoda Serbia”. Po kryzysie przysięgowym z 1917 został internowany. Po odzyskaniu wolności działał w Polski Organizacji Wojskowej. Służbę legionową zakończył w stopniu porucznika.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego w listopadzie 1918. Służył w szeregach 5 pułku piechoty Legionów i 68 pułku piechoty. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. 20 sierpnia 1921 Naczelnik Państwa zezwolił mu na przybranie nazwiska "Orlot” do nazwiska rodowego "Leroch”. W 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów rezerwowych piechoty. Jako kapitan Wojska Polskiego został osadnikiem wojskowym osadzie Wilja. W 1923 był oficerem rezerwowym 28 pułku piechoty w Łodzi. Następnie został przeniesiony do korpusu oficerów artylerii i zweryfikowany w stopniu kapitana rezerwy ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1924 był żołnierzem rezerwowym przydzielonym do 10 pułku artylerii polowej w Łodzi jako oficer zatrzymany w służbie czynnej. W 1925 został przemianowany na oficera zawodowego i zweryfikowany jako kapitan służby czynnej artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Pełnił stanowisko dowódcy batalionu celnego. Na przełomie lat 20. i 30. był oficerem 10 pułku artylerii polowej. W 1929 został awansowany na stopień majora artylerii. Zaprojektował odznakę 10 pułku artylerii polowej zatwierdzona 17 września 1927 oraz był autorem monografii opisującej historię 10 pułku artylerii polowej wydana w 1929. Przed 1929 był dowódcą I dywizjonu w 10 pap. W trakcie 1929 na kilka miesięcy został przeniesiony do Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisko Szefa Wydziału Biura Personalnego. W 1930 był komendantem przysposobienia wojskowego artyleryjskiego w Łodzi. W Łodzi udzielał się aktywnie w życiu artystyczno-teatralnym oraz na polu działalności społecznej. Wspierał wiele z organizowanych imprez artystycznych w mieście, występował jako prelegent podczas uroczystości patriotycznych. Był działaczem łódzkiego Towarzystwa Operowego, a 15 września 1926 został wybrany kierownikiem administracyjnym tegoż. Został członkiem sekcji wykonawczej prezydium organizującego bieg myśliwskim św. Huberta 3 listopada 1929 i uczestniczył w nim jako Master. W lutym 1930 został wybrany członkiem zarządu Łódzkiego Klubu Lotniczego, a 8 marca 1930 jego sekretarzem generalnym.

W styczniu 1931 został przeniesiony z korpusu oficerów artylerii do korpusu oficerów kontrolerów w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929 i 1. lokatą oraz przydzielony do korpusu kontrolerów w Warszawie. Służbę w korpusie kontrolerów pełnił do 1939. Na podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 i 2. lokatą w korpusie oficerów kontrolerów.

Podczas II wojny światowej został oficerem Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, był żołnierzem 2 Korpusu Polskiego. Po wojnie pozostał na emigracji. 12 kwietnia 1949 wraz z żoną Bronisławą i synem Krzysztofem przybył na statku "Highland Brigade” do Buenos Aires w Argentynie, gdzie osiadł. W Argentynie działał na polu kombatanckim i polonijnym. Był wieloletnim prezesem Koła Legionistów i POW, wiceprezesem Związku Polaków, członkiem i założycielem Towarzystwa Miłośników Historii w Buenos Aires. W 1967 w Argentynie zorganizował obchody 100. rocznicy urodzin Marszałka Józefa Piłsudskiego. W 1964 Prezydent RP na uchodźstwie mianował go pułkownikiem w korpusie kontrolerów.

Zmarł w 1978. Jego żoną od 1923 była Bronisława Olecka z domu Skrzywan, przedwojenna śpiewaczka operowa-sopranistka w Łodzi, prowadząca tam szkołę śpiewu solowego.

Portret rysunkowy ppor. Legionów Polskich Rudolfa Lerocha-Orlota autorstwa Henryka Hetza-Barwińskiego był jedną z 20 humorystycznie przedstawionych podobizn polskich legionistów, które ukazały się w albumie pt. Woyska polskiego konterfektow gładkich 20 gwoli uciechy komilitonow swoich wyimaginował - a gwoli pozytku nierycerskiego pospolstwa w tysiaczney mnogosci wytłoczyc zezwolił. Spuściznę po płk. Lerochu-Orlocie przejęła Polska Misja Katolicka w Argentynie.

                                     

2. Publikacje

  • Zasady gospodarki amunicją w: "Przegląd Piechoty” 3/1937.
  • Zarys historji wojennej 10-go kaniowskiego pułku artyleji polowej.
                                     

3. Ordery i odznaczenia

  • Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski 11 listopada 1965, za zasługi w długoletniej pracy państwowo-społecznej dla Polski.
  • Krzyż Walecznych – czterokrotnie przed 1932.
  • Srebrny Krzyż Zasługi 1928.
  • Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.
  • Srebrna Odznaka Honorowa Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej II stopnia.
  • Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921.
  • Krzyż Niepodległości 1931.
  • Krzyż Kawalerski Orderu Orła Białego – Królestwo Serbów, Chorwatów i Słoweńców styczeń 1929, przyznany dekretem przez króla Aleksandra I.
                                     
  • Rudolf Leroch - Orlot Zarys historii ., s. 42. Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych. Roczniki Oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932. Rudolf Leroch - Orlot
  • Oddziału Zbierającego Nadwyżki 10 pal Oficerowie pułku kpt. mjr Rudolf Leroch - Orlot 1924 - 1931, dowódca I dywizjonu, komendant p.w. art. mjr Michał
  • ewentualnie z generałem majorem artylerii Dymitrem Altfaterem 1874 - 1931 Rudolf Leroch - Orlot Zarys historji wojennej 10 - go kaniowskiego pułku artyleji polowej
  • Nowak: Zarys historii wojennej 9 - go Pułku Artylerii Polowej. 1929. Rudolf Leroch - Orlot Zarys historii wojennej 10 - go Pułku Kaniowskiego Artylerii Polowej

Użytkownicy również szukali:

...
...
...