Poprzednia

ⓘ Kościół św. Jerzego w Kamienicy




Kościół św. Jerzego w Kamienicy
                                     

ⓘ Kościół św. Jerzego w Kamienicy

Zespół kościoła parafialnego pw. Św. Jerzego w Kamienicy na Opolszczyźnie. Przynależy do diecezji opolskiej i dekanatu Paczków.

W skład zabytkowego zespołu wchodzi kościół parafialny wraz z wyposażeniem oraz zabytkowy mur okalający świątynię wraz z bramami oraz krzyżem pokutnym i XIX wieczną figurą.

                                     

1. Kościół parafialny

Zbudowany w 1914 r. na planie centralnym z dzwonnicą po stronie wschodniej. Znajduje się w centralnej części wsi nr 89, przy drodze głównej do roku 2002 przy drodze krajowej nr 46 na południowym brzegu strumienia Kamienica. Budowla posiada barokowo-rokokowe wyposażenie z XVIII/XIX oraz naczynia liturgiczne z XVII-XVIII.

Wyposażenie pochodzi z XIV-wiecznego wczesnogotyckiego, drewniano-kamiennego prawdopodobnie kamiennego z drewnianą dzwonnicą kościoła wzmiankowanego w 1666 roku również pw. św. Jerzego, wybudowanego w miejscu prawdopodobnie pierwszej świątyni wsi, powstałej pomiędzy rokiem 1200 a 1250, z której pochodzi także XIV-wieczny dzwon.

Przypuszczalnie wczesnogotycki kościół posiadał funkcję obronną i powstawał równolegle z drugimi fortyfikacjami Paczkowa. Za tak postawioną teza przemawia m.in. istnienie kamiennego muru otaczającego zespół kościoła.

W kościele na chórze prospekt barokowych organów. Instrument wykonany przez Richard Landau ze Świdnicy Schweidnitz. Organy zostały opatrzone numerem opusowym 104.

W kościele odbywają się koncerty Paczkowskiego Festiwalu Muzyki Organowej i Kameralnej im. Moritza Brosiga.

Przy wejściu głównym do kościoła 3.08.2008 r. wmurowana pamiątkowa tablica z napisem w jerzyku polskim oraz niemieckim o treści: Ku pamięci wszystkich zmarłych, którzy w Kamienicy żyli, swoją ojczyznę mieli i na tym cmentarzu lub na obcej ziemi spoczywają ".

                                     

2. Parafia

Parafia istniała w 1326 r. Od 1579 r. była filią par. Gościce. Ponowne utworzenie parafii w 1850 r. Obecnie parafia rzymsko-katolicka. Duszpasterze pastorzy do 1945 r. Johannes Schmidt 1896-1916, Karl Heimann 1916-1932, Franz Bernert 1932-1945. Duszpasterze po 1945 r.: ks. Jan Gustkowicz, ks. Kazimierz Kozłowski, ks. Tadeusz Harmata, ks. Jan Lubecki, ks. Apolinary Czekański, ks. Adam Oberc, ks. Franciszek Skiba, ks. Marek Zając.

                                     

3. Mur z bramami

Kościół wraz z fragmentem cmentarza przykościelnego od strony południowej otacza XVI-XVIII wieczny mur z kamienia polnego o wysokości do 3.5 m. W murze dwie bramy: południowa z XVI w., przebudowana w XVIII w. z renesansową attyką oraz obrazem Świętego Jerzego zabijającego smoka. Attyka uszkodzona w czasie nawałnicy w latach 90. XX wieku, a następnie doszczętnie zniszczona w czasie prac remontowych.

Brama wschodnia z XVIII w. ze stojącą obok drewnianą wieżyczką. Hełm wieży kryty gontem z oryginalną chorągiewką w kształcie wizerunku patrona kościoła. Wieżyczka jest pozostałością po wcześniejszym, drewnianym lub drewniano kamiennym kościele.

Teren kościoła i cmentarz przykościelny od strony zachodniej i wschodniej otacza mur ceglany. W najstarszej części cmentarza przy bramie południowej dobrze zachowane niemieckie groby w początków XX w. Przed bramą południową, od strony ulicy późnośredniowieczny XIV lub XVI-wieczny granitowy monolityczny krzyż prawdopodobnie krzyż pojednania, pokutny oraz kamienna figura św. Jana Nepomucena z roku 1801. Brak zachowanych źródeł potwierdzających powód fundacji tego krzyża.

Figura pierwotnie zlokalizowana bliżej jezdni i bramy, pomiędzy dwoma kilkudziesięcioletnimi lipami zniszczonymi w czasie nawałnicy w latach 90. XX wieku. Podczas prac remontowych w na przełomie XX i XXI wieku figura przeniesiona kilka metrów w stronę zachodnią pod mur.

Obok kościoła, od strony wschodniej zabytkowy dom gminny niegdyś plebania z I poł. XIX w.



                                     

4. Stan obecny

Zespół kościoła remontowany bez dbałości o zachowanie stanu historycznego. Wnętrze kościoła pozbawione tzw. balasek komunijnych. Przeprowadzone wycinki kilkudziesięcioletnich, okazałych drzew bez nowych nasadzeń.