Poprzednia

ⓘ Skarb z Siedlikowa




                                     

ⓘ Skarb z Siedlikowa

Skarb odkryto w roku 1880 w pozostałościach starej dymarki. Obejmował biżuterię wykonaną ze srebra, jedną sztabkę srebra o wymiarach 10.2 × 2 × 1 cm i około 400 denarów bitych w cesarstwie rzymskim oraz jeden denar naśladujący monetę rzymską, bity poza obszarem cesarstwa. Udokumentowano tylko 25 z tych monet, z czego najmłodsza była bita za panowania Septymiusza Sewera.

                                     

1. Datowanie znaleziska

Wiek skarbu określono na bazie cech dwóch fibul i sprzączki na fazę D2 380/300-440/450 r. n.e., spotyka się też węższe datowanie – na I połowę V w. n.e. Oprócz wymienionych ozdób srebrnych w skład skarbu wchodził wisiorek o kształcie półksiężyca oraz gliniane skorupy naczyń. Informacja o odkryciu błyskawicznie pojawiła się w prasie codziennej, a potem w literaturze naukowej. Sztabka srebra z Siedlikowa jest jedynym znaleziskiem tego typu z terenów Polski.

Uważa się, że skarb był ukryty przed grabieżą lub zdeponowany jako ofiara dla bogów.

Większość skarbu monety zaginęła podczas II wojny światowej, a wisiorek w XIX w.

Zachowane elementy skarbu znajdują się w kolekcji poznańskiego Muzeum Archeologicznego, które na przełomie 2015/2016 r. urządziło wystawę czasową poświęconą temu skarbowi.