Poprzednia

ⓘ Józef Fiema




                                     

ⓘ Józef Fiema

Józef Fiema – polski prawnik, specjalista prawa cywilnego, profesor Uniwersytetu Wrocławskiego i Wyższej Szkoły Ekonomicznej we Wroc­ławiu.

                                     

1. Życiorys

Urodzony 9 stycznia 1910 r. w Niepołomicach. Uczęszczał do Gimnazjum Nowodworskiego w Krakowie, w którym uzyskał w 1928 r. maturę. Następnie do 1932 r. studiował w Lublinie, a w następnym roku uzyskał stopień magistra prawa na Uniwersytecie Jana Ka­zimierza we Lwowie i na tej uczelni podjął 1 września 1934 r. pracę jako młodszy asystent wolon­tariusz w Katedrze Prawa Cywilnego. Dwa lata później awansował na stanowisko zastępcy asystenta, a po kolejnych dwóch latach został starszym asystentem. W tym czasie publikował artykuły, m.in. jako sekretarz redakcji "Przeglądu Prawa i Administracji”, oraz obronił pod kierunkiem prof. Stanisława Kulczyńskiego pracę doktorską 1937 r. Oprócz pracy akademickiej odbył aplikację sądową, po czym w grudniu 1936 r. podjął pracę w Zarządzie Miejskim Lwowa i kontynuował ją do lutego 1939 r.

W kampanii wrześniowej walczył jako dowódca plutonu w 14 Pułku Ułanów i w czasie walk został ranny. Po leczeniu zabrano go ze szpitala wojskowego w Warszawie i osadzono w lutym 1940 r. w oflagu. Przez okres wojny zmieniały się miejsca jego osadzenia, ostatecznie na wolność wyszedł w maju 1945 r. W oflagu brał udział w nauczaniu na tajnych kursach uniwersyteckich. Po powrocie do kraju rozpoczął w grudniu 1945 r. pracę na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Wrocławskiego i szybko awansował, od starszego asystenta, przez adiunkta 1946 r., zastępcę profesora 1948 r. po profesora nadzwyczajnego 1956 r. W pierwszych latach organizował z rozpro­szonych zbiorów bibliotekę dla obu katedr prawa cywilnego UWr. Pełnił liczne funkcje na uczelni, w tym prodziekana 1950–1951 i dziekana Wydziału Prawa i Administracji 1958–1959, członka senatu UWr i prorektora 1952–1954.

W 1959 r. został pracownikiem Wyższej Szkoły Ekonomicznej we Wroc­ławiu na stanowisku kierownika Katedry Prawa Wydziału Ekonomiki Przedsiębiorstwa. W tym samym roku został wybrany rektorem uczelni, a w 1962 r. wybrano go na drugą kadencję, której jednak nie dokończył, gdyż w 1966 r. złożył rezygnację z powodu złego stanu zdrowia. Na WSzE pracował do 1968 r., po czym ograniczył swą aktywność zawodową do pracy na UWr, na którym kierował Katedrą Prawa Cywilnego. W 1969 r. został dyrektorem nowo utworzonego Instytutu Prawa Cywilnego i kierował nim do śmierci.

W czerwcu 1946 r. wstąpił do PPS, a po jej połączeniu z PPR został członkiem PZPR. Jako działacz partyjny obejmował liczne stanowiska w strukturze partii, do stanowiska zastępcy członka KC PZPR.

Zmarł 5 grudnia 1979 r. i został pochowany na cmentarzu osobowickim we Wrocławiu.