Poprzednia

ⓘ Decus o patrie, spes et honos inclita regni




                                     

ⓘ Decus o patrie, spes et honos inclita regni

Decus o patrie, spes et honos inclita regni – wiersz po łacinie autorstwa Marcina ze Słupcy, upamiętniający zmarłego w 1446 Wincentego z Szamotuł.

Utwór jest znany także jako Wiersz na śmierć Wincentego z Szamotuł lub Epitafium na cześć Wincentego z Szamotuł łac. Epithaphium Domini Vincencii, heredis Szamotuliensis. Wiersz znajdował się w zniszczonym w czasie II wojny światowej kodeksie Jana ze Słupcy, krewnego Marcina.

Wiesz powstał w 1445. Poświęcony jest zmarłemu nagle Wincentemu z Szamotuł, który był kasztelanem międzyrzeckim oraz sławnym dowódcą, m.in. wojsk księcia Witolda. Utwór składa się z 45 dystychów elegijnych. Treść utworu dzieli się na trzy części: pochwałę zmarłego bohatera, lamentację przedstawiającą smutek autora oraz rozpacz rodziny i otoczenia, pocieszenie będące wezwaniem rycerstwa i duchownych do modlitw za duszę zmarłego. Dwa ostatnie wersy zawierają imienną informację o autorze. W wierszu znalazły się zapożyczenia z poezji Persjusza, Owidiusza, Wergiliusza, a także autorów polskich, jak Adam Świnka i Grzegorz z Sanoka.

Użytkownicy również szukali:

reguła neutrów,

...
...
...