Poprzednia

ⓘ Dywizjon Przeciwpancerny 10 Brygady Kawalerii




Dywizjon Przeciwpancerny 10 Brygady Kawalerii
                                     

ⓘ Dywizjon Przeciwpancerny 10 Brygady Kawalerii

Na przełomie lipca i sierpnia 1937 roku oddział przeciwpancerny szkolił się w składzie 10 Brygady Kawalerii w Obozie Ćwiczebnym Barycz. W dniach 17-20 sierpnia 1937 roku uczestniczył w ćwiczeniu doświadczalnym pomiędzy 10 BK a 2 Dywizją Kawalerii na kierunku Radom-Opoczno. Dywizjon został sformowany 4 listopada 1937 roku.

Dywizjon miał być w brygadzie szkieletem obrony przeciwpancernej, a sformowany był według etatów nr 11-13. Miejscem postoju dywizjonu był garnizon Rzeszów.

Szwadrony przeciwpancerne to bojowe pododdziały dywizjonu. Szwadron mógł w składzie dywizjonu wykonywać zadania lub mógł być przydzielony do pułku kawalerii zmotoryzowanej. Mógł działać całością sił lub rozdzielony plutonami do szwadronów kawalerii zmotoryzowanej. Podstawowym uzbrojeniem dywizjonu była 37 mm armata przeciwpancerna Bofors.

Dywizjon był jednostką mobilizującą. Zgodnie z planem mobilizacyjnym "W” mobilizował, w alarmie, w grupie jednostek oznaczonych kolorem czarnym, z terminem A+28 – pluton regulacji ruchu brygady i szwadron łączności brygady, z terminem A+32 – dowództwo dywizjonu, pluton łączności i dwa szwadrony przeciwpancerne.

W lipcu 1939 roku, po ukończeniu Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, zostali przydzieleni do dywizjonu kaprale podchorążowie rezerwy: Józef Mróz i Jerzy Thommé.

2 września 1939 roku szwadron rotmistrza Kiersza wchodził w skład obsady odcinka "Jordanów” pod dowództwem pułkownika Kazimierza Dworaka, natomiast 2 szwadron rotmistrza Rudnickiego zajmował pozycje na odcinku "Rabka”, którego dowódcą był podpułkownik Wojciech Wójcik.

                                     

1. Struktura organizacyjna

Organizacja wojenna dywizjonu przeciwpancernego 10 Brygady Kawalerii L.dz. 3695/Mob/Org/39.

  • 1 szwadron przeciwpancerny
  • poczet dowódcy
  • oficer techniczny
  • dowódca dywizjonu
  • pluton łączności
  • drużyna gospodarcza
  • 2 szwadron przeciwpancerny
                                     

1.1. Struktura organizacyjna Obsada personalna w 1939 roku

Obsada personalna i struktura organizacyjna w marcu 1939 roku:

  • adiutant – rtm. Janusz II Rudnicki
  • dowódca plutonu łączności – por. Tadeusz Franciszek Wróbel *
  • dowódca dywizjonu – ppłk dypl. Franciszek Stachowicz
  • na kursie – rtm. Janusz Władysław Dąbrowski
  • oficer żywnościowy – por. Stefan Józef Wróbel
  • dowódca 1 szwadronu – por. Wiesław Kajetan Kiersz
  • oficer gospodarczy – kpt. int. Jan Stanisław Bzowski
  • oficer administracyjno-materiałowy – rtm. adm. kaw. Stanisław Henryk Szczucki
  • dowódca 2 szwadronu – rtm. adm. kaw. Witold Bourdon
  • lekarz medycyny – por. lek. Eugeniusz Szpakowski
  • II zastępca dowódcy kwatermistrz – mjr Stanisław Roman Maniak *
  • dowódca plutonu gospodarczego – por. Tadeusz Franciszek Wróbel *
  • I zastępca dowódcy – p.o. mjr Stanisław Maniak *
  • dowódca plutonu – por. Zygmunt Władysław Patolski
  • dowódca plutonu – por. Jan Kazimierz Stanisław Frączek
  • dowódca plutonu – por. Czesław Raczkowski
  • oficer mobilizacyjny – rtm. Jerzy Liehr
  • oficer techniczny – kpt. br. panc. Henryk Gwiazdecki
  • zastępca oficera mobilizacyjnego – por. Zbigniew Józef Kopczyński
Obsada personalna we wrześniu 1939 roku

Obsada personalna dywizjonu we wrześniu 1939 roku

  • dowódca II plutonu – pchor. rez. Mróz
  • dowódca I plutonu – ppor. rez. Wiktor Rozwadowski
  • dowódca III plutonu – ppor. rez. kaw. Tadeusz Pasionek
  • oficer techniczny – kpt. br. panc. Henryk Gwiazdecki
  • oficer żywnościowy – por. Stefan Wróbel
  • dowódca dywizjonu – ppłk kaw. Zygmunt Moszczeński
  • adiutant – por. Zygmunt Patolski
  • dowódca plutonu łączności – por. Tadeusz Wróbel
  • dowódca 1 szwadronu – por. kaw. Wiesław Kajetan Kiersz-Leliwa
  • dowódca I plutonu – ppor. rez. kaw. Antoni Bober
  • dowódca 2 szwadronu – rtm. Janusz II Rudnicki
  • dowódca III plutonu – NN
  • dowódca II plutonu – ppor. rez. kaw. Marian Plichta
                                     

2. Barwy dywizjonu

Do 1939 roku żołnierze dyonu nosili na kołnierzach kurtek i płaszczy proporczyki projektu ówczesnego dowódcy 10 Brygady Kawalerii, pułkownika dyplomowanego Antoniego Trzaska-Durskiego - szkarłatno-pomarańczowe z czarnym trójkątem.

4 marca 1938 roku Minister Spraw Wojskowych, generał dywizji Tadeusz Kasprzycki wprowadził dla żołnierzy dywizjonu przeciwpancernego:

  • szkarłatne sukienne otoki do czapek garnizonowych,
  • szkarłatne sukienne lampasy przy długich ciemnogranatowych spodniach tzw. "szaserach”: podwójne z wypustką barwy pomarańczowej dla oficerów i chorążych oraz pojedyncze dla podoficerów zawodowych.
  • na kołnierzach kurtek i płaszczy – proporczyki szkarłatno-pomarańczowe z czarnym trójkątem pośrodku, przy czym barwa szkarłatna winna być u góry, pomarańczowa zaś u dołu,