Poprzednia

ⓘ PKP Szybka Kolej Miejska w Trójmieście




PKP Szybka Kolej Miejska w Trójmieście
                                     

ⓘ PKP Szybka Kolej Miejska w Trójmieście

PKP Szybka Kolej Miejska w Trójmieście – przewoźnik kolejowy z siedzibą w Gdyni działający w województwie pomorskim oraz zarządca linii kolejowej nr 250 Gdańsk Śródmieście – Rumia.

                                     

1. Dane podstawowe

Kapitał zakładowy Spółki wynosi 165 919 000.00 złotych i dzieli się na 331 838 równych i niepodzielnych udziałów o wartości 500 złotych każdy. Udziały w kapitale zakładowym Spółki objęte zostały w następujący sposób:

  • 21 600 udziałów 6.5% posiada Gmina Miasto Gdynia.
  • 34 000 udziałów 10.2% posiada Województwo Pomorskie.
  • 222 218 udziałów 67.0% posiadają Polskie Koleje Państwowe Spółka Akcyjna z siedzibą w Warszawie.
  • 42 000 udziałów 12.7% posiada Gmina Miasto Gdańsk.
  • 4 000 udziałów 1.2% posiada Gmina Miejska Pruszcz Gdański.
  • 1 020 udziałów 0.3% posiada Gmina Miejska Rumia.
  • 7 000 udziałów 2.1% posiada Gmina Miasto Sopot.

Spółka jest członkiem Związku Pracodawców Kolejowych.

Częstotliwość kursowania pociągów na odcinku Gdańsk Śródmieście – Gdynia Cisowa w szczycie przewozowym wynosi 7.5 minuty, a poza szczytem 15 minut. Taborem wykorzystywanym na linii SKM są głównie składy EN57 oraz EN71. Podstawowym fragmentem tras SKM jest linia 250 Gdańsk Śródmieście – Rumia, która biegnie równolegle do linii "dalekobieżnej” 202 Gdańsk Główny – Stargard. Dodatkowo SKM prowadzi przewozy pasażerskie pomiędzy Trójmiastem a Kaszubami oraz okazjonalne na trasie Gdańsk Główny – Gdańsk Stadion Expo.

Oprócz połączeń na trasie Gdańsk Główny – Wejherowo, SKM obsługiwał lub obsługuje także inne miasta. Obecnie pociągi SKM kursują również do Lęborka, Kartuz, Kościerzyny i Żukowa. W poprzednich latach spółka wykonywała kursy m.in. do Ustki, Słupska, Tczewa, Malborka, Elbląga, Iławy, Smętowa oraz Laskowic Pomorskich, a także na lokalnej trasie Gdańsk Główny – Gdańsk Brzeźno – Gdańsk Nowy Port. Kursowanie na ostatnim odcinku tej trasy Gdańsk Główny – Gdańsk Brzeźno zawieszono z powodu nierentowności w 2005.

W 2007 na przystankach SKM uruchomiono automaty do sprzedaży biletów.

                                     

2.1. Historia Początki kolei w Gdańsku

Kolej dotarła do Gdańska 19 lipca 1852 w ramach budowy sieci połączeń Pruskiej Kolei Wschodniej. Początkowo kończyła się tu jedynie linia z Tczewa łącząca Gdańsk z Bydgoszczą i Berlinem. Linia w stronę Sopotu i Wejherowa została zbudowana w 1870 i łączyła Stargard z Gdańskiem. Obecnie są to linie 9 i 202. Ponadto z Gdańska Wrzeszcza odchodziła linia do Starej Piły a stamtąd dalej do Kartuz, a z rejonu Bramy Żuławskiej – kolej wąskotorowa w kierunku Sztutowa i Giemlic.

W 1912 rozpoczęto budowę osobnych torów położonych wzdłuż linii kolejowej Gdańsk – Wejherowo, przeznaczonych do ruchu podmiejskiego na odcinku Gdańsk Główny – Sopot. W tym celu dokonano rozbiórki szeregu położonych na planowanych torach lub w ich sąsiedztwie budynków oraz dokonano przebudowy stacji. Prace jednak przerwał wybuch pierwszej wojny światowej.

                                     

2.2. Historia Powstanie SKM

Podczas odbudowy Gdańska i Gdyni ze zniszczeń wojennych, wraz z odbudową infrastruktury portowej i stoczniowej, ze względu na sprzyjające warunki geograficzno-urbanistyczne podjęto decyzję o stworzeniu linii kolei miejskiej.

W ramach reparacji wojennych z Niemiec dostarczono do Polski elektryczne wagony berlińskiej S-Bahn, zasilane nietypowym na polskie warunki napięciem 800 V prądu stałego, za pomocą tzw. trzeciej szyny. Tabor ten stanowiły ET165, ET166 i ET167, które zostały ewakuowane przed bombardowaniami z Berlina i skierowane na Dolny Śląsk i Pomorze. Było ich 189 szt., zwane były potocznie "Modrakami”. Ze względu na nietypowe zasilanie, wagony nie mogły zostać wykorzystane w zelektryfikowanym wcześniej warszawskim węźle kolejowym, przeznaczono je więc dla nowo budowanej linii w Trójmieście. Prace adaptacyjne przeprowadzono w Zakładach Naprawczych Taboru Kolejowego w Gdańsku.

Prace projektowe były nadzorowane przez wydzielone w 1947 z Ministerstwa Komunikacji Biuro Elektryfikacji Kolei. Pierwotny projekt SKM, opracowany przez prof. Romana Podoskiego, zakładał wykorzystanie istniejącego od XIX torowiska wspólnego z linią dalekobieżną. Do realizacji zatwierdzono jednak śmiały jak na ówczesne czasy projekt budowy wydzielonego torowiska dla kolei miejskiej na odcinku Gdańsk Główny – Gdynia Główna, opracowany przez Dyrekcję Okręgową Kolei Państwowych w Gdańsku, zarządzaną przez mgr inż. Zbigniewa Modlińskiego, późniejszego ministra komunikacji.



                                     

2.3. Historia Pierwsza linia Gdańsk Główny – Gdańsk Nowy Port

Jako pierwszą oddano do ruchu lokalną linię Gdańsk Główny – Gdańsk Nowy Port. Pomimo braku wykwalifikowanych kadr oraz problemów z zaopatrzeniem w urządzenia niezbędne do eksploatacji trakcji elektrycznej, linia rozpoczęła funkcjonowanie 4 marca 1951. W początkowych miesiącach funkcjonowania linii wykorzystywane były prostowniki odzyskane z okrętów podwodnych. Zainstalowana sieć trakcyjna przygotowana była od razu do późniejszego przejścia na standardowe napięcie 3000 V.

                                     

2.4. Historia Druga linia Gdańsk Główny – Sopot

2 stycznia 1952 uruchomiono regularne pociągi elektryczne na trasie do Sopotu, na odcinku od stacji Wrzeszcz po linii jednotorowej. 15 maja 1952 drugi tor sięgał stacji Oliwa, a 22 czerwca ruch na całej ówczesnej linii odbywał się po obu torach. Aż do 1953, ze względu na opóźnienia w dostawach brytyjskiego wyposażenia podstacji elektrycznych, odcinek ten zasilano z wykorzystaniem podstacji przeznaczonej dla gdańskich tramwajów oraz elementów z odzysku, a także wypożyczonych.

                                     

2.5. Historia Przedłużenie linii do Gdyni Głównej

Do Gdyni Głównej linię SKM przedłużono 22 lipca 1953, lecz do 1 maja 1954 na odcinku od stacji Orłowo funkcjonował jeden tor. Także w 1953 powstał budynek elektrowozowni w Gdyni Chyloni, jednak elektryfikacja torów do elektrowozowni nastąpiła dopiero dwa lata później – do tego czasu do manewrów niezbędna była lokomotywa parowa.

                                     

2.6. Historia Przedłużenie linii do Wejherowa

Do stacji Gdynia Chylonia pociągi elektryczne kursowały od 15 stycznia 1956, a do Wejherowa dotarły 31 grudnia 1957. Na odcinku od Gdyni Głównej pociągi SKM nie miały już wydzielonego torowiska i korzystały z linii dalekobieżnej.

                                     

2.7. Historia Lata 60. XX wieku

W połowie lat 60. z usług SKM korzystało ponad 250 tys. osób dziennie. Problemem była ograniczona przepustowość linii, brak części zamiennych oraz malejąca liczba sprawnych poniemieckich składów dostosowanych do trakcji 800 V, których eksploatacja była przewidywana na 10 lat. W związku z tym podjęto decyzję o podziale trasy na dwa odcinki na przystanku Gdynia Stocznia. Odcinek do Wejherowa 20 października 1969 został przełączony na standardowe zasilanie 3000 V, dzięki czemu można było wprowadzić młodsze, trójwagonowe zestawy trakcyjne serii EN57, a starym pojazdom skrócić trasę o kilkanaście kilometrów. Wadą tego rozwiązania była konieczność przesiadki pasażerów na przystanku Gdynia Stocznia. Z kolei częstotliwość kursowania zwiększono dzięki zainstalowaniu w 1968 samoczynnej blokady liniowej, umożliwiającej takt sięgający 3 minut. W 1970 rozbudowano ponadto podstacje elektryczne, aby obsłużyć większy ruch pociągów.

                                     

2.8. Historia Zmiana napięcia na 3000 V i wymiana taboru

Stare poniemieckie wagony ostatecznie wycofano 19 grudnia 1976 wraz z unifikacją systemów zasilania na linii SKM. Do eksploatacji na całej linii weszły wtedy zestawy trakcyjne EN57 oraz dysponujące znacznie większą mocą lepsze przyspieszanie i dodatkową parą drzwi 3 pary na jednym boku każdego członu, umożliwiającą szybszą wymianę pasażerów, trójczłonowe EW58. Zmiana napięcia pochłonęła całą roczną produkcję EN57 z 1976.

W 1976 wprowadzono również do ruchu kilka składów czterowagonowych EN71.

Jedną jednostkę wycofanej serii EW90 w roli eksponatu przekazano do Muzeum Kolejnictwa w Kościerzynie. Drugi egzemplarz pozostawiono na stacji Gdynia Cisowa Postojowa.

                                     

2.9. Historia Lata 80. XX wieku

W 1981 zelektryfikowano odcinek wydzielonego torowiska pomiędzy Gdynią Główną a Chylonią, a ostatni jak dotąd odcinek wydzielony z sieci PKP – od Chyloni do Rumi oddano do użytku w 1985.

W 1988 wprowadzono Elektroniczny System Kontroli Ruchu Pociągów ESKD, dzięki któremu informacje o ruchu pociągów są przekazywane do dyspozytora. System ten umożliwił również instalację wyświetlaczy informujących podróżnych o orientacyjnym czasie przyjazdu pociągu z danego kierunku.

                                     

2.10. Historia Lata 90. XX wieku

W latach 90. nastąpił spadek liczby pasażerów w trójmiejskiej SKM. Jednakże SKM nadal pozostała podstawowym środkiem transportu publicznego, zwłaszcza pomiędzy Gdańskiem a Gdynią.

12 lutego 1993 do służby weszły dwie jednostki EW60 i pracowały do 2000, kiedy zostały odstawione do naprawy głównej. Jednakże zamiast wykonać naprawę dokonano kanibalizacji tych pojazdów wykorzystując wiele części do naprawy innych EZTów, szczególnie EW58. W 2005 oba pojazdy bardzo niekompletne sprzedano Kolejom Mazowieckim.

22 grudnia 1997 oddano do użytku przystanek Gdynia Cisowa, co umożliwiło wydłużenie relacji pociągów kończących do tej pory bieg w Gdyni Chyloni.

                                     

2.11. Historia XXI wiek

1 lipca 2001 powstała samodzielna spółka PKP Szybka Kolej Miejska w Trójmieście Sp. z o.o, przejmując mienie, pracowników, zadania oraz tradycje Zakładu Szybkiej Kolei Miejskiej w Trójmieście.

15 grudnia 2002 skrócono relację pociągów na linii Gdańsk Główny – Gdańsk Nowy Port do przystanku Gdańsk Brzeźno.

24 czerwca 2005 zlikwidowano ruch na reszcie linii Gdańsk Główny – Gdańsk Nowy Port. O 18:55 odjechał bowiem ostatni pociąg z Gdańska Brzeźna. Przyczyną likwidacji tej linii była niska frekwencja, spowodowana konkurencją ze strony komunikacji miejskiej, a zwłaszcza tramwajów linii 10, 13 i 15

W styczniu 2007 w trójmiejskiej SKM pojawiły się pierwsze elektroniczne automaty do sprzedaży biletów SKM. Początkowo automaty zostały zainstalowane na stacjach Gdańsk Główny, Gdańsk Oliwa, Sopot, Gdynia Główna oraz przystankach Gdańsk Zaspa i Sopot Kamienny Potok. Automaty te przyjmują zarówno monety, jak i banknoty.

W listopadzie 2007 w ruchu zadebiutowały 4 EN57, odnowione w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego Transport SPOT, za około 18 mln zł. Jednostki te zostały zmodernizowane przez ZNTK "Mińsk Mazowiecki”. W EZTach zmienione wnętrze, zabudowano nowa kabinę maszynisty i zmieniono rozruch. Z kolei w 2009 w nowosądeckim NEWAGu zmodernizowano skład EN71-045. Jednostka po przebudowie zwana jest turbojamnikiem, z powodu krótszych postojów na przystankach dzięki przyspieszonej wymianie pasażerów po przebudowie wnętrza i lepszemu przyspieszaniu nowe silniki asynchroniczne i system zasilania – pociąg rozpędza się do 100 km/h w 30 sekund.

Przebudowano też przystanek Sopot Kamienny Potok i Gdańsk Politechnika oraz stacje Gdynia Główna i Gdańsk Oliwa. W ramach modernizacji wstawiono windy, wymieniono krawędzie peronowe i położono kostkę brukową. Na stacji Gdynia Główna dodatkowo zamiast schodów do głównej hali dworca zrobiono niezbyt strome podejście i postawiono zadaszenie na peronie.

Od września 2008 realizowany był program inwestycyjny przewidujący modernizację taboru oraz przebudowę i rozbudowę infrastruktury. Całkowity koszt przedsięwzięcia szacowany był na 342.6 – 350.0 mln zł brutto w tym 167 mln zł z UE i 55 mln z obligacji emitowanych przez SKM za pośrednictwem BGK. W jego ramach zaplanowano następujące zadania:

  • modernizację przystanków Wrzeszcz, Żabianka, Gdynia Wzgórze św. Maksymiliana, Politechnika, Sopot, Sopot Wyścigi oraz wyposażenie ich w monitoring i ciekłokrystaliczne, elektroniczne tablice informacyjne. Również modernizacja tych przystanków opóźniła się w stosunku do pierwotnie zakładanego harmonogramu.
  • budowę do końca 2014, a więc z trzyletnim opóźnieniem przystanku Gdańsk Śródmieście pod wiaduktem na al. Armii Krajowej oraz linii łączącej go ze stacją Gdańsk Główny o długości 1.8 km. Przystanek ten, oddany do użytku 1 kwietnia 2015, stał się kolejnym centrum przesiadkowym między SKM a komunikacją miejską. W ramach budowy peronu pod wiaduktem Armii Krajowej powstała antresola tzw. pasarella ze schodami i windami, stanowiąca przejście z peronu na wiadukt w ciągu alei Armii Krajowej a w przyszłości również do centrum handlowo-usługowego Forum Radunia i będąca częścią węzła integracyjnego zlokalizowanego w obrębie wiaduktu. Z kolei przedłużenie torów 501 i 502 ze stacji Gdańsk Główny spowodowało odcięcie tamtejszego peronu trzeciego od budynku dworca i wprowadzenie tam torów kolejowych. Peron oraz wiata zostały w całości rozebrane i zbudowane na nowo. Przebudowa objęła budowę nowych krawędzi i nawierzchni peronowej oraz wydłużenie zadaszenia. Budowa została zrealizowana przez konsorcjum firm Rajbud i Dekpol, które zadeklarowały, że w ciągu 70 tygodni wybudują nowy przystanek oraz wydłużą linię kolejową nr 250 dwa tory po ok. 1 km każdy za kwotę 66.7 mln zł. Umowę na budowę przystanku podpisano 31 lipca 2013
  • modernizację 22 elektrycznych zespołów trakcyjnych. Z uwagi na upadłość układową pierwotnie wyłonionego wykonawcy TS Opole, który zobowiązał się do realizacji zadania za kwotę 128 mln zł 6.1 mln zł za pojazd do 10 lipca 2013, oraz opóźnienia w realizacji programu modernizacyjnego, po dostarczeniu zaledwie jednego pojazdu, SKM zerwała umowę i 9 sierpnia 2013 wybrała jako nowego wykonawcę przedsiębiorstwo Pojazdy Szynowe PESA Bydgoszcz, które zobowiązało się do modernizacji w ZNTK Mińsk Mazowiecki pozostałych jednostek za kwotę 123.9 mln zł 5.9 mln zł za pojazd. Tym razem wykonawca wywiązał się z terminów i ostatnie dwa składy dostarczył pod koniec października 2014.

Do końca 2011 miały zostać zakończone prace przy systemie zdalnego sterowania ruchem kolejowym SRK, który miał umożliwić zwiększenie częstotliwości kursowania pociągów. Dyspozytorskie Centrum Sterowania całym ruchem na sieci SKM planowano zlokalizować w podziemiach Dworca Podmiejskiego na stacji Gdynia Główna

W grudniu 2014 dotychczasowy analogowy system sterowania informacją pasażerską z lat 70. XX wieku produkcji czechosłowackiej firmy ZPA Elektroeas – Pragotron został zastąpiony nowymi tablicami LCD Dynamicznego Systemu Informacji Podróżnych.

23 marca 2015 PKP Szybka Kolej Miejska w Trójmieście podpisała z Newagiem umowę na dostawę 2 sztuk 4-członowych Impulsów do obsługi trasy Gdańsk Śródmieście – Wejherowo.

1 września 2015 PKP SKM rozpoczęła obsługę trasy Gdańsk Główny – Gdańsk Wrzeszcz – Gdańsk Osowa – Gdynia Główna, 1 października Gdańsk Główny – Gdańsk Wrzeszcz – Kartuzy, a 13 grudnia Gdynia Główna – Kościerzyna.

11 grudnia 2016 uruchomione zostało połączenie Gdynia Główna – Gdańsk Wrzeszcz – Gdańsk Port Lotniczy – Kościerzyna.

9 grudnia 2018 SKM utraciła obsługę części połączeń na niezelektryfikowanych liniach biegnących w kierunku Kartuz i Kościerzyny. Niemal jednocześnie, 18 grudnia 2018 samorząd województwa zawarł z SKM 4-letnią umowę na obsługę pozostawionych jej połączeń o wartości 212.5 mln zł.



                                     

3. Połączenia

PKP SKM obsługuje linie:

  • S10: Gdańsk Główny – Gdańsk Wrzeszcz – Gdańsk Port Lotniczy – Gdańsk Osowa – Gdynia Główna 41 km
  • S1: Gdańsk Śródmieście – Gdynia Główna – Gdynia Chylonia – Gdynia Cisowa 28 km
  • S3: Gdańsk Śródmieście – Gdynia Główna – Gdynia Chylonia – Gdynia Cisowa – Rumia – Reda – Wejherowo – Lębork 81 km
  • S7: Gdynia Główna – Gdańsk Osowa – Borkowo – Kościerzyna 67 km
  • S2: Gdańsk Śródmieście – Gdynia Główna – Gdynia Chylonia – Gdynia Cisowa – Rumia – Reda – Wejherowo 45 km
  • S8: Gdynia Główna – Gdańsk Osowa – Borkowo – Kartuzy 40 km
  • S6: Gdynia Główna – Gdańsk Wrzeszcz – Gdańsk Port Lotniczy – Borkowo – Kościerzyna 82 km
  • S9: Gdańsk Główny – Gdańsk Wrzeszcz – Gdańsk Port Lotniczy – Borkowo – Kartuzy 42 km
  • S5: Gdańsk Główny – Gdańsk Wrzeszcz – Gdańsk Port Lotniczy – Borkowo – Kościerzyna 69 km
  • S500: Gdańsk Główny – Gdańsk Stadion Expo 4 km


                                     

4. Tabor

SKM eksploatuje elektryczne zespoły trakcyjne serii EN57 i EN71. Cztery EN57 zostały w 2007 zmodernizowane w ramach SPOT w zakresie nazwanym EN57KM, a EN71 o numerze 045 przeszedł w 2009 modernizację do standardu EN71AC. Do lipca 2013 kosztem 351 mln zł miały zostać zmodernizowane kolejne 21 jednostki EN57. Modernizacja miała zostać zrealizowana w ciągu 14 miesięcy przez konsorcjum firm TS Opole i Skoda, jednakże z powodu ogłoszenia upadłości TS Opole ukończono modernizację tylko jednego EN57 1718. W ponownym przetargu na modernizację 21 elektrycznych zespołów trakcyjnych SKM Trójmiasto najkorzystniejszą ofertę złożyło konsorcjum Pesa Bydgoszcz SA i ZNTK Mińsk Mazowiecki, które zobowiązało się do modernizacji 21 elektrycznych zespołów trakcyjnych za ok. 124 mln zł. Po remoncie pociągi SKM mogą osiągnąć prędkość 120 km/godz. Ponadto sa dostosowane do przewozu osób niepełnosprawnych i posiadają pochylnie dla osób poruszających się na wózkach. Wyposażenie ich obejmuje klimatyzację, WC w układzie zamkniętym, monitoring i system informacji pasażerskiej na monitorach oraz audiowizualny.

Na początku września 2015 przewoźnik dysponował 6 pojazdami EW58, które były odstawione i oczekiwały na wykonanie naprawy P4. Zostały one wystawione na sprzedaż.

W grudniu 2014 ogłoszono przetarg na dostawę do października 2015 dwóch 4-członowych elektrycznych zespołów trakcyjnych. Ostatecznie oferty na dostarczenie tych pojazdów złożyły Pesa Bydgoszcz wartość oferty nieco ponad 36 mln zł oraz Newag oferta opiewała na niespełna 35.6 mln zł, zobowiązując się do dostarczenia pojazdów mieszczących 511 osób o wysokości podłogi 960 mm do końca marca 2016 r. Umowę na dostarczenie składów SKM zawarła z firmą Newag dnia 23 marca 2015. 13 stycznia 2016 PKP SKM ogłosiło zamiar zakupu jednego SZT do obsługi linii PKM, Kartuz i Kościerzyny. 9 grudnia 2018 roku SKM zwróciła Przewozom Regionalnym wszystkie pojazdy SA137 i SA138.

Pod koniec marca 2020 roku SKM Trójmiasto wydzierżawiło jednostkę EN57 o numerze bocznym 1718 Kolejom Dolnośląskim w zamian za spalinowy autobus szynowy SA132

                                     

4.1. Tabor Spalinowy

Własność Urzędu Marszałkowskiego Województwa Pomorskiego z wyjątkiem SA132 numer boczny: 002, który został wypożyczony od Kolei Dolnośląskich będącego własnością województwa dolnośląskiego

                                     

4.2. Tabor Wycofany z eksploatacji

W przeszłości SKM eksploatował następujące serie pojazdów:

                                     

5. Linie

Gdańsk Wrzeszcz – Gdańsk Port Lotniczy – Gdynia Główna

Linia uruchomiona 1 września 2015. Część kursów z Wrzeszcza kończy bieg na stacji Gdańsk Osowa.

Gdańsk Główny – Gdańsk Port Lotniczy – Kartuzy

Od 1 października 2015 pociągi SKM zaczęły regularne kursowanie do stacji Kartuzy.

Gdynia Główna – Kościerzyna

Od 13 grudnia 2015 roku pociągi SKM obsługują połączenie pomiędzy Gdynią Główną i Kościerzyną przez Żukowo po linii kolejowej nr 201.

Tczew – Gdańsk Główny

Od 11 grudnia 2016 pociągi trójmiejskiej SKM przestały kursować na odcinku Tczew – Gdańsk Główny.

                                     

5.1. Linie Gdańsk Wrzeszcz – Gdańsk Port Lotniczy – Gdynia Główna

Linia uruchomiona 1 września 2015. Część kursów z Wrzeszcza kończy bieg na stacji Gdańsk Osowa.

                                     

5.2. Linie Gdańsk Główny – Gdańsk Port Lotniczy – Kartuzy

Od 1 października 2015 pociągi SKM zaczęły regularne kursowanie do stacji Kartuzy.

                                     

5.3. Linie Gdynia Główna – Kościerzyna

Od 13 grudnia 2015 roku pociągi SKM obsługują połączenie pomiędzy Gdynią Główną i Kościerzyną przez Żukowo po linii kolejowej nr 201.

                                     

5.4. Linie Gdynia Główna – Gdańsk Wrzeszcz – Gdańsk Port Lotniczy – Kościerzyna

Od 11 grudnia 2016 roku pociągi SKM obsługują połączenie pomiędzy Gdynią Główną i Kościerzyną przez Gdańsk Wrzeszcz, Gdańsk Port Lotniczy oraz Żukowo po liniach kolejowych nr 202 248 oraz 201.

*Pociąg na linii Gdańsk Port lotniczy - Żukowo Wschodnie, niektóre pociągi nie zatrzymują się na stacjach w Rębiechowie i Pępowie Kartuskim

                                     

5.5. Linie Sprinter

Nazwa uruchamianych przez SKM pociągów przyspieszonych, poruszających się między Gdańskiem Głównym a Rumią po torach dalekobieżnych i posiadających postoje tylko na wybranych stacjach. 02.09.2013 pociągi Sprinter kursowały wyłącznie w relacji Gdynia Główna – Słupsk. W pociągach tych obowiązywała standardowa taryfa SKM. Od grudnia 2017 SKM nie uruchamia pociągów przyspieszonych o trakcji elektrycznej.

                                     

5.6. Linie Tczew – Gdańsk Główny

Od 11 grudnia 2016 pociągi trójmiejskiej SKM przestały kursować na odcinku Tczew – Gdańsk Główny.

                                     

5.7. Linie Gdańsk Główny – Gdańsk Nowy Port

Linia Gdańsk Główny – Gdańsk Nowy Port to pierwsza linia SKM w Trójmieście. Linia powstała już w 1867 Linię zamknięto 24 czerwca 2005. Obecnie po części tej linii jeżdżą jeszcze pociągi towarowe.

                                     

5.8. Linie Wejherowo – Żarnowiec Elektrownia Jądrowa

Trasa Wejherowo – Żarnowiec Elektrownia Jądrowa składała się z fragmentu linii Wejherowo – Garczegorze, wybudowanej na początku XX wieku, odbudowanej częściowo w latach 80. XX wieku i Rybno Kaszubskie – Żarnowiec – Elektrownia Jądrowa, wybudowanej specjalnie do obsługi budowanej Elektrowni Jądrowej w Żarnowcu. Linia powstała w czerwcu 1986 a pół roku później była zelektryfikowana. 30 maja 1992 zamknięto ruch pasażerski na odcinku Rybno – Żarnowiec Elektrownia Jądrowa 1 maja 2002 zamknięto ruch towarowy. Obecnie linia jest rozebrana. Ostatni fragment tej trasy Wejherowo – Wejherowo Cementownia został zamknięty 17 listopada 2004. Obecnie rozważana jest reaktywacja przewozów na odcinku Wejherowo – Rybno.

                                     

6. Infrastruktura

Elektrowozownia w Gdyni Cisowej

Gdynia Cisowa jako stacja postojowa rozpoczęła swoją działalność pod koniec 1976, a jako zaplecze techniczne, wraz z elektrowozownią, od 1990. Zastąpiła dotychczasową lokomotywownię elektrycznych zespołów trakcyjnych w Gdyni Leszczynkach, dzieloną ze składami wagonowymi PKP. Stacja dysponuje grupą torów odstawczych, z semaforami wyjazdowymi skierowanymi w stronę przystanku osobowego Gdynia Cisowa i dalej Gdańska. Elektrowozownia dysponuje zapleczem technicznym w postaci hali z czterema kanałami krytymi o długości po 200 m każdy, na których mieszczą się po trzy rozczepione EZT serii EN57. Ponadto przy grupie torów postojowych znajduje się jeszcze jeden, niekryty, kanał. Elektrowozownia posiada myjnię automatyczną i dwutorowy punkt czyszczenia składów.

Funkcję pomocniczą w zakresie drobnych napraw oraz czyszczenia składów pełni także grupa torów odstawczych w Wejherowie z krytą, dwutorową halą.

                                     

7. Bilety

Pasażer bez biletu może go kupić u kierownika pociągu, ale tylko jeśli wsiadł przez pierwsze drzwi pierwszego wagonu. Wejście innymi drzwiami może skutkować nałożeniem opłaty dodatkowej za jazdę bez ważnego biletu. Taki bilet jest droższy o opłatę dodatkową: 2.8 zł. Opłata nie jest pobierana jeśli wsiadło się na stacji bez czynnego biletomatu po godzinach pracy kas lub bez kas i biletomatu. Dopłata w wysokości 2.80 zł jest pobierana również za skasowanie biletu w pociągu lub za zmianę stacji docelowej posiadanego biletu. Nie jest ona natomiast pobierana od osób niepełnosprawnych bądź osób z ograniczoną sprawnością ruchową.

W pociągach SKM między Cieplewem, Luzinem, Borkowem lub Babim Dołem honorowane są bilety Metropolitalnego Związku Komunikacyjnego Zatoki Gdańskiej.

                                     

8. Bezpieczeństwo i skrajnia

Bezpieczeństwo

Zmodernizowane w ramach SPOT składy EN57 oraz część zmodernizowanych wcześniej jednostek posiada monitoring. Monitoring został też zainstalowany na stacjach i części przystanków.

SKM w Trójmieście posiada również własne jednostki Straży Ochrony Kolei, które wraz z policją patrolują perony i pojazdy.

Skrajnia na linii kolejowej 250

Linia kolejowa 250, na której zazwyczaj poruszają się składy SKM na trasie Gdańsk Śródmieście – Rumia, jest zaprojektowana i zbudowana z myślą o składach podmiejskich, dlatego łuki są bardziej ostre, skrajnia jest nieco mniejsza, a torowisko jest słabsze. Z tego względu po linii SKM nie mogą poruszać się ciężkie pociągi towarowe. Inne pociągi pasażerskie, które w wyjątkowych sytuacjach, np. podczas remontów, jeżdżą po trasie podmiejskiej, nie mogą osiągnąć dużej prędkości.

                                     

9. Siedziba SKM

Lokomotywownia oraz siedziba SKM mieści się pomiędzy przystankami: Gdynia Cisowa oraz Rumia Janowo; posiada dwa własne przystanki służbowe, jeden w kierunku Gdyni Głównej i Gdańska, drugi w kierunku Rumi i Wejherowa.

                                     

10. Wyniki przewozowe

źródła:

W 2007 SKM w Trójmieście przewiozła 40.5 mln pasażerów, co stanowiło ok. 16% całego ruchu wewnątrz aglomeracji. W 2008 dziennie przewożono około 130 tys. pasażerów, co dawało liczbę 47.5 mln pasażerów rocznie 19% całego ruchu wewnątrz Trójmiasta. Najmniejszą liczbę pasażerów przewieziono w 2003 – 35.4 mln. W 2011 przewieziono 38.5 mln osób – o ponad milion więcej niż rok wcześniej. W 2012 liczba przewiezionych pasażerów spadła do 36.8 mln, a w 2013 do 35.2 mln osób. W 2014 przewozy wzrosły do 35.7 mln osób, co spowodowało, że firma stała się trzecim co do ilości przewiezionych pasażerów przewoźnikiem kolejowym w Polsce po Przewozach Regionalnych i Kolejach Mazowieckich. Równocześnie SKM zanotowało wzrost przychodów ze sprzedaży o 3.3 mln zł. W 2015 SKM przewiozła 38.9 mln pasażerów na linii głównej oraz 400 tys. na linii PKM. Przychody SKM wzrosły prawie o 8%. O tyle samo zwiększyła się liczba biletów sprzedanych w automatach, a przychody z tego kanału dystrybucji wzrosły o 11%.

W 2018 SKM przewiozło 42 mln 218 tys. pasażerów, podczas gdy w 2017 - 42 mln 302 tys. pasażerów.

                                     

11. Działalność poboczna

PKP SKM w Trójmieście oprócz przewozów pasażerskich świadczy również inne usługi:

  • naprawy taboru kolejowego w swoich warsztatach
  • wypożyczanie posiadanego taboru
  • udostępnianie dla przejazdów pociągów pasażerskich linii kolejowej nr 250
  • sprzedaży biletów innych firm w kasach i automatach.
  • udzielanie miejsca na reklamy w gablotach na peronach, pociągach oraz reklamy całopociągowe
                                     

12. Plany na przyszłość

W chwili obecnej rozpatrywane są projekty budowy wydzielonych torowisk wyłącznie dla potrzeb SKM na odcinkach Rumia – Reda – Wejherowo szacowany koszt 900 mln zł wraz z budową dodatkowych przystanków o roboczych nazwach Rumia Biała Rzeka i Reda Gniewowska oraz Gdańsk Śródmieście – Pruszcz Gdański – Tczew. Realizacja pierwszej inwestycji wymagałaby skoordynowania prac z zamierzoną modernizacją linii 202 z Gdyni w kierunku Stargardu i Szczecina przez PKP PLK, w związku z powyższym nie jest przewidziana do realizacji przed 2018, natomiast w przypadku drugiego odcinka SKM ogłosiła przetarg na wykonanie studium wykonalności. Studium, którego wykonawcą została firma WYG Consulting z Warszawy, miało powstać w ciągu 8 miesięcy i posiadać cztery warianty bezinwestycyjny – analiza przepustowości dla istniejącej infrastruktury kolejowej; inwestycyjny – analiza przedłużenia linii kolejowej nr 250 z Gdańska do Tczewa wzdłuż linii kolejowej nr 9, wraz z przebudową istniejących i budową nowych przystanków osobowych; inwestycyjny – z wykorzystaniem istniejących linii kolejowych 226 Pruszcz Gdański – Gdańsk Port Północny i 721 Gdańsk Południowy – Motława Most oraz budową przystanków pasażerskich wzdłuż obu linii towarowych; autorski – według koncepcji autorów studium).

SKM przez szereg lat nie przewidywało budowy planowanego niegdyś przystanku Gdynia Śródmieście, chociaż władze miejskie Gdyni zachowywały rezerwę terenową na ten cel. W początku 2018 miasto i SKM podpisały porozumienie dot. współfinansowania studium wykonalności zarówno tego przystanku, jak i przystanku nad ul. Wielkopolską.

W 2016 przewidywano modernizację przystanków Gdynia Chylonia i Rumia Janowo, a po 2017 – Gdańsk Stocznia, Gdynia Orłowo, Gdynia Redłowo, Gdynia Stocznia, Gdynia Grabówek, Gdynia Leszczynki oraz Dworca podmiejskiego w Gdyni Głównej. Umowa na dofinansowanie tej inwestycji podpisana została jednak w I połowie 2017. Jednocześnie powstanie zintegrowany system monitowania bezpieczeństwa i zarządzania informacją pasażerską. Całokowita wartość inwestycji wynosi 139.8 mln zł, a dofinansowanie unijne - 61.9 mln zł. W lutym 2018 Szybka Kolej Miejska ogłosiła dwa przetargi na remonty przystanków w Redłowie i Orłowie dopaździernika 2019. W kwietniu 2018 okazało się, że do pierwszego przetargu nie zgłosiła się żadna firma, a w drugim jedyna zgłoszona oferta konsorcjum Poleko Budownictwo i Pomorskie Przedsiębiorstwo Mechaniczno-Torowe trzykrotnie przewyższyła zakładany budżet. W rezultacie oba przetargi zostały unieważnione, a 23 czerwca 2018 ogłoszono kolejny przetarg w formule "zaprojektuj i buduj" na remont stacji Redłowo o szacunkowej wartości ok. 11 mln 575 tys. zł netto, z terminem składania ofert do 30 lipca. W przypadku przystanku Gdynia Orłowo postanowiono z kolei ogłosić przetarg mający dotyczyć jedynie projektu budowlanego.

W latach 2014–2020 Spółka planuje nabyć kolejnych 10 pojazdów, które mają być większe od zamawianych na przełomie 2014 i 2015 roku od pięciu do nawet siedmiu członów. Projekt ten połączony jest z planem przebudowy elektrowozowni SKM w Gdyni Cisowej wraz z wybudowaniem wyjazdu z jej terenu w kierunku Rumi obecnie istnieje tylko możliwość wyjazdu w kierunku Gdyni. W początku 2018 SKM pozyskało dofinansowanie unijne do tej inwestycji w wysokości 50% kosztów i kwocie 160 mln zł. Brakującą kwotę przedsiębiorstwo zamierza pozyskać drogą emisji obligacji lub przez zaciągnięcie kredytu, co wymagałoby zawarcia wieloletniej umowy przewozowej. Z kolei samorząd województwa pomorskiego zaproponował wniesienie 160 mln zł w formie aportu, co spowodowałoby zwiększenie udziału województwa w strukturze własnościowej spółki. Ponadto, w ramach programu "Mobilne Pomorze”, samorząd planuje w latach 2014–2020 zakup 34 pociągów oraz pomoc w modernizacji 21 składów dla Szybkiej Kolei Miejskiej.

                                     

12.1. Plany na przyszłość Euro 2012 i budowa nowej linii SKM w Trójmieście

W związku z dołączeniem Gdańska do grupy miast, w których odbywało się Euro 2012, podjęto decyzję o realizacji koncepcji budowy kolejnej linii kolei miejskiej pod nazwą Pomorska Kolej Metropolitalna. Linia ta częściowo wykorzystuje odbudowaną przedwojenną trasę do Kokoszek, a następnie przebiegając zupełnie nową trasą obsługuje port lotniczy w Gdańsku. Za lotniskiem linia łączy się z istniejącą od czasów przedwojennych trasą Gdynia – Kościerzyna. Od Gdyni Głównej przewidywano kursowanie w dalszej przyszłości pociągów do lotniska w Kosakowie, jednakże jego upadłość stawia pod znakiem zapytania realizację tego projektu. Linię tą uruchomiono 1 września 2015.

Nie zrealizowano planu, by kibice na EURO 2012 skorzystali z pociągu na odcinku między lotniskiem a aktualną linią SKM. Nie przeprowadzono nawet wszystkich niezbędnych wywłaszczeń. Udało się jednak na czas odbudować linię między stadionem a Gdańskiem Głównym oraz oddać do użytku nową stację Gdańsk Stadion Expo, na której przewoźnikiem stała się Trójmiejska SKM.

Użytkownicy również szukali:

pkm cennik, pkm rozkład, skm trójmiasto bilety, skm warszawa rozkład,

...
...
...