Poprzednia

ⓘ Kościół św. Judy Tadeusza w Łuczaju




Kościół św. Judy Tadeusza w Łuczaju
                                     

ⓘ Kościół św. Judy Tadeusza w Łuczaju

Kościół ufundowała w 1766 r. Elżbieta Puzyna z Ogińskich, lecz dokończony został w 1776 r. ze środków Tadeusza Ogińskiego, właściciela Łuczaju. W 1777 roku budynek został poświęcony w imię patrona fundatora, Apostoła Judy Tadeusza. Pierwotnie kościół został zbudowany w stylu barokowym, w pierwszej połowie XIX wieku został nieznacznie przebudowany w ówcześnie modnym stylu klasycystycznym stanisławowskim.

Niewykluczone, że został zbudowany według projektu włoskiego architekta Carlo Spampaniego. Do połowy lat 70. XX wieku w kościele znajdowały się portrety fundatorów Antoniego Puzyny i Elżbiety Puzyny z Ogińskich. Po restauracji w 1992 r. znajdują się w Muzeum Sztuki w Witebsku.

W 1911 roku grupa malarzy, absolwentów Warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych na czele z jej dyrektorem Kazimierzem Stabrowskim, przeprowadziła renowację i rekonstrukcję iluzjonistycznych malowideł ściennych dzieło malarzy włoskich.

Świątynia została poważnie uszkodzona podczas II wojny światowej. W 1946 roku kościół zamknięto i zamieniono na magazyn, a w 1971 roku na hurtownię metalu według innego źródła służył jako garaż dla traktorów. W 1985 roku jego rozpoczęto jego restaurację z inicjatywy dyrektora kołchozu im. Suworowa Olega Wołodźko. 16 maja 1990 roku został zwrócony katolikom.

15 czerwca 2008 roku na terenie parafii bp. Władysław Blin odsłonił i poświęcił pomnik papieża Benedykta XVI. Powstał on z inicjatywy proboszcza ks. Mikołaja Lipskiego i kapłanów diecezji witebskiej wyświęconych za pontyfikatu tego papieża. Pomnik zaprojektowali i wykonali białoruscy artyści z Mińska. Na początku XXI w. odnowiono kwietniki i zamontowano kuranty.

W 2016 r. obchodzono 250-lecie założenia kościoła.

                                     

1. Architektura

Jest to trójnawowa bazylika z transeptem i półkoliście zamkniętym prezbiterium z dwiema zakrystiami. Fasadę flankują dwie trójkondygnacyjne wieże ozdobione pilastrami, płaskimi niszami i trójkątnymi frontonami. Górne kondygnacje wież swój obecny wygląd uzyskały w wyniku XIX wiecznej przebudowy; są cylindryczne, nakryte sferycznymi kopułami. Pomiędzy wieżami znajduje się attykowy szczyt z półokrągłym frontonem.

Ciekawiej prezentują się barokowe szczyty ramion transeptu i prezbiterium. Elewacje ozdabiają pilastry, nisze, gzyms i fryz tryglifowy.

Nawa nakryta jest sklepieniem kolebkowym z lunetami, a nawy boczne sklepieniami krzyżowymi. Sklepienie nad skrzyżowaniem naw ma kształt kopuły. Wnętrze zdobią cenne malowidła iluzjonistyczne i figuralne z końca XVIII wieku. Ich autorstwo przypisuje się znanemu w tym okresie artyście Kazimierzowi Antoszewskiemu.

Organy zamontowano w 1811 r. Posiadały manuał i 12 rejestrów zachowało się 5. W kościele odbywają się koncerty organowe. Zbierane są fundusze na restaurację instrumentu.

  • Galeria