Poprzednia

ⓘ Franciszek Moszoro




Franciszek Moszoro
                                     

ⓘ Franciszek Moszoro

Urodził się 6 kwietnia 1891 w Jaśliskach. Pochodził z rodziny spolonizowanych Ormian rodzina Moszoro w 1815 została uznana za szlachtę galicyjską. Był wyznania rzymskokatolickiego. Był synem Jana zm. przed 1906 i Seweryny z domu Prohaska 1860-1921. Zamieszkiwał z matką w Sanoku przy ulicy Rylskich 259. Kształcił się w C. K. Gimnazjum w Sanoku, gdzie w 1908 ukończył IV klasę. Ukończył studia o profilu pedagogicznym.

W okresie zaboru austriackiego w ramach autonomii galicyjskiej od 1912 pracował w szkolnictwie. Został nauczycielem szkół powszechnych. Jako kwalifikację zawodową posiadał egzamin kwalifikacyjny. Posiadał uprawnienia do nauczania w szkołach 7-klasowych oraz w szkołach średnich. Podjął pracę w męskiej Szkole Ludowej im. Franciszka Józefa i kontynuował w niej pracę w okresie niepodległej II Rzeczypospolitej po przemianowaniu placówki na Szkołę Męską nr 2 im. Króla Władysława Jagiełły obie szkoły działały w budynku późniejszego II Liceum Ogólnokształcącego w Sanoku. Prowadził zajęcia z ćwiczeń cielesnych gimnastyki, prowadził chór szkolny. Po otrzymaniu zezwolenia od Kuratorium Okręgu Szkolnego Lwowskiego w roku szkolnym 1929/1930 został także nauczycielem w Państwowym Gimnazjum Męskim w Sanoku, gdzie prowadził zajęcia gry i zabawy ruchowe. Przed 1939 pracował także w Szkole Handlowej w Sanoku później Prywatne Koedukacyjne Gimnazjum Kupieckie Związku Nauczycielstwa Polskiego w Sanoku, prowadząc zajęcia wychowania fizycznego, gimnastyki i śpiewu. W okresie II RP był członkiem Związku Nauczycielstwa Polskiego.

Był aktywnym działaczem społecznym w Sanoku. Na przełomie 1918/1919 był jednym z założycieli Koła "Bieszczady” Polskiego Towarzystwa Łowieckiego w Sanoku, działał jako jeden z reaktywujących to gremium w 1946, będąc jednym z założycieli Koła Łowieckiego nr 1, od 1954 pod nazwą "Bieszczady”. 2 marca 1927 zasiadł w komisji rewizyjnej Towarzystwa Pszczelniczo-Ogrodniczego i Miłośników w Sanoku. Organizował sferę sportową w Sanoku, należał do grup artystycznych, występował w programach estradowych. Był działaczem sanockiego gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego "Sokół” 1920, 1921, 1922, 1924, 1939 oraz zaangażował się także w próbę reaktywacji "Sokoła” w 1946. W latach 20. i 30. pełnił funkcje wydziałowego oraz naczelnika wydziału, a w 1946 został członkiem zarządu sanockiego "Sokoła”. Był członkiem wspierającym Katolicki Związek Młodzieży Rękodzielniczej i Przemysłowej w Sanoku, zasiadł w jego Radzie Opiekuńczej oraz prowadził zajęcia z gimnastyki dla młodzieży ze związku. W 1933 został wybrany członkiem zarządu sanockiego oddziału Polskiego Czerwonego Krzyża. W 1936 został wyznaczony na opiekuna młodzieży przez zarząd oddziału sanockiego koła Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego. W 1936 został członkiem sanockiego komitetu Zjazdu Górskiego zorganizowanego w sierpniu 1936 w Sanoku.

Został harcerzem. Od 1932 do 1938 był odpowiedzialny za gromady zuchowe w Hufcu ZHP Sanok. W strukturze sanockiego hufca pełnił stanowisko pierwszego namiestnika zuchowego. Opiekował się również drużynami harcerskimi. Sprawował funkcję komendanta reprezentacji sanockiego hufca na Zlot Harcerstwa Polskiego w Spale w terminie od 11 do 25 lipca 1935 zorganizowanego na jubileusz 25-lecia istnienia skautingu polskiego. Po wybuchu II wojny światowej 1939 podczas okupacji sowieckiej podjął działalność w ramach tajnego nauczania w Sanoku. Po zakończeniu wojny współorganizował ruch harcerski w Sanoku. Jesienią 1945 w stopniu harcerza orlego został mianowany przez Komendę Chorągwi w Rzeszowie na stanowisko hufcowego w Sanoku. Funkcję pełnił do 1946. W latach powojennych pracował na stanowisku powiatowego instruktora wychowania fizycznego w Sanoku.

Po wojnie był organizatorem i kierownikiem oddziału powiatowego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci w Sanoku jego następcami byli Wacław Machnik, Roman Daszyk. Od 1953 do 1955 był nauczycielem przedmiotów ogólnokształcących w szkołach mechanicznych w Sanoku. W okresie PRL był członkiem komitetu blokowego w Sanoku za tę działalność wyróżniony dyplomem w 1961 i nagrodą w 1966. W listopadzie 1956 został zastępcą przewodniczącego obwodowej komisji wyborczej nr 5 w Sanoku. Dzięki staraniom Franciszka Moszoro został utworzony ogródek jordanowski w sanockiej dzielnicy Śródmieście. Działał w sanockim oddziale Polskiego Komitetu Pomocy Społecznej. Otrzymał odznakę "Zasłużony dla Sanoka”.

Zamieszkiwał przy ulicy Fryderyka Szopena 20 w Sanoku. Zmarł 23 maja 1977 w Sanoku. Został pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu przy ul. Rymanowskiej w Sanoku. Jego żoną była Maria z domu Lorber 1909-1975, która także była nauczycielką, pełniła stanowisko dyrektora Technikum Ekonomicznego w Sanoku. Mieli córkę Barbarę.