Poprzednia

ⓘ Order Guadalupe




Order Guadalupe
                                     

ⓘ Order Guadalupe

Order Guadalupe – meksykański order, trzykrotnie ustanawiany i znoszony w latach 1822-1823, 1853-1855 i 1863-1867. W pierwszych dwóch okresach było to najwyższe odznaczenie państwowe. Ustanowiony został na cześć Matki Boskiej z Guadalupe.

W Polsce jest obecnie znany pod nazwą Order Najświętszej Marii Panny z Guadalupe. Dawniej, podczas dwudziestolecia międzywojennego używano nazwy Order Najświętszej Marii Panny Gwadelupskiej, na przełomie XIX i XX wieku – Order Guadalupy.

Trzy słowa napisane naokoło owalnego medalionu z portretem patronki umieszczonego w środku odznaki i gwiazdy orderowej – "Religión Independencia Union” z hisz. Religia Niepodległość Jedność – były dewizą orderu.

                                     

1.1. Historia Okres 1. "Order Cesarski Guadalupe” 1822-1823

Ustanowiony 20 lutego 1822 pod nazwą Orden Imperial de Guadalupe przez cesarza Augustyna I Iturbide, władcę I Cesarstwa Meksyku, służył do nagradzania tych, których odwaga, talenty i cnoty obywatelskie przyczyniły się do uzyskania niepodległości i których działalność przyczyniła się do zwiększenia chwały i blasku Meksyku.

Dzielił się na trzy klasy:

  • II klasa – Kawaler Numerariusz Caballero de Numero, z liczbą odznaczonych ograniczoną do 100, odznaka na takiej samej zawieszce, wieszana na wstędze na szyi,
  • III klasa – Kawaler Supernumerariusz Caballero Supernumerario, nadliczbowi odznaczeni według uznania wielkiego mistrza, nosili odznakę orderu przymocowaną do zawieszki bez korony, zawieszonej na wstążce przypinanej do lewej piersi.
  • I klasa – Krzyż Wielki Gran Cruz, limitowany do 50 osób odznaczonych, odznaka mocowana za pomocą zawieszki w kształcie orła na koronie do wielkiej wstęgi i gwiazda orderowa na lewej piersi,

Order mógł otrzymać jedynie wierny wyznania rzymskokatolickiego. Wielkim Mistrzem był aktualnie panujący władca, któremu przysługiwał łańcuch orderowy. Po abdykacji cesarza 19 marca 1823 i powstaniu republiki nadawanie orderu zostało zawieszone.

                                     

1.2. Historia Okres 2. "Order Meksykański Guadalupe” 1853-1855

Prezydent Meksyku gen. Antonio López de Santa Anna przywrócił go 11 listopada 1853 pod zmienioną nazwą Orden Mexicana de Guadalupe. Miał stanowić wyróżnienie dla znamienitych obywateli poświęcających się dla dobra narodu. Otrzymał nowy wygląd i statuty wzorowane na hiszpańskich statutach Orderu Karola III, zmieniły się też nazwy dwóch niższych klas:

  • II klasa – Komandor Komandor, ograniczony do 100 krajowców, odznaka na wstędze na szyi,
  • III klasa – Kawaler Caballero, nieograniczona liczba odznaczanych według uznania wielkiego mistrza, którzy nosili odznakę orderu przymocowaną na wstążce przypinanej do lewej piersi.
  • I klasa – Krzyż Wielki Gran Cruz, limitowany do 24 Meksykanów, odznaka na wielkiej wstędze i gwiazda orderowa,

Limity odznaczonych nie dotyczyły obcokrajowców. Wielkim Mistrzem był aktualnie urzędujący prezydent, któremu przysługiwał łańcuch orderowy. Po obaleniu gen. Santa Anny w rewolucji ayutlańskiej pod przywództwem Juana Álvareza, order został zniesiony 12 października 1855 roku.

                                     

1.3. Historia Okres 3. "Order Guadalupe” 1863-1867

Interwencja francuska i ustanowienie II Cesarstwa Meksyku wprowadziły na tron cesarski Maksymiliana I Habsburga. Jeszcze przed przybyciem władcy, cesarski rząd dekretem z 30 czerwca 1863 wznowił nadawanie orderu pod nową nazwą Orden de Guadalupe, ale odznaczono nim w tym roku jedynie dwóch cudzoziemskich dygnitarzy – ambasadora Francji w Meksyku oraz dowódcę francuskiego korpusu ekspedycyjnego. Po objęciu władzy cesarz zatwierdził order dekretem z 10 kwietnia 1865 roku. Utrzymano w nim wygląd insygniów z czasów republikańskich, ale ustanowiono nowe statuty i podział na pięć klas:

  • IV klasa – Oficer Oficial, limitowany do 500 odznaczonych, odznaka na wstążce z rozetką, wieszana na lewej piersi,
  • II klasa – Wielki Oficer Gran Oficial, maksymalnie 100 odznaczonych, odznaka na wstędze na szyi i gwiazda,
  • V klasa – Kawaler Caballero, z nieograniczoną liczbą odznaczonych, odznaka na wstążce bez rozetki, wieszana na lewej piersi.
  • I klasa – Krzyż Wielki Gran Cruz, z limitem 30 nadań, odznaka na wielkiej wstędze i gwiazda orderowa noszona na lewej piersi,
  • III klasa – Komandor Komandor, ograniczony do 200 osób, odznaka na wstędze na szyi,

Limity odznaczonych nie dotyczyły cudzoziemców. Wielkim Mistrzem był aktualnie panujący władca, któremu przysługiwał łańcuch orderowy. Obalenie oraz egzekucja cesarza 19 czerwca 1867 i powstanie II Republiki Meksyku zniosło ostatecznie to odznaczenie w tym samym roku.



                                     

2. Odznaczeni

Wielcy Mistrzowie, kawalerowie Wielkiego Krzyża
  • 1853 – Antonio López de Santa Anna, dziewiąty prezydent
  • 1822 – Augustyn I Iturbide, pierwszy cesarz
  • 1865 – Maksymilian I Habsburg, drugi cesarz
Wielkie Krzyże w latach 1853-1855

Meksykanie:

  • 1853 – Francisco Conejares, opat Kolegiaty w Guadalupe
  • 1853 – Teodosio Lares, prezydent Trybunału Najwyższego Sprawiedliwości
  • 1853 – Lazaro de la Garza y Ballesteros, arcybiskup Meksyku, Wielki Kanclerz Orderu
  • 1853 – Juan ODonojú, pośmiertnie, ostatni wicekról Nowej Hiszpanii
  • 1853 – Agustin Jerónimo de Iturbide, syn pierwszego cesarza
  • 1853 – Clemente de Jezus Munguía, biskup Michoacán, Prokurator Orderu
  • 1853 – Augustyn Iturbide, pośmiertnie, pierwszy cesarz
  • 1853 – José M. Cervantes, generał, Strażnik Orderu
  • 1853 – Nicolas Bravo, generał dywizji, wiceprezydent
  • 1853 – Miguel Cervantes, generał, członek Rady Państwa
  • 1853 – Vicente Guerrero, pośmiertnie, drugi prezydent
  • 1853 – Guadalupe Victoria, pośmiertnie, pierwszy prezydent

Obcokrajowcy:

  • 1854 – Wiktoria Hanowerska, królowa Imperium Brytyjskiego
  • 1854 – Jayme Antonelli, sekretarz watykański, kardynał
  • 1855 – Otto von Manteuffel, premier Prus
  • 1855 – Henri de Brouckère, premier Belgii
  • 1854 – Izabela II Burbon, królowa Hiszpanii
  • 1854 – Juan José de Aycinena y Piñol, biskup, b. premier Gwatemali
  • 1854 – Napoleon III Bonaparte, cesarz Francji
  • 1855 – Claudio Antón de Luzuriaga, minister spraw zagranicznych Hiszpanii
Wielkie Krzyże w latach 1863-1867

Meksykanie:

  • 1864 – José María Gutiérrez de Estrada, dyplomata
  • 1864 – Leonardo Márquez, generał dywizji
  • 1864 – Juan Almonte, generał dywizji, marszałek dworu
  • 1865 – Pelagio de Labastida, arcybiskup Meksyku
  • 1865 – Ignacio Aguilar y Marocho, ambasador w Hiszpanii
  • 1865 – Carlos María Colina, biskup Puebla
  • 1865 – José López Uraga, członek Rady Państwa
  • 1864 – Tomás Mejía, generał dywizji
  • 1865 – Jose Salazar Ilarregui, gubernator Jukatanu
  • 1864 – José Mariano Salas, generał dywizji, Członek Rady Orderu
  • 1865 – Jose Fernando Ramirez, minister stanu

Obcokrajowcy w latach:

  • 1864 – Édouard Drouyn de Lhuys, francuski minister spraw zagranicznych
  • 1864 – Baron dAndré, francuski ambasador
  • 1865 – Alejandro Mon y Menéndez, hiszpański b. premier
  • 1865 – Léonce Élie de Beaumont, francuski b. senator
  • 1864 – Georges Haussmann, francuski baron, prefekt Sekwany
  • 1864 – Nils Erik Wilhelm af Wetterstedt, szwedzki ambasador w Meksyku
  • 1865 – António José de Ávila, portugalski minister spraw zagranicznych
  • 1864 – François Achille Bazaine, marszałek Francji
  • 1865 – Jean-Baptiste Dumas, francuski senator
  • 1864 – Jacques Louis Randon, francuski minister wojny
  • 1864 – Ferenc Zichy, węgierski hrabia, austriacki dyplomata
  • 1864 – Prosper de Chasseloup-Laubat, francuski minister marynarki i kolonii
  • 1864 – Joseph Jules de Cadoine de Gabriac, francuski ambasador
  • 1864 – Pierre Cintrat, francuski ambasador
  • 1865 – Pierre Emmanuel Félix Chazal, belgijski generał porucznik, minister wojny
  • 1865 – Ludwig Folliot de Crenneville, austriacki generał, gubernator Transylwanii
  • 1864 – Napoléon Maret, francuski książę Bassano, Wielki Szambelan
  • 1865 – Wilhelm Sponneck, duński hrabia, doradca króla Grecji Jerzego I
  • 1864 – Raymond-Théodore Troplong, francuski prezydent Sądu Kasacyjnego
  • 1864 – Émile Félix Fleury, francuski generał dywizji
  • 1865 – Félix Charles Douay, francuski generał dywizji
  • 1864 – Frédéric de Billing, francuski ambasador
  • 1865 – José de Narváez Porcel, hiszpański książę Walencji, dowódca sił lądowych
  • 1864 – Gustave Rouland, francuski prezydent rady państwa
  • 1865 – Theodore van der Straten Ponthoz, belgijski Wielki Marszałek Dworu
  • 1864 – Édouard Thouvenel, francuski senator, dyplomata
  • 1864 – Gustave Lannes de Montebello, francuski markiz, generał dywizji, adiutant cesarza
  • 1864 – Achille Fould, francuski minister spraw wewnętrznych
  • 1865 – Miguel Chevalier, francuski senator
  • 1865 – Edward Conway, belgijski intendent listy cywilnej
  • 1864 – Aleksander Gorczakow, rosyjski książę, minister spraw zagranicznych
  • 1864 – Richard Metternich-Winneburg, austriacki ambasador w Paryżu
  • 1864 – Johann Bernard von Rechberg, austriacki premier
  • 1863 – Alphonse Dubois de Saligny, francuski ambasador
  • 1865 – Giuseppe Valerga, patriarcha Jerozolimy
  • 1865 – Urbain Le Verrier, francuski senator
  • 1865 – Charles de Lorencez, francuski generał dywizji
  • 1864 – Charles Le Bègue de Germiny, francuski senator, b. gubernator Banku Francji
  • 1864 – Ludvig Manderström, szwedzki minister spraw zagranicznych
  • 1865 – Teodoros Dilijanis, grecki minister spraw zagranicznych
  • 1865 – Alphonse OSullivan de Grass, belgijski ambasador w Wiedniu
  • 1865 – Miguel de Bañuelos, hiszpański ambasador
  • 1864 – Ludwig von Benedek, austriacki generał artylerii
  • 1864 – Gaston de Banneville, francuski ambasador
  • 1864 – Napoleon Eugeniusz Bonaparte, francuski książę, syn cesarza
  • 1865 – Charles de Montholon-Sémonville, francuski ambasador w Meksyku
  • 1865 – Gioacchino Rossini, włoski kompozytor
  • 1864 – Marie Jean Pierre Hubert de Cambacérès, francuski Wielki Mistrz Ceremonii
  • 1864 – Edmond Jurien de La Gravière, francuski wiceadmirał, adiutant cesarza
  • 1864 – Jean-Baptiste Philibert Vaillant, francuski minister domu cesarskiego i sztuki
  • 1865 – Jules Van Praet, belgijski minister domu królewskiego
  • 1864 – Charles Auguste Frossard, francuski generał dywizji, adiutant cesarza
  • 1863 – Elie Frédéric Forey, marszałek Francji
  • 1865 – Francisco José de Paiva, portugalski ambasador w Paryżu
  • 1865 – Franz von Hauslab, austriacki generał artylerii
  • 1864 – Eugène Rouher, francuski minister stanu
  • 1865 – Antonio de Benavides y Fernández de Navarrete hiszpański b. minister spraw zagranicznych
  • 1865 – Kamehameha V, król Hawajów
  • 1864 – Aleksander Colonna-Walewski, francuski prezydent korpusu legislacyjnego
  • 1864 – Félix Baciocchi, francuski szambelan cesarza
  • 1864 – Charles Tascher de La Pagerie, francuski szambelan cesarzowej
  • 1865 – Charles Rogier, belgijski minister spraw zagranicznych
  • 1865 – Jean-Auguste-Dominique Ingres, francuski b. senator
  • 1865 – Luis González Bravo, hiszpański b. minister spraw wewnętrznych
  • 1865 – Luis Carondelet Castaños, hiszpański książę Bailén, majordom królestwa
  • 1864 – Christian Albrecht Bluhme, duński premier