Poprzednia

ⓘ Hrozawa




Hrozawa
                                     

ⓘ Hrozawa

Hrozawa, Hrozawa, Hrozau ; ros. Грозово, Грозов, Grozowo, Grozow ; pol. hist. Hrozów) – agromiasteczko na Białorusi, w rejonie kopylskim obwodu mińskiego, około 16 km na wschód od Kopyla. Do 2015 roku siedziba sielsowietu Hrozawa.

                                     

1.1. Historia Historia własności majątku

Pierwsza znana dziś wzmianka o Hrozowie pochodzi z I połowy XVI wieku. Wieś ta wtedy należała do rodziny Olelkowiczów. Od 2. połowy XVI wieku do 1. połowy XVII wieku dobra te należały do Wołodkowiczów.

W 2. połowie XVII wieku majątek przeszedł na własność Radziwiłłów. Według niektórych źródeł w XVII wieku należał do rodziny Mierzejewskich. W XVIII wieku stał się własnością Niezabytowskich. Od 1748 roku do początku XIX wieku Hrozów należał do rodziny Horwattów, Serwacy Stanisław Antoni Horwatt był właścicielem Hrozowa na początku XIX wieku. Później władcami tych dóbr zostali znów Mierzejewscy herbu Szeliga. W połowie XIX wieku właścicielem Hrozowa był Seweryn Mierzejewski, powstaniec styczniowy, któremu władze carskie w 1863 roku zajęły Hrozów w sekwestr, z nakazem sprzedaży. Folwark liczył wtedy 1180 mórg Nabył go wówczas ks. Ludwik Wittgenstein 1799–1866. Jego zięć, ks. Chlodwig zu Hohenlohe-Schillingsfürst 1819–1901, kanclerz Rzeszy Niemieckiej i premier Królestwa Prus sprzedał Hrozów w ręce rosyjskie.

Od chwili nabycia majątku przez Ludwika Wittgensteina, dzierżawił go od niego przez wiele lat Karol Kalinowski, brat św. Józefa Kalinowskiego, dowódcy powstania styczniowego na Litwie. Karol zamieszkał w niedalekim Hrozówku biał. Гразавок, również kupionym przez Wittgensteina, zaś w Hrozowie zamieszkał jego ojciec, Andrzej 1805–1878, były dyrektor Instytutu Szlacheckiego w Wilnie. Hrozów był więc siedzibą rodzin wydziedziczonych Mierzejewskich i Kalinowskich jeszcze przez co najmniej kilkanaście lat po wymuszonej sprzedaży majątku.

                                     

1.2. Historia Rozwój miasteczka

W 1582 roku istniał we wsi folwark i siedziba szlachecka. Wołodkowicze ufundowali tu między 1600 a 1720 rokiem dwa prawosławne klasztory, w których wzniesiono 3 cerkwie. Według spisu z 1650 roku we wsi był dwór 9 budynków, folwark, browar i młyn.

W XVIII wieku wieś otrzymała status miasteczka.

Z czasem klasztor św. Mikołaja przeszedł w ręce unitów. W 1800 roku w miasteczku istniały dwa drewniane klasztory św. Jana Teologa Ewangelisty z cerkwią pw. Zaśnięcia Matki Bożej i św. Mikołaja z cerkwią pod tym samym wezwaniem), kaplica, karczma i młyn. Organizowano regularne jarmarki i cotygodniowe targi. Świątynię unicką zamieniono na cerkiew prawosławną w 1810 roku. Kościół katolicki, wybudowany w latach 1801–1805, został przekształcony w cerkiew prawosławną w 1877 roku. Klasztor św. Jana Teologa został zlikwidowany w 1860 i zburzony po 1917 roku.

W 1863 roku gmina Hrozów liczyła 1963 dusz męskich w 7 starostwach.

W 1864 roku otworzono w Hrozowie szkołę powszechną. W 1870 roku były tu 3 cerkwie prawosławne, kościół i kaplica, dwie synagogi. W 1886 roku działały 3 cerkwie, browar, 3 karczmy, 11 sklepów, szkoła powszechna, dwie szkoły żydowskie. Ze spisu w 1897 roku wynika, że istniał tu wtedy kościół, kaplica, szkoła powszechna, poczta, 24 sklepy, zakład garncarski i 2 karczmy. W 1912 roku działały tu: dwuklasowa wiejska szkoła i jednoklasowa powszechna. W 1917 roku przybyła gorzelnia.

W 1921 roku działała tu piekarnia i punkt felczerski, w 1923 roku – 7-letnia szkoła powszechna, felczer, czytelnia, 6 rzemieślników. Od 1930 roku funkcjonował w Hrozowie kołchoz "Internacjonał”.

W 1938 roku obniżono status miejscowości do poziomu wsi.

W 1997 roku pracowały tu: warsztat mechaniczny, punkt weterynaryjny, szkoła średnia, dom kultury, biblioteka, poczta, ambulatorium i 5 sklepów.

W pierwszej dekadzie XXI wieku Hrozawa otrzymała status agromiasteczka.

Obecnie w Hrozawie działa szkoła, przedszkole, przychodnia lekarska, dwie biblioteki, dom kultury i poczta.

                                     

1.3. Historia Przynależność administracyjna

W I połowie XVI wieku wieś wchodziła w skład księstwa słuckiego. W 1791 roku weszła w skład powiatu słuckiego.

Po II rozbiorze Polski w 1793 roku Hrozów, wcześniej należący do województwa nowogródzkiego Rzeczypospolitej, znalazł się na terenie powiatu słuckiego ujezdu guberni mińskiej Imperium Rosyjskiego. W czasie I wojny światowej był przez pewien czas pod administracją niemiecką, a w latach 1919 i 1920 przechodził parę razy pod władzę polską był wtedy siedzibą gminy Hrozów i radziecką.

W listopadzie 1920 roku wybuchło powstanie słuckie przeciw nowej władzy radzieckiej. Hrozów wystawił w tym powstaniu Pułk Hrozowski 2 Miejski Pułk Białoruskiej Republiki Ludowej BRL, a po białorusku – BNR).

Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Hrozów został przyznany ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi.

W 1924 roku Hrozów został siedzibą sielsowietu. Od 2015 roku siedzibą sielsowietu hrozowskiego jest wieś Kamsamolskaja biał. Камсамольская.



                                     

1.4. Historia Historia społeczności żydowskiej Hrozowa

Już w latach 70. XIX wieku miejscowi Żydzi dysponowali dwiema synagogami i dwiema szkołami. W okresie międzywojennym główny wzrost liczebności miasteczka był spowodowany masowym napływem ludności żydowskiej, stanowili oni wtedy 70% populacji. W szkole żydowskiej nauczano w języku jidysz, istniała żydowska rada wiejska oraz cmentarz żydowski.

Po agresji Niemiec na ZSRR w czerwcu 1941 roku w byłym radzieckim obozie wojskowym w pobliskiej wsi Koniuchy biał. Канюхі zostało urządzone we wrześniu 1941 roku getto, do którego spędzono wszystkich żydowskich mieszkańców Hrozowa i okolic. 18 grudnia 1941 roku prawie wszyscy poza potrzebnymi jeszcze do różnych prac 74 rodzinami w 6 budynkach mieszkańcy getta zostali zamordowani w pobliskim lesie. Pozostałe 74 rodziny zostały zabite w lipcu 1942 roku.

                                     

2.1. Istniejące i nieistniejące zabytki Świątynie

Najstarsze hrozowskie cerkwie monasterskie św. Jana Ewangelisty i św. Mikołaja oraz zabudowania klasztorów sprzed XIX wieku nie zachowały się. Cerkiew Narodzenia Matki Bożej wybudowana albo zaadaptowana w 1877 roku też została zburzona w 1965 roku.

                                     

2.2. Istniejące i nieistniejące zabytki Synagogi

Zachowała się tylko jedna synagoga, przekształcona obecnie w cerkiew.

                                     

2.3. Istniejące i nieistniejące zabytki Pałac

Prawdopodobnie Mierzejewscy wybudowali w Hrozowie między połową XVIII a początkiem XIX wieku okazały, klasycystyczny pałac. Był to budynek wzniesiony na planie prostokąta, dwukondygnacyjny, podpiwniczony, przykryty płaskim dachem. Fasadę ozdabiał czterokolumnowy portyk w wielkim porządku, zwieńczony trójkątnym frontonem, pod którym mieścił się balkon, na parterze – podjazd dla powozów. Naroża zdobione wydatnym boniowaniem. Innymi elementami dekoracyjnymi były mocno zarysowane obramienia okien i drzwi oraz złożony gzyms podokapowy. Wnętrze miało układ dwutraktowy. Na osi, od frontu mieściła się duża sień hall z dwutraktowymi schodami, a od strony północnej od ogrodu – wielki, wysunięty ryzalitem salon.

Pałac stał wśród niezbyt rozległego parku krajobrazowego. Przed domem znajdował się wielki gazon, poprzecinany alejkami spacerowymi.

Pałac został spalony w czasie II wojny światowej, odbudowano go w latach 1952–1953 i do 1975 roku albo co najmniej do 1987 roku funkcjonowała w nim szkoła średnia. Po przekazaniu budynku kołchozowi jego ruina postępuje. Pałac jest otoczony resztką parku krajobrazowego, według innych źródeł nie istnieją nawet resztki parku, posadzono nowe drzewa, zlikwidowano strukturę melioracyjną.

Pałac jest lub był zabytkiem klasycyzmu na Białorusi.

Majątek w Hrozowie został opisany w 2. tomie Dziejów rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej Romana Aftanazego.