Poprzednia

ⓘ Emil Buras




Emil Buras
                                     

ⓘ Emil Buras

Emil Buras – pracownik branży motoryzacyjnej związany z Sanokiem, mistrz ślusarstwa, żołnierz ludowego Wojska Polskiego, porucznik w stanie spoczynku Wojska Polskiego III RP, działacz kombatancki.

                                     

1. Życiorys

Urodził się w 1924 jako jedno z trojga dzieci Karola. Przez całe życie był związany z dzielnicą Posada w Sanoku.

Podczas II wojny światowej 2 sierpnia 1944 był świadkiem pożaru na terenie Fabryki Gumy w Sanoku i jednym z pomagających ofiarom. Po nadejściu w sierpniu 1944 frontu wschodniego do miasta zgłosił się do ludowego Wojska Polskiego w listopadzie 1944. W Przemyślu został żołnierzem 6 Pomorskiej Dywizji Piechoty, przydzielonym do 14 pułku piechoty, jako szeregowy w baterii moździerzy. Od końca grudnia 1944 odbywał szlak bojowy przez Warszawę na północny zachód. Na początku 1945 brał udział w walkach o przełamanie Wału Pomorskiego, w marcu 1945 uczestniczył w bitwie o Kołobrzeg, następnie w kwietniu 1945 w forsowaniu Odry. Służył na stanowisku ładowniczego. 3 maja 1945 dotarł wraz z pułkiem do brzegów rzeki Łaba koło Sandau. Tam, po zakończeniu walk, brał udział w defiladzie. Wraz nim w wojsku służyli wówczas jego znajomi z Sanoka, m.in. krewny Jan Senuś, Franciszek Harłacz, Władysław Gąsiorowski. Po zakończeniu działań wojennych przebywał w miejscach stacjonowaniach przemianowanego 14 Kołobrzeskiego pułku piechoty. Zakończył służbę 15 lipca 1945 w Żywcu. 30 kwietnia 1947 został zdemobilizowany w stopniu kaprala.

W okresie PRL pracował na stanowisku instruktora w Powiatowym Zarządzie Samopomocy Chłopskiej, później był zaopatrzeniowcem w Zjednoczeniu Państwowych Gospodarstw Rolnych. Następnie został zatrudniony w Sanockiej Fabryce Autobusów "Autosan”, gdzie pracował na stanowisku ślusarza, zaś po zdobyciu dyplomu mistrza tego fachu sprawował stanowisko kontrolera jakości. Na początku lat 60. wstąpił do PZPR. Od 1 września 1966 pełnił funkcję kierownika Zakładowego Domu Kultury w Sanoku. W listopadzie 1971 został zastępcą kierownika działu socjalnego w Autosanie. W 1975 obchodził jubileusz 35-lecia pracy zawodowej, a w 1980 obchodził jubileusz 40-lecia pracy w sanockim zakładzie. Do początku lat 80. pracował w SFA jako ślusarz w wydziale produkcji urządzeń specjalistycznych. Odszedł na emeryturę w 1981.

Działał także na polu politycznym i społecznym. Do 1952 był członkiem Komisji Rolnictwa Miejskiej Rady Narodowej w Sanoku. Sprawował mandat radnego MRN w Sanoku: w kadencji 1954-1958 i został odwołany z tej funkcji w październiku 1956 z powodu nieuczestniczenia w sesjach. Był śpiewakiem amatorem.

Pełnił funkcję prezesa Związku Kombatantów i Osób Represjonowanych w Sanoku, od 2009 wiceprezesa, a od 2011 prezesa koła powiatowego Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych w Sanoku. W 2002 pozostawał w stopniu podporucznika, a do końca życia był w stopniu porucznika rezerwy w stanie spoczynku.

Imię 6 Pomorskiej Dywizji Piechoty nadano Gimnazjum nr 4 w Sanoku przy ulicy Jana Pawła II w dzielnicy Wójtostwo. Emil Buras odwiedzał tę szkołę z prelekcjami.

Zmarł 15 maja 2013. Został pochowany na Cmentarzu Posada w Sanoku 18 maja 2013.

Od 1949 jego żoną była Krystyna z domu Kopczak 1933–2007. W 2000 para obchodziła jubileusz 50. rocznicy zawarcia małżeństwa. Mieli troje dzieci, w tym córkę Łucję.

                                     

2. Odznaczenia i ordery

Polskie
  • Medal za Warszawę 1939–1945
  • Kombatancki Krzyż Pamiątkowy Zwycięzcom 2011
  • Odznaka "Zasłużony Działacz Związku Zawodowego Metalowców” 1976
  • Odznaka "Za Zasługi dla Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych” 2002
  • Srebrny Krzyż Zasługi
  • Medal Zwycięstwa i Wolności 1945
  • Odznaka "Zasłużony dla Sanoka” 1983
  • Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk
  • Srebrny Medal Zasłużonym na Polu Chwały
  • Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski 1977
  • Medal 30-lecia Polski Ludowej 1974
  • Medal za Długoletnie Pożycie Małżeńskie 1999
  • Medal "Opiekun Miejsc Pamięci Narodowej”
  • Odznaka "Zasłużony dla Sanockiej Fabryki Autobusów” 1975
  • Odznaka "Weteran Walk o Wolność i Niepodległość Ojczyzny” 1995
  • Medal "Za udział w walkach o Berlin”
  • Medal 10-lecia Polski Ludowej 1954, na wniosek Zarządu Głównego Związku Samopomocy Chłopskiej
Radzieckie i rosyjskie
  • Jubileuszowy Medal z okazji 65. Rocznicy Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej w latach 1941–1945 – Federacja Rosyjska 2011
  • Medal "Za zdobycie Berlina” – Związek Radziecki
  • Medal "Za wyzwolenie Warszawy” – Związek Radziecki