Poprzednia

ⓘ Jerzy Hajdukiewicz




Jerzy Hajdukiewicz
                                     

ⓘ Jerzy Hajdukiewicz

Od 1933 roku mieszkał w Zakopanem, gdzie uczęszczał do gimnazjum i zdał maturę. Trenował również narciarstwo alpejskie, będąc członkiem zakopiańskiego Harcerskiego Klubu Narciarskiego oraz lwowskiej Sekcji Narciarskiej PTT. W 1937 roku rozpoczął studia medyczne we Lwowie. Po wybuchu II wojny światowej przedostał się najpierw do Rumunii, a następnie do Francji, gdzie walczył w Polskich Siłach Zbrojnych w kampanii francuskiej 1940 roku. Po upadku Francji przedostał się do Szwajcarii, gdzie został internowany. Podczas pobytu w tym kraju ukończył w latach 1940–1945 w Zurychu studia medyczne chirurgia. Ponadto, wspólnie m.in. z Maciejem Mischke, przy poparciu szwajcarskich władz wojskowych założył Klub Wysokogórski Winterthur, prowadzący działalność alpinistyczną.

Wspinał się od 1937 roku w Tatrach, m.in. z Janem Staszlem i Janem Sawickim. Podczas pobytu w Szwajcarii do 1946 roku zdobył 17 czterotysięczników, natomiast do 1980 roku wszedł na wszystkie czterotysięczne szczyty tego kraju.

Po powrocie do Polski pracował jako lekarz w szpitalach w Gdańsku 1947–1948 i Krakowie 1948–1954 oraz w zakopiańskich sanatoriach na Bystrem i w Kuźnicach 1954–1978. Aktywnie działał w Klubie Wysokogórskim, m.in. prezesując kołom w Krakowie 1951 oraz Zakopanem 1954–1959. W uznaniu swych zasług otrzymał honorowe członkostwo Klubu oraz Polskiego Związku Alpinizmu. Od 1950 roku był członkiem Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego, a następnie Górskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego. W 1969 roku został wybrany prezesem Grupy Tatrzańskiej GOPR, a w latach 1974–1976 pełnił funkcję Prezesa Rady Naczelnej GOPR. Ponadto, w latach 1973–1978 był lekarzem naczelnym GOPR. Uczestniczył w wielu akcjach ratowniczych w kraju i za granicą Alpy, Himalaje. Szkolił taterników i ratowników górskich, współpracował z międzynarodowymi organizacjami ratownictwa górskiego.

Cały czas uprawiał wspinaczkę, wytyczając m.in. kilka nowych dróg w Tatrach. Wielokrotnie wyjeżdżał w Alpy Szwajcarskie jako kierownik polskich grup. W 1957 brał udział w słynnej akcji ratunkowej na Eigerze. Był uczestnikiem szwajcarskich wypraw na Dhaulagiri 8167 m n.p.m. w 1958 i 1960 roku i do pakistańskiego Hindukuszu w 1969 roku oraz austriackiej wyprawy na Malubiting 7458 m n.p.m. w Karakorum w 1971 roku.

Wspomnienia z wypraw opublikował w książkach Himal Cu-Cu-Ra 1961, Dhaulagiri zdobyty 1963 oraz Góry mojej młodości 1988. Był autorem około 200 artykułów o tematyce wspinaczkowej oraz ratowniczej, publikowanych w prasie polskiej, szwajcarskiej, niemieckiej i jugosłowiańskiej. Wygłosił wiele referatów o medycznych aspektach ratownictwa górskiego.

Jerzy Hajdukiewicz był dwukrotnie żonaty. Pierwszą żoną była Helena Bäcker jedna z czołowych i najbardziej aktywnych polskich taterniczek i alpinistek okresu 1940–1970, a drugą Stefania. Obie żony towarzyszyły mu w wielu wyprawach. W styczniu 1989 roku został odznaczony Medalem "Za Wybitne Osiągnięcia Sportowe”.

Został pochowany na zakopiańskim Cmentarzu Zasłużonych na Pęksowym Brzyzku.

W dniu 20 lipca 2015 roku w Zakopanem miała miejsce premiera filmu dokumentalnego, poświęconego Jerzemu Hajdukiewiczowi. Twórcami obrazu pt. Jerzy Hajdukiewicz. Człowiek gór są Bartosz Szwast i Robert Żurakowski.