Poprzednia

ⓘ Polityka zagraniczna Czech




Polityka zagraniczna Czech
                                     

ⓘ Polityka zagraniczna Czech

Polityka zagraniczna Czech – polityka zagraniczna prowadzona przez władze Czech.

Czechy utrzymują stosunki dyplomatyczne z 191 krajami, z czego połowa krajowa posiada stałe ambasady w stolicy kraju – Pradze. Czechy są pełnymi członkami ONZ, NATO i Unii Europejskiej.

Do Aksamitnej rewolucji polityka Czechosłowacji była spójna z polityką ZSRR. Od czasów Rewolucji i późniejszego uzgodnienia pokojowego rozpadu Czechosłowacji, głównym celem polityki Czech stała się integracja z państwami zachodnioeuropejskimi. Cel został zrealizowany, bowiem Czesi przystąpili do NATO w 1999, a do Unii Europejskiej w 2004, gdzie w 2009 objęli Prezydencję Rady Unii Europejskiej.

                                     

1. Cele czeskiej polityki zagranicznej

Głównymi celami czeskiej polityki zagranicznej są:

  • umacnianie bezpieczeństwa państwa czeskiego, analizowanie zagrożeń i przeciwdziałanie im
  • wzmacnianie współpracy z Europą Wschodnią i Południowo-Wschodnią
  • promowanie interesów gospodarczych i handlowych za granicą, w tym bezpieczeństwa energetycznego
  • promowanie poszanowania praw człowieka i demokracji na świecie
  • kształtowanie pozytywnego wizerunku i postrzegania Republiki za granicą
  • utrzymanie i wzmacnianie współpracy z NATO
  • prowadzenie dobrych stosunków z krajami sąsiadującymi i wzmocnienie współpracy regionalnej
  • wspieranie dobrze funkcjonującej, silnej politycznie i ekonomicznie Unii Europejskiej

W obszarze polityki bezpieczeństwa i obrony:

  • system bezpieczeństwa zbiorowego NATO – podstawowym filarem bezpieczeństwa Republiki
  • aktywne zaangażowanie w struktury NATO, UE i ONZ w celu zarządzania sytuacjami kryzysowymi i stabilizacji sytuacji po konflikcie
  • wspieranie skutecznego i odpowiedzialnego rozwoju w ramach Wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony UE przy uwzględnieniu zobowiązań wobec NATO. Współpraca z USA
                                     

2. Misja dyplomatyczna

Misja dyplomatyczna Czech dzieli się na:

  • ambasady
  • inne misje, jak Biuro Reprezentatywne w Ramallah czy Czeskie Biuro Edukacji i Kultury w Tajpej
  • konsulaty honorowe
  • stałe misje dyplomatyczne i delegacje
  • konsulaty generalne
                                     

2.1. Misja dyplomatyczna Ambasady

Ambasady reprezentują państwo czeskie w państwach przyjmujących i wykonują swoje zadania w ramach polityki zagranicznej Czech. Ambasady wykonują następujące zadania:

  • nawiązują i rozwijają kontakty z organami państwowymi, instytucjami, organizacjami, przedstawicielami życia publicznego i obywatelami, a także organizacjami międzynarodowymi i instytucjami w państwie przyjmującym
  • pomagają w nawiązywaniu i rozwijaniu kontaktów pomiędzy czeskimi partnerami a partnerami z kraju przyjmującego
  • utrzymują kontakt z czeskimi organizacjami zagranicznymi
  • nabywają, przetwarzają i oceniają informacje dotyczące krajowej i zagranicznej sytuacji politycznej i kulturalnej danego państwa ze szczególnym uwzględnieniem relacji z państwem czeskim i przekazują te informacje do Ministerstwa Spraw Zagranicznych Czech
  • zarządzają majątkiem Republiki, który jest im powierzony
  • współpracują z Centrami Czeskimi
  • zapewniają aktywność konsulatów na danym rejonie
  • proponują, przygotowują i bezpiecznie przeprowadzają oficjalne wizyty państwowe, a także biorą udział w ich negocjacjach
  • postępują zgodnie z umowami międzynarodowymi, do których zobowiązane są Czechy i państwo przyjmujące, a także proponują sposoby regulacji kontaktów z państwem przyjmującym
  • poszukują odpowiednich form i środków do rozpowszechniania informacji i promowania Czech
  • informują Ministerstwo Spraw Zagranicznych o głównych sposobach promocji Czech w państwie przyjmującym


                                     

2.2. Misja dyplomatyczna Stałe przedstawicielstwa i delegacje

Stałe przedstawicielstwa i delegacje reprezentują państwo czeskie w międzynarodowych organizacjach pozarządowych i/lub grupach integrujących różne państwa i utrzymują niezbędne stosunki pomiędzy państwem a daną organizacją. Funkcje misji dyplomatycznych wynikają z międzynarodowych porozumień, na podstawie których Czechy są członkiem danej organizacji. Stałe przedstawicielstwo jest prowadzone przez określony departament MSZ. Takie rozwiązanie pomaga delegacjom czeskim w negocjacjach, informowaniu MSZ i innych organów ČR o aktywności danej organizacji, rozprowadzaniu odpowiedniej dokumentacji i literatury skupiającej się na jej działalności i utrzymywaniu stosunków z obywatelami czeskimi zatrudnionymi w danej organizacji. Czechy posiadają następujące stałe przedstawicielstwa:

  • Stałe Przedstawicielstwo Czech przy UNESCO w Paryżu
  • Stałe Przedstawicielstwo Czech przy ONZ, Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie i innych organizacji międzynarodowych w Wiedniu
  • Stałe Przedstawicielstwo Czech przy NATO
  • Stałe Przedstawicielstwo Czech przy Unii Europejskiej w Brukseli
  • Stałe Przedstawicielstwo Czech przy biurze ONZ i innych międzynarodowych organizacji w Genewie
  • Stałe Przedstawicielstwo Czech przy Radzie Europy w Strasburgu
  • Stałe Przedstawicielstwo Czech przy Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju w Paryżu
  • Stałe Przedstawicielstwo Czech przy Organizacji Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku
                                     

2.3. Misja dyplomatyczna Czeskie Centra

Czeskie Centra reprezentują ČR za granicą szczególnie w obszarach kultury, handlu i turystyki. Nie mają statusu dyplomatycznego i są prowadzone przez administrację Czeskich Centrów.

                                     

2.4. Misja dyplomatyczna Konsulaty honorowe

Konsulaty honorowe pełnią podobne funkcje jak konsulaty generalne i są prowadzone przez konsulów honorowych, jednak nie posiadają statusu dyplomatycznego i pracownicy nie są zatrudniani przez MSZ. Ustanowienie władz konsularnych jest określone specjalną, oficjalną regulacją. Honorowy konsul wykonuje swoje obowiązki w oparciu o Status Honorowego Urzędnika Konsularnego i Instrukcje Wykonywania Funkcji Konsularnych przez Konsula Honorowego. Konsul honorowy przestrzega te same zasady prowadzenia urzędu jak konsul generalny.

                                     

2.5. Misja dyplomatyczna Inne

Czeskie Biuro Edukacji i Kultury w Tajpej jest jedyną tego typu organizacją prowadzoną przez państwo czeskie. Jego powstanie było umotywowane brakiem stosunków dyplomatycznych pomiędzy Republiką a Tajwanem, a w konsekwencji brakiem możliwości ustanowienia ambasady w Tajwanie. W przeciwieństwie do ambasad, Biuro zajmuje się głównie sprawami związanymi z kulturą i gospodarką. Państwo czeskie zakłada urzędy konsularne w zależności od obecnych potrzeb, czego przykładem może być Konsulat Honorowy w Marsylii czy Konsulat honorowy w Salt Lake City, który został powołany z okazji Zimowych Igrzysk Olimpijskich w 2002. W niektórych przypadkach nowe oddziały ambasad są tworzone, aby oddzielić biura urzędów na danym terenie np. oddziały ambasad w Bonn czy Salonikach.

Biuro Reprezentatywne w Ramallah to urząd, które reprezentuje Republikę Czeską w Palestynie.

                                     

3. Członkostwo w organizacjach międzynarodowych

Republika Czech jest członkiem: ONZ, Światowej Organizacji Handlu, Międzynarodowego Funduszu Walutowego, Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, Międzynarodowej Agencji Energii, NATO, Unii Europejskiej i Międzynarodowej Komisji Wielorybnictwa.

                                     

3.1. Członkostwo w organizacjach międzynarodowych Przystąpienie do Unii Europejskiej

Państwo czeskie stało się członkiem Unii Europejskiej 1 maja 2004 wraz z innymi dziewięcioma państwami kandydującymi. Referendum, które się odbyło w czerwcu 2003, pokazało, że 77% Czechów popiera pomysł wstąpienia państwa do UE. Kształt traktatu akcesyjnego został ustalony w Kopenhadze w 2002, po czym w 2003 Václav Klaus i Stanislav Gross podpisali go w Atenach.

                                     

3.2. Członkostwo w organizacjach międzynarodowych Przystąpienie do NATO

Po upadku Związku Radzieckiego i Układu Warszawskiego ČR zdecydowała o rozpoczęciu negocjacji w związku z przystąpieniem do NATO. 10 stycznia 1994 przedstawiono państwom kandydującym propozycje współpracy w ramach Partnerstwa dla Pokoju, co prezydenci państw zaakceptowali 12 stycznia tego samego roku. W 1997 Czechy były pierwszym państwem, które pomyślnie przeszło pierwszy etap przygotowań do przystąpienia do NATO. Na szczycie w Madrycie zaproponowano m.in. Czechom przystąpienie do Sojuszu, co spowodowało, że państwo rozpoczęło negocjacje w tej sprawie. 16 grudnia 1997 ministrowie spraw zagranicznych państw NATO podpisali Protokoły Akcesyjne m.in. dla Czech. Izba Poselska czeskiego parlamentu zatwierdziła przystąpienie Czech do NATO 15 kwietnia 1998, a senat uczynił to 30 kwietnia. 12 marca 1999 Republika stała się oficjalnym członkiem NATO.

                                     

3.3. Członkostwo w organizacjach międzynarodowych Przystąpienie do ONZ

Czechosłowacja była jednym z 51 członków założycielskich ONZ w 1945, natomiast Czechy zostały przyjęte do Organizacji 1 stycznia 1993 r. Karta Narodów Zjednoczonych została sporządzona i podpisana przez 50 państw w czasie Konferencji Narodów Zjednoczonych, która odbyła się w San Francisco od 25 kwietnia do 26 kwietnia 1945. Kartę podpisał czechosłowacki minister spraw zagranicznych – Jan Masaryk.

                                     

4. Międzynarodowe konflikty

Czeskie stosunki z Liechtensteinem były utrzymywane w latach 1938–1939, jednak konfiskata majątku rodziny książęcej Liechtensteinu i trzydziestu innych obywateli na podstawie Dekretów Beneša w 1945 przez Czechosłowację spowodowała długoletnie zerwanie relacji dyplomatycznych. W wyniku konfliktu Liechtenstein nie uznał niepodległości ani Czech, ani Słowacji do 2009.

W lipcu 2009 Książę Liechtensteinu ogłosił, że rezygnuje z roszczeń do nieruchomości położonych w państwie czeskim, które stały się powodem konfliktu, i po obustronnym uznaniu niepodległości, 13 lipca 2009 państwa zawiązały stosunki dyplomatyczne.

                                     

5. Rozmieszczenie amerykańskiego Systemu Obrony Antybalistycznej

W lutym 2007 USA rozpoczęło oficjalne negocjacje z Czechami i Polską na temat rozmieszczenia tarczy antyrakietowej w tych krajach. Rząd Czech wyraził zgodę przy czym 67% Czechów sprzeciwiło się temu pomysłowi, a około 22% poparło na umieszczenie radaru obrony przeciwrakietowej na terytorium ČR, przy czym główna baza przechwytującą miała zostać zbudowana w Polsce. Według USA głównym celem rozmieszczenia elementów tarczy antyrakietowej na terenie Czech była ochrona innych elementów Systemu Obrony Antybalistycznej przed pociskami długiego zasięgu Iranu i Korei Północnej, jednak zdaniem Mirka Topolánka głównym celem była chęć uniknięcia wpływu Rosji na USA i wzmocnienia więzi z USA.

W czerwcu 2011 czeski minister obrony Alexandr Vondra oświadczył, że tarcza antyrakietowa nie powstanie na terenie Czech. Centrum wczesnego ostrzegania miało być strukturą, która miała zastąpić tarczę antyrakietową, jednak według Vondry USA zmieniło plany i chciało zaangażować cały system do struktur NATO. Centrum, które miało przetwarzać dane na potrzeby amerykańskiej tarczy, nie zostało wybudowane.

Użytkownicy również szukali:

...
...
...