Poprzednia

ⓘ Aleksandr Antonow




Aleksandr Antonow
                                     

ⓘ Aleksandr Antonow

Aleksandr Stiepanowicz Antonow, ros. Алекса́ндр Степа́нович Анто́нов – rewolucjonista rosyjski, eserowiec, jeden z przywódców antykomunistycznego powstania chłopskiego, które od jego nazwiska historiografia sowiecka określała jako antonowszczyznę.

                                     

1. Życiorys

Dzieciństwo i młodość spędził w Kirsanowie, uczył się w szkole realnej w Tambowie, skąd został wydalony za rozpowszechnianie rewolucyjnej literatury. Został uczniem stolarza, w czasie rewolucji w 1906 wstąpił do Partii Socjalistów-Rewolucjonistów eserowcy i został jej bojowcem. Aresztowany w Saratowie podczas przygotowań do zamachu na dowódcę Kazańskiego Okręgu Wojskowego. W 1909 za ranienie policjanta w Tambowie i napad ekspropiację na stację kolejową w Inżawinie skazany na karę śmierci zamienioną na dożywotnią katorgę. Więziony w Tambowie, Moskwie i ciężkim więzieniu katorżniczym ros. we Włodzimierzu nad Klaźmą. Dwa razy próbował uciec z więzienia w Tambowie, we Włodzimierzu był 6 razy karany karcerem. Zwolniony w wyniku amnestii po rewolucji lutowej 1917 i obaleniu caratu. Po uwolnieniu związał się z frakcją lewicowych eserowców w Partii S-R. Został pomocnikiem, potem zastępcą szefa milicji w Tambowie, w maju 1917 uczestniczył w likwidacji samozwańczej Republiki Kirsanowskiej i aresztowaniu jej przywódcy A. Trunina.

Po przewrocie bolszewickim od listopada 1917 do lipca 1918 szef zarządu milicji w Kirsanowie lewicowi eserowcy byli do lipca 1918 partią współrządzącą z bolszewikami. W maju 1918 uczestniczył w rozbrajaniu oddziałów Korpusu Czechosłowackiego, przejeżdżających przez stację kolejową w Kirsanowie. W lipcu 1918, po powstaniu lewicowych eserowców, podczas nieobecności Antonowa w Kirsanowie jego współpracownicy zostali aresztowani i rozstrzelani przez Czeka. Zaczął ukrywać się przed Czeka, bezskutecznie próbował wstąpić do oddziałów antybolszewickich Ludowa Armia Komucza, organizowanych przez Komucz w Samarze.

Pod koniec 1918 wrócił do Tambowa i zorganizował kilkudziesięcioosobowy partyzancki oddział samoobrony przed bolszewickimi oddziałami rekwizycyjnymi; opierał się głównie na wyposażeniu skonfiskowanym Korpusowi Czechosłowackiemu. Głosił hasła eserowskie, choć nie utrzymywał kontaktów z partią. Zaocznie skazany przez bolszewików na śmierć. Do lata 1920 oddział ten prowadził terror indywidualny, później rozrósł się do rozmiarów armii chłopskiej liczącej ok. 20 tys. ludzi wspieranej nieregularnie przez dalszych 30 tys. słabo uzbrojonych chłopów.

W maju 1920 Antonow był jednym z najaktywniejszych organizatorów zjazdu Związku Chłopów Pracujących ZChP w guberni tambowskiej; wzywał miejscowych chłopów do organizowania spotkań mających zmusić miejscowe władze radzieckie do respektowania woli mieszkańców. Od listopada 1920 do czerwca 1921 był faktycznym przywódcą powstania chłopskiego. Po stłumieniu powstania i zniszczeniu przez bolszewików obozu partyzanckiego nad rzeką Worona w sierpniu 1921 ukrywał się wraz z bratem Dmitrijem i zginął wraz z nim 24 czerwca 1922 w walce z Czeka, które okrążyło dom, gdzie się ukrywali.

                                     

2. Bibliografia, literatura, linki

  • Антонов Александр Степанович, руководитель тамбовского восстания ros.
  • Richard Pipes, Rewolucja Rosyjska, Warszawa 1994;
  • Geoffrey Swain, Wojna domowa w Rosji, Warszawa 2007.
  • Антонов Александр Степанович ros.
  • Антонов Александр Степанович na portalu hrono.ru ros.
  • Richard Pipes, Rosja bolszewików, Warszawa 2010.
                                     
  • Andriej Andriejew 25 października 1941 - 15 stycznia 1942 płk Konstantin Antonow 16 stycznia 1942 - 06 maja 1942 płk Andriej Maszoszyn 07 maja 1942 - 26
  • 1914 - 21 X 1917 generał major Dmitrij Mielnikow od 21 X 1917 Aleksiej Antonow Piotr Bałujew Fiodor Bredow Tadeusz Bylewski - generał dywizji Wojska Polskiego
  • zarządu Federalnej Służby Bezpieczeństwa FSB w Tatarstanie generał Aleksandr Antonow była pracownica działu marketingu klubu hokejowego Ak Bars Kazań
  • gitara Władisław Aleksandrow - puzon Ilja Rogaczewski - keyboard Wsiewołod Antonow - wokal, marakasy Andriej Kurajew - gitara basowa Denis Mozhin - instrumenty
  • krytykował także dowodzący Frontem Ukraińskim Armii Czerwonej Władimir Antonow - Owsiejenko, przewidując powszechny bunt przeciwko władzy radzieckiej w
  • Hryhorij Petrowski, Piotr Stuczka, Mojsiej Uricki, Aleksandr Szlapnikow. Członkowie 19 Aleksandr Biełoborodow, Nikołaj Bucharin, Feliks Dzierżyński
  • Nikitin Ilja Nikulin Walerij Niczuszkin Aleksandr Owieczkin Aleksandr Popow Aleksandr Radułow Aleksandr Siomin Aleksandr Switow Władimir Tarasienko Wiktor Tichonow
  • zagranicznych. Od 1936 r. statkiem dowodził A. S. Bołtinski, zaś od 1937 r. N. W. Antonow Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941 r., statek pełnił służbę
  • ewakuował się w kierunku zachodnim i udzielił pełnomocnictwa generałowi Antonowi Denikinowi. Admirała mieli ochraniać żołnierze Korpusu Czechosłowackiego
  • wyróżnił jako pierwszy Borys Rohdendorf w 1977, ale autorstwo przypisał on Antonowi Handlirschowi. Jego pozycja filogenetyczna jest niejasna. Traktowane były
  • 15 XII 1918 19 II 1919 N. Kuzniecow 15 XI 1918 3 III 1919 G. Antonow 15 XI 1918 3 III 1919 Saak Tier - Gabrielan 22 I 1919 3 III 1919
  • nadzwyczajny i minister pełnomocny: 11 października 1927 listopad 1929 Władimir Antonow - Owsiejenko, poseł nadzwyczajny i minister pełnomocny: 30 stycznia 1930

Użytkownicy również szukali:

...
...
...