Poprzednia

ⓘ Skocznie narciarskie w Szklarskiej Porębie




Skocznie narciarskie w Szklarskiej Porębie
                                     

ⓘ Skocznie narciarskie w Szklarskiej Porębie

Skocznie narciarskie w Szklarskiej Porębie – nieistniejące obecnie skocznie narciarskie położone w Szklarskiej Porębie. Istnieją informacje o trzech obiektach: na Hali Szrenickiej, przy wodospadzie Kamieńczyka oraz w Owczych Skałach.

                                     

1. Skocznia na Hali Szrenickiej oraz przy wodospadzie Kamieńczyka

Pierwsza skocznia w Karkonoszach powstała w 1905 roku na Hali Szrenickiej z inicjatywy powstałego w 1900 roku Schneeschuh Club "Windsbraut” ze Szklarskiej Poręby. Był to terenowy obiekt o punkcie konstrukcyjnym 25 metrów. Wkrótce potem klub przystąpił do budowy poniżej wodospadu Kamieńczyka większego obiektu, o murowanym progu o wysokości 1.5 metra i punkcie konstrukcyjnym 32 metry. Do czasu oddania do użytku skoczniu w Owczych Skałach była to największa karkonoska skocznia. Dość szybko obiekt ten stał się niewystarczający, wobec czego podjęto decyzję o budowie kolejnej skoczni.

                                     

2. Skocznia w Owczych Skałach

Decyzja o budowie skoczni zapadła około 1930 roku. Generalnym inwestorem była gmina Szklarska Poręba przy wsparciu licznych towarzystw narciarskich. Obiekt powstał na terenie zwanym Himmelsgrund, na północnych stokach góry Przedział 1063 m n.p.m. Autorem projektu i kierownikiem robót został miejscowy architekt Willibald Prüfer, a jej projekt i parametry zatwierdziła komisja techniczna Deutsches Ski Verein. Prace budowlane przeprowadzono w latach 1930-1931, a ich koszt wyniósł około 50.000 marek. Oprócz samej konstrukcji skoczni powstały jeszcze: wieża sędziowska oraz trybuny na 2.000 widzów. Pierwsze skoki na obiekcie oddano jeszcze podczas budowy, w sezonie zimowym 1930/31; umożliwiły one korektę profilu skoczni. Natomiast pierwsze zawody miały tu miejsce w lutym 1932 roku, kiedy to odbyto konkurs skoków do kombinacji norweskiej. Najdłuższy osiągnięty wówczas rezultat wyniósł 53.5 metra. Z czasem tereny wokół skoczni wzbogaciły się o trasy do biegów narciarskich, planowano również budowę nieopodal stadionu łyżwiarskiego. Planowane inwestycje przeprowadzane były z myślą o kandydaturze Szklarskiej Poręby jako organizatora zimowych igrzysk olimpijskich w 1936 roku. Zawody te ostatecznie zorganizowano w Garmisch-Partenkirchen, na skoczni w Szklarskiej Porębie w styczniu 1936 roku odbyły się eliminacje do niemieckiej kadry olimpijskiej. Obiekt przetrwał II wojnę światową, wykazując konieczność napraw i remontów. Po włączeniu tych terenów do Polski przemianowano go na "Skocznię w Owczych Skałach”. Pierwsze duże zawody rozegrano w marcu 1949 roku, na ich starcie stanęli m.in. Stanisław Marusarz, Jan Kula, Józef Daniel Krzeptowski, Władysław Tajner, Antoni Wieczorek, Jakub Węgrzynkiewicz. W konkursie zwyciężył Tadeusz Jankowski, skacząc na odległość 44.5 i 44 metrów. Natomiast w 1956 roku Szklarska Poręba gościła mistrzostwa Polski w skokach narciarskich. W rozegranym w dniu 19 lutego konkursie zwyciężył w Władysław Tajner 60.5 i 62 metry przed Romanem Gąsienicą Sieczką 60 i 61 metrów oraz Aleksandrem Kowalskim dwa skoki po 57.5 metra. W 1956 roku obiekt poddano przebudowie, w wyniku której podniesiono punkt konstrukcyjny do 68 metrów. Natomiast w latach 70. XX wieku po jego zachodniej stronie wybudowano mniejszy obiekt, pozwalający oddawać ponad 30-metrowe skoki. W 1973 roku na skoczni w Owczych Skałach zorganizowano konkurs, w którym miał skakać Wojciech Fortuna. Ostatecznie aktualny mistrz olimpijski nie wystąpił, a zawody wygrał Stanisław Gąsienica-Daniel, ustanawiając rekord skoczni - 65.5 metra. Ostatnim gospodarzem obiektu był Ośrodek Sportu i Rekreacji z Jeleniej Góry. W wyniku zaniedbań konserwatorskich oraz naruszenia konstrukcji przez wichurę konieczne było rozebranie skoczni, co nastąpiło w połowie lat 70-tych XX wieku.

Użytkownicy również szukali:

owcze skały szklarska poręba, skocznia narciarska harrachov,

...
...
...