Poprzednia

ⓘ Dygnitarz na tratwie




Dygnitarz na tratwie
                                     

ⓘ Dygnitarz na tratwie

Dygnitarz na tratwie – komedia obyczajowa produkcji radzieckiej z 1954 roku w reżyserii Michaiła Kałatozowa, na podstawie powieści Aleksandra Galicza.

Film był hitem kasowym w ZSRR. W pierwszym roku emisji 1954 obejrzało go blisko 40 mln. widzów, dając mu 7 miejsce w rankingu krajowym.

                                     

1. Opis fabuły

Saszka, Borka i Waśka to trzej przyjaciele, którzy w dzieciństwie dużo czasu spędzają nad rzeką. Obiecują sobie opłynąć kiedyś świat dookoła. Po latach, już jako dorośli ludzie, są uznanymi i utytułowanymi fachowcami w różnych dziedzinach: Saszka to znany profesor weterynarz, Borka jest doskonałym moskiewskim chirurgiem, a Waśka to prawdziwy dygnitarz – architekt, moskiewski decydent, profesor i członek akademii nauk. Saszka i Borka postanawiają zrealizować dawny pomysł, jednak w trochę mniejszym wymiarze. Odnajdują zapracowanego Waśkę i namawiają na rejs po jednej z rosyjskich rzek. Dygnitarz oczekuje podróży statkiem w luksusowych warunkach, jednak dwaj przyjaciele robią mu "dowcip" – w miejscu, który jest początkiem ich podroży oczekuje na nich prosta tratwa z najniezbędniejszym ekwipunkiem. To właśnie na niej trzej przyjaciele rozpoczynają swoją podróż. Ich jedyne pożywienie to złowione ryby i kupione po drodze skromne zaopatrzenie. Cała eskapada obfituje w wiele przygód i nieoczekiwanych sytuacji. W pewnym momencie przyjaciele tracą nawet zniesioną prądem tratwę i lądują na "bezludnej wyspie" – łasze piachu na środku rzeki. Saszka odnajduje swoją wielką miłość sprzed lat, Borka bierze udział w skomplikowanej operacji jednej z ciężko rannych podczas pożaru kołchoźnic, a sam Waśka zostaje na skutek nieporozumienia oskarżony przez lokalną milicję o przywództwo szajce przestępców. W końcu wszystko się dobrze kończy, a wspólne przeżycia jeszcze mocniej cementują ich przyjaźń.

                                     

2. Obsada aktorska

  • Ludmiła Gienika – Masza, lekarz w szpitalu w Osokino
  • Aleksiej Gribow – kierownik budowy Niechoda
  • Wasilij Kornukow – marynarz, przedstawiciel klubu
  • Boris Czirkow - Borys Czyżow, moskiewski chirurg
  • Aleksandr Borysow – Aleksandr Łapin, profesor-weterynarz
  • Nikołaj Smorczukow – sekretarz organizacji Komsomołu
  • Alieksiej Dudorow – zastępca Niechody
  • Michaił Pugowkin – kierownik klubu, konferansjer
  • Aleksandr Lebiediew – marynarz na "Jermaku"
  • Kławdija Kozlienkowa – pielęgniarka
  • Władimir Andriejew – komsomolec
  • Konstantin Nassonow – gen. Isaczenko
  • Alieksiej Pokrowski – milicjant
  • Władimir Ratomski – stary marynarz na barce
  • Ludmiła Szagałowa – Katia, technik-budowlaniec
  • Wasilij Mierkuriew – Wasilij Niestratow, dygnitarz
  • Iwan Kosych – człowiek na barce
  • Gieorgij Gieorgiu – sekretarz Niestratowa
  • Gawrił Biełow – sternik na barce
  • Jelena Wolska – sekretarka Niestratowa
  • Lilija Gricenko – weterynarz Natalia
  • Siergiej Jurtajkin – komsomolec
  • Jurij Sarancew – Sierioża, sternik na "Jermaku"
  • Jurij Leonidow – marynarz, zapraszający do klubu

i inni.

                                     

3. Plenery

Film kręcony był w Moskwie i na peryferiach Rostowa nad Donem. W pierwszych scenach filmu, kiedy Saszka i Borka szukają swojego prominentnego przyjaciela, ukazane są m.in. sceny z budowy hotelu "Ukraina" i "Domu na Kotielniczeskoj nabierieżnoj" należących do siedmiu bliźniaczych "wysokościowców", wzniesionych w Moskwie w stylu socrealistycznym w latach pięćdziesiątych.