Poprzednia

ⓘ Michaił Margolin




                                     

ⓘ Michaił Margolin

Michaił Margolin – radziecki konstruktor broni strzeleckiej, w tym pistoletu sportowego nazwanego jego imieniem.

                                     

1. Przebieg kariery

Urodził się 11 lutego 1906 roku w Kijowie. Był synem artystki-plastyczki i jako dziecko nauczył się technik malarskich. W 1919 roku, w czasie ewakuacji rozdzielił się z rodziną i pozostał w Kijowie. Pracował jako koniuch, pomocnik szofera, marynarz. Przeszedł powszechne szkolenie wojskowe i wstąpił do OSNAZu. W 1924, w walkach na Kaukazie został ranny w głowę, co poskutkowało nieuleczalną ślepotą. Po rekonwalescencji ukończył kurs masażu, lecz pracy prawdopodobnie nie podjął. Pracował w instytucjach polityczno-wychowawczych, prowadził wykłady i prelekcje, pomagał pionierom robić gazetki ścienne. Mimo ślepoty wciąż zajmował się strzelectwem. Zainteresował się inżynierią i budową maszyn. Przy pomocy przyjaciół rozkładał i składał mechanizmy maszyn, ucząc się ich oraz sporządzając ich modele z plasteliny, drewna, plastiku i metalu. Po różnych próbach znalezienia dla siebie specjalności w mechanice stwierdził, że nikt nie pracuje nad rozwojem broni do strzelectwa sportowego. We współpracy z personelem przyfabrycznej szkoły Margolin rozpoczął prace nad małokalibrowym karabinkiem sportowym. W 1934 przedstawili działający model samopowtarzalnego karabinka z magazynkiem na 10 naboi. Pozwoliło to Margolinowi na dalsze prace w instytucie naukowym. W ciągu kilku miesięcy konstrukcję dopracowano do takiej doskonałości, że używano jej do testowania amunicji. Do produkcji jednak nie weszła, gdyż w opinii specjalistów, w strzelectwie sportowym nie było potrzeby używania broni samopowtarzalnej. Rozpoznano jednak w nim dobrego konstruktora i został szefem warsztatu, zatrudniającego jeszcze dwóch rusznikarzy. W warsztacie tym powstały cztery konstrukcje: małokalibrowy pistolet samopowtarzalny, pistolet treningowy kalibru 4.5 mm, małokalibrowy karabin i małokalibrowa makieta karabinu maszynowego Diegtariewa do nauki strzelania.

W 1938 został odkomenderowany do biura konstrukcyjnego w Tule, gdzie do 1941 pracował nad pistoletem samopowtarzalnym. Pistolet okazał się dobrą konstrukcją, lecz produkcji nie wdrożono z powodu wojny.

Margolin powrócił do Moskwy, gdzie był komendantem obrony przeciwlotniczej bloku. Później ewakuowany na Syberię, pracował równolegle nad dopracowywaniem mechanizmów artyleryjskich oraz małokalibrową bronią sportową. W 1946 zademonstrował całą serię pistoletów, bazujących na konstrukcji pistoletu TT. Nie weszły one do produkcji a Margolin rozpoczął prace nad bronią nowego typu, wyłącznie do celów sportowych. Pierwsza próbna partia 5 sztuk opuściła fabrykę pod koniec 1947. Pistolet nazwano самозарядный спортивный пистолет калибра 5.6 мм конструкции Марголина samopowtarzalny sportowy pistolet kalibru 5.6 mm konstrukcji Margolina. Seryjną produkcję rozpoczęto w 1949. Pierwszą większą imprezą, na której użyto pistoletów Margolina były Mistrzostwa Świata w Strzelectwie w 1954 w Caracas, gdzie wykazano wyższość tej konstrukcji nad tradycyjnymi pistoletami używanymi do tej pory strzelcy posługujący się pistoletami Margolina zdobyli 20 złotych medali.

W czasie swych prac Margolin opracował 28 typów broni.

                                     

2. Publikacje

  • Спортивный пистолет и его ремонт Sportowy pistolet i jego naprawa 1958
  • Я солдат еще живой Ja, żołnierz jeszcze żywy - wspomnienia żołnierzy frontowych 1978
  • Ремонт спортивной малокалиберной винтовки ТОЗ-8 Naprawa małokalibrowego karabinu sportowego TOZ-8 1955
  • Записки конструктора Zapiski konstruktora 1976
                                     

3. Odznaczenia

  • Tytuł Zasłużonego wynalazcy ZSRR
  • Medal za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945
  • Srebrny medal Ogólnorosyjskiego Centrum Wystawowego
  • Medal "Za obronę Moskwy”

W 1983 jego imieniem nazwano planetoidę 2561 Margolin.