Poprzednia

ⓘ Idzi Drzycimski




                                     

ⓘ Idzi Drzycimski

Idzi Drzycimski – profesor nauk geograficznych w dyscyplinie naukowej oceanologia ze specjalnością ekologia i biologia morza. Autor wielu publikacji naukowych z zakresu ichtiologiii. Był rektorem Akademii Rolniczej w Szczecinie w dwóch kadencjach, tj. w latach 1975–1978 oraz w 1978-1981.

                                     

1. Życiorys

Po ukończeniu nauki w szkole podstawowej w 1947 r. w Klonowie i zdaniu matury w Liceum Ogólnokształcącym w Tucholi w 1952 r. wyjechał do Odesskiego Uniwersytetu im. I.I. Miecznikowa, gdzie studiował biologię ze specjalnością hydrobiologia. Po ukończeniu studiów w 1957 r. pracował w Morskim Instytucie Rybackim w Gdyni w Zakładzie Oceanografii kierowanym przez Profesora Kazimierza Demela, a następnie w Katedrze Oceanografii i Biologii Morza w Wyższej Szkole Rolniczej w Olsztynie na Wydziale Rybackim. W 1963 r. uzyskał stopień doktora nauk przyrodniczych, a w 1969 r. – doktora habilitowanego nauk przyrodniczych. W 1968 r. wraz z częścią tamtejszego wydziału przeniósł się do Szczecina, tworząc Wydział Rybactwa Morskiego. Tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1985 r., a profesora zwyczajnego w 1985 r. Odbył kilka staży zagranicznych oraz kilka rejsów badawczych na Bałtyku Południowym, Morzu Północnym i fiordach norweskich. Opisał 11 nowych dla nauki gatunków i 3 nowe rodzaje skorupiaków morskich, które weszły na trwałe do międzynarodowej systematyki zoologicznej. Wypromował 8 doktorów, był także promotorem doktora honoris causa Kennetha Shermana z USA 1989, światowej sławy specjalisty ekosystemów morskich. Przez wiele lat pełnił funkcję kierownika Katedry Oceanografii na Wydziale Rybactwa Morskiego oraz prodziekana 1972–1975. Od 1958 roku należał do PZPR. W 2001 roku został odznaczony Medalem im. Profesora Kazimierza Demela.

                                     

2. Wybrane publikacje

Autor ok. 100 publikacji naukowych, w tym m.in.

  • Dwa nowe gatunki Harpacticoida Copepoda w faunie Polski z Południowego Bałtyku. Przegląd Zoologiczny 2 1983, s. 187-188.
  • Enhydrosoma curticauda Boeck, 1872 Copepoda: Harpacticoida gatunek nowy dla fauny Polski i Bałtyku Właściwego. Przegląd Zoologiczny 47, 1-2 2003, s. 97-99.
  • Widłonogi denne Copepoda Harpacticoida ujścia Odry i Zalewu Szczecińskiego. Zeszyty Naukowe Rybactwo Morskie 133, 17 1988, s. 17-22.
  • Changes in species composition of harpacticoid copepods in the Baltic Sea. Studia i Materiały Oceanologiczne 64, 3 1993, s. 225-234.
  • The southern Baltic zooplankton in spring and summer 1974. Annales Biologiques 31 1976, s. 72-73 wsp.
  • Biocenoza estuarium Odry w latach 1984-1988. Ochrona wód Bałtyku estuarium Odry – Zatoki Pomorskiej. Akademia Rolnicza w Szczecinie 1989, s. 15-20.
  • Echinoderes levanderi Karling Kinorhyncha, nowy gatunek w faunie Polski z Południowego Bałtyku. Przegląd Zoologiczny 1 1975, s. 59-62.
  • Harpacticoid Copepods Copepoda, Harpacticoida occurring in marine inflows into the Baltic sea. Folia Universitatis Agriculturae Stetinensis, Piscaria 218, 28 2001, s. 5-12.
  • Harpacticoida Copepoda polskich wód przybrzeżnych Bałtyku. Fragmenta Faunistica 20, 6 1974, s. 61-73.
  • Meiobenthic communities of the Szczecin Lagoon. Kieler Meeresforschungen. Sonderh. 6 1988, s. 162-178 wsp.
  • Dynamics of meiobenthic communities in a eutrophic and polluted estuary. Limnologica 20, 1 1990, s. 83-88 wsp.