Poprzednia

ⓘ Piotr Naimski




Piotr Naimski
                                     

ⓘ Piotr Naimski

Piotr Aleksander Naimski – polski polityk, biochemik, nauczyciel akademicki, działacz opozycji w okresie PRL, publicysta.

W latach 2005–2007 wiceminister gospodarki, poseł na Sejm VII i VIII kadencji, od 2015 sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

                                     

1.1. Życiorys Wykształcenie i praca naukowa

W 1968 ukończył VI Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Reytana w Warszawie, następnie studia na Wydziale Chemii Uniwersytetu Warszawskiego. W 1981 uzyskał stopień doktora nauk przyrodniczych. W latach 1976–1980 pracował w Instytucie Biochemii i Biofizyki Polskiej Akademii Nauk. Od 1981 do 1984 przebywał w Stanach Zjednoczonych, gdzie był pracownikiem naukowym New York University School of Medicine. W latach 1984–1989 zajmował się zastosowaniami metod biochemicznych w diagnostyce medycznej. Od 1996 do 2009 zajmował stanowisko adiunkta w Wyższej Szkole Biznesu – National-Louis University w Nowym Sączu. Był prodziekanem i dziekanem Wydziału Studiów Politycznych na tej uczelni i kierownikiem programu magisterskiego Stosunki Międzynarodowe i Dyplomacja.

                                     

1.2. Życiorys Działalność w okresie PRL

Od 1964 był harcerzem 1 Warszawskiej Drużynie Harcerskiej im. Romualda Traugutta "Czarna Jedynka”.

W 1975 był uczestnikiem protestów przeciwko zmianom w konstytucji. Po wydarzeniach czerwca 1976 brał udział w organizowaniu pomocy dla represjonowanych robotników Radomia i Ursusa. Należał do założycieli Komitetu Obrony Robotników i Komitetu Samoobrony Społecznej "KOR”. Blisko współpracował z Antonim Macierewiczem współdziałali m.in. w "Czarnej Jedynce” oraz w tzw. Gromadzie Włóczęgów, a także w redakcji drugoobiegowego miesięcznika "Głos”. W latach 1980–1981 zasiadał w radzie programowej Ośrodka Badań Społecznych Regionu Mazowsze NSZZ "Solidarność”.

W 1981 wyjechał na stypendium naukowe do Nowego Jorku, był współorganizatorem Komitetu Pomocy "Solidarności” w Nowym Jorku. Po powrocie do Warszawy w lipcu 1984 wrócił do redakcji pism "Głos” i "Wiadomości” wcześniej wydawanych pod nazwą "Wiadomości dnia”.

                                     

1.3. Życiorys Działalność w III RP

Pełnił funkcję dyrektora Wydawnictwa "Głos” 1989–1992. Po powołaniu Antoniego Macierewicza na stanowisko ministra spraw wewnętrznych rozpoczął pracę w tym resorcie, od 8 stycznia do 1 lutego 1992 był podsekretarzem stanu MSW, a od 1 lutego do 5 czerwca 1992 zajmował stanowisko szefa Urzędu Ochrony Państwa. Odszedł ze stanowiska po dymisji rządu Jana Olszewskiego.

W latach 1992–1996 był prezesem Klubu Atlantyckiego. Od 1999 do 2001 pełnił funkcję doradcy ds. bezpieczeństwa w gabinecie politycznym premiera Jerzego Buzka.

Działał w Zjednoczeniu Chrześcijańsko-Narodowym, Ruchu Odbudowy Polski i Ruchu Katolicko-Narodowym. W wyborach parlamentarnych w 1997 bez powodzenia kandydował do Sejmu z listy ROP w województwie krakowskim, otrzymując 10 694 głosy.

Od 23 listopada 2005 do 5 listopada 2007 był sekretarzem stanu w Ministerstwie Gospodarki odpowiedzialnym za bezpieczeństwo dostaw surowców energetycznych do Polski. W 2008 został doradcą szefa BBN i członkiem Zespołu ds. Bezpieczeństwa Energetycznego w Kancelarii Prezydenta RP. Po śmierci Lecha Kaczyńskiego zrezygnował z tych funkcji. Później został doradcą w konserwatywnym think tanku New Direction utworzonym w Brukseli przez grupę Europejskich Konserwatystów i Reformatorów.

W wyborach parlamentarnych w 2011 był bezpartyjnym kandydatem do Sejmu z listy Prawa i Sprawiedliwości w okręgu nowosądeckim. Uzyskał mandat poselski, otrzymując 5388 głosów. Na początku grudnia 2013 wstąpił do PiS. W 2015 z powodzeniem ubiegał się o poselską reelekcję dostał 20 408 głosów. 23 grudnia 2015 powołany na stanowisko sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów i pełnomocnika rządu do spraw strategicznej infrastruktury energetycznej. W wyborach w 2019 nie został ponownie wybrany do Sejmu.



                                     

2. Życie prywatne

Pochodzi z rodziny frankistów ochrzczonej w katedrze lwowskiej w 1759, co przedstawił w wywiadzie dla "Rzeczpospolitej” przed wyborami parlamentarnymi w 1997.

Żonaty, ma czworo dzieci.

                                     

3. Odznaczenia

  • Krzyż Wielki Królewskiego Norweskiego Orderu Zasługi 2016
  • Krzyż Oficerski Orderu "Za Zasługi dla Litwy” 2019
  • Krzyż Wolności i Solidarności nadany postanowieniem prezydenta RP Andrzeja Dudy z 22 listopada 2017, wręczony 13 grudnia 2017
  • Odznaka Honorowa imienia gen. Stefana Roweckiego "Grota” 2011