Poprzednia

ⓘ Maksymilian Dudryk




                                     

ⓘ Maksymilian Dudryk

Maksymilan Teofil Dudryk, od 1934 r. Dudryk-Darlewski – polski działacz sportowy i turystyczny, taternik, fotograf, z zawodu inżynier dróg i mostów oraz architekt.

                                     

1. Życiorys

Był absolwentem wydziału inżynierii lądowej i wodnej Politechniki Lwowskiej. Od wczesnych lat XX wieku aktywnie działał we Lwowie w strukturach tamtejszych organizacji społecznych, turystycznych i sportowych. Był członkiem m.in. Towarzystwa Zabaw Ruchowych od 1904 roku, Towarzystwa Tatrzańskiego od 1907 roku, Karpackiego Towarzystwa Narciarzy współzałożyciel i wiceprezes w latach 1910-1912 oraz Akademickiego Klubu Turystycznego od 1909 roku. Aktywnie uczestniczył w powstawaniu lwowskich klubów sportowych: "Lechii” oraz "Pogoni”. Należał także do "Sokoła-Macierzy”. Jako inżynier pomagał w budowie schroniska KTN w Sławsku.

Od 1904 roku wspinał się w Tatrach, mając za towarzyszy m.in. Zygmunta Klemensiewicza, Romana Kordysa oraz Jerzego Maślankę. Wraz z nimi należał do 12-osobowego lwowskiego "Kółka taterników”, w ramach którego prowadzono studia nad rozmaitymi zagadnieniami tatrzańskimi. Brał wówczas udział w wejściu wprost przez próg Doliny Jastrzębiej 1906 r., zimowych próbach wejścia przez Kozią Przełęcz na Kozi Wierch i na Mnicha, narciarskim trawersowaniu Giewontu z Doliny Małej Łąki do Doliny Kondratowej oba 1907 r. oraz w pierwszym przejściu północno-zachodniej ściany Małego Lodowego Szczytu lato 1907 r. Był autorem pierwszych udanych tatrzańskich zdjęć wspinaczkowych, zrobionych w 1907 roku na Wielkiej Zbójnickiej Turni. Poza Tatrami uprawiał również narciarstwo w Karpatach Wschodnich wejście na Doboszankę w Gorganach w lutym 1906 i przejście grzbietu Świdowca w 1908 roku oraz austriackich Alpach.

Jako taternik nie brał udziału w najważniejszych przejściach swoich czasów, należał natomiast do najlepszych fotografów tatrzańskich i wschodniokarpackich pierwszych lat XX wieku. Jego zdjęcia były publikowane w "Taterniku” 1908-1911 i "Wędrowcu” 1911. Większość zdjęć podpisywana była inicjałami "D.K.K.”.

W 1914 roku był zatrudniony jako inżynier w lwowskim Namiestnictwie. Powołany do wojska, trafił do Regimentu Inżynieryjnego w stopniu chorążego. Najprawdopodobniej jako członek załogi twierdzy przemyskiej trafił w 1915 roku do niewoli rosyjskiej. W Rosji przebywał w Orenburgu, gdzie pracował przy budowie elektrowni. Tam też poznał swoją żonę, Marię Andrejew. Do Polski powrócił dopiero w 1924 roku, zamieszkując w Warszawie. Pracował jako ekspert budowlany Banku Gospodarstwa Krajowego oraz Banku Inwestycyjnego. Ponownie zaangażował się w działalność organizacji sportowych: Warszawskiego Klubu Narciarskiego jeden z założycieli, Polskiego Związku Narciarskiego wieloletni członek zarządu oraz WKS "Legia” Warszawa. W 1925 roku wydał Przewodnik narciarski po terenach Karpat Wschodnich. W latach 1928-1929 kierował budową gmachu Centralnego Instytutu Wychowania Fizycznego w Warszawie. Wraz z Aleksandrem Kodelskim był projektantem otwartego w 1930 roku stadionu Legii Warszawa.

19 marca 1931 "za zasługi na polu rozwoju sportu” został odznaczony przez Prezydenta RP Ignacego Mościckiego Złotym Krzyżem Zasługi.

Został pochowany na warszawskim cmentarzu Bródnowskim.