Poprzednia

ⓘ McLaren M14A




McLaren M14A
                                     

ⓘ McLaren M14A

McLaren M14A – samochód Formuły 1, zaprojektowany przez Jo Marquarta i skonstruowany przez McLarena. Napędzany był silnikiem Ford Cosworth DFV i używany był w sezonach 1970–1971. Powstała również wersja "D” modelu, napędzana silnikiem Alfa Romeo.

                                     

1. Historia

Na sezon 1970 McLaren stworzył model M14A, który był raczej ewolucją starego M7A niż zupełnie nowym projektem. Pojazd był konwencjonalny. Silnik DFV V8 o pojemności 2993 cm³ został zamontowany wzdłużnie centralnie, ważył 168 kg i osiągał moc 430 KM przy 10000 obr./min. Jego blok i głowica zostały wykonane z aluminium. Monokok został wykonany z aluminium. Przednie i tylne zawieszenie stanowiły podwójne wahacze oraz sprężyny nad amortyzatorami. Na układ hamulcowy składały się wentylowane tarcze hamulcowe Lockheed na wszystkich kołach. Pięciobiegowa manualna skrzynia biegów została skonstruowana przez firmę Hewland.

Sezon 1970 zaczął się dość dobrze, dwoma drugimi miejscami Dennyego Hulmea i Brucea McLarena, ale następnie McLaren zginął podczas testu na torze Goodwood. Mimo to McLaren kontynuował ściganie w Formule 1, jednak tracił z biegiem czasu dystans do bardziej zaawansowanych technicznie Lotusów i Ferrari. Hulme został sklasyfikowany na czwartym miejscu w klasyfikacji kierowców, a McLaren – na piątym w klasyfikacji konstruktorów. W sezonie kilkakrotnie wystąpił również napędzany silnikiem Alfa Romeo model M14D, którego prowadził Andrea de Adamich. Samochód ten był jednak bardzo awaryjny.

W 1971 roku z modelu M14A kilkukrotnie korzystali jeszcze Peter Gethin i Jackie Oliver. Jeden z egzemplarzy, wyposażony w silnik Chevrolet V8, był później w latach 1972–1974 stosowany przez Tonyego Deana, Williego Wooda i Alana Kayesa w Formule 5000.

Trzy modele M14A znajdują się w Stanach Zjednoczonych, a jeden – w Wielkiej Brytanii. Jedyny model M14D znajduje się w Wielkiej Brytanii. Następcą modelu był McLaren M19A.