Poprzednia

ⓘ Kongregacja ds. Biskupów i Zakonników




                                     

ⓘ Kongregacja ds. Biskupów i Zakonników

Święta Kongregacja do spraw Biskupów i Zakonników – Kongregacja Kurii Rzymskiej istniejąca w latach 1594–1908. Jej pełna nazwa brzmiała "Święta Kongregacja do spraw Konsultacji z Biskupami, Zakonnikami i Innymi Prałatami". Nie należy jej mylić ze współcześnie istniejącą Kongregacją ds. Biskupów, która jest sukcesorką utworzonej w 1588 Świętej Kongregacji Konsystorialnej.

Kongregacja ta powstała z połączenia dwóch innych kongregacji: Kongregacji do spraw Konsultacji z Biskupami i Innymi Prałatami utworzonej w 1572, zwanej w skrócie Kongregacją ds. Biskupów oraz Kongregacji do spraw Konsultacji z Zakonnikami utworzonej 17 maja 1586, zwanej w skrócie Kongregacją ds. Zakonników. Obie te kongregacje zostały zatwierdzone w bulli Sykstusa V Immensa aeterni Dei z 22 stycznia 1588, jednak już za pontyfikatu Klemensa VIII 1592–1605 połączono je w jedną. Prawdopodobnie nastąpiło to w roku 1594, gdy po śmierci prefekta Kongregacji ds. Biskupów Nicolasa de Pellevé jego następcą został kardynał Michele Bonelli, będący jednocześnie prefektem Kongregacji ds. Zakonników. Po jego śmierci w 1598 nowym prefektem został kardynał Alessandro Ottaviano de Medici, który w 1605 został papieżem Leonem XI zm. 1605.

Zadaniem tej kongregacji, jak wskazywała jej nazwa, było prowadzenie konsultacji w sprawach bieżących z biskupami, zakonnikami i innymi prałatami, a także rozstrzyganie sporów między nimi, z wyłączeniem jednak spraw zastrzeżonych dla innych kongregacji, w szczególności Kongregacji ds. Soboru Trydenckiego. Początkowo miała bardzo szerokie kompetencje w zakresie egzekwowania zakonnej dyscypliny, jednak w 1698 papież Innocenty XII utworzył odrębną Kongregację ds. Dyscypliny Zakonnej. Sprawy te powróciły do kompetencji Kongregacji ds. Biskupów i Zakonników w 1906, gdy rozwiązaniu uległa Kongregacja ds. Dyscypliny Zakonnej.

Kongregacja ds. Biskupów i Zakonników należała do najliczniej obsadzanych kongregacji Kurii Rzymskiej. W XVII i XVIII wieku zasiadało w niej jednocześnie po ok. 30–40 kardynałów. Kongregacja miała też swojego sekretarza, którym był jeden z niższych rangą prałatów.

Kongregacja istniała do roku 1908, kiedy Pius X rozwiązał ją i podzielił jej kompetencje. Sprawy dotyczące zakonników przekazane zostały nowej Kongregacji ds. Zakonów, natomiast dotyczące biskupów przekazano Kongregacji Konsystorialnej.

                                     

1.1. Lista prefektów Kongregacji ds. Biskupów i Zakonników Prefekci Kongregacji ds. Biskupów i Zakonników 1594–1908

  • Alessandro Ottaviano de Medici 1598–1605
  • Antonio Marcello Barberini OFMCap prefekt 1628–1633, proprefekt 1636–1642
  • Francesco Maria Brancaccio 1671–1675
  • Antonio Maria Sauli 1620–1622
  • Ferdinando d’Adda, proprefekt 1714-1717
  • François de Joyeuse 1605–1615
  • Marzio Ginetti 1633–1671
  • Gasparo Carpegna 1675–1714
  • Michele Bonelli OP 1594–1598
  • Antonio Maria Galli 1615–1620
  • Ottavio Bandini 1622–1626
  • Laudivio Zacchia 1626–1628
  • Isidoro Verga 1888–1896
  • Domenico Ferrata 1902–1908
  • Antonio Francesco Orioli OFMConv 1847–1852
  • Gabriel della Genga Sermattei 1852–1860
  • Bartolomeo Pacca 1818–1826
  • Serafino Vannutelli 1896–1899
  • Giuseppe Antonio Sala 1834–1839
  • Giuseppe Firrao 1738–1744
  • Carlo Alberto Guidobono Cavalchini 1748–1774
  • Innocenzo Ferrieri, proprefekt 1876–1878; prefekt 1878–1887
  • Francesco Carafa 1775–1818
  • Carlo Odescalchi 1826–1834
  • Girolamo Maria Gotti OCD 1899–1902
  • Francesco Barberini 1726–1738
  • Ignazio Masotti 1887–1888
  • Raffaele Cosimo De Girolami 1744–1748
  • Costantino Patrizi Naro 1839–1841
  • Niccola Clarelli Paracciani 1860–1863
  • Fabrizio Paolucci, proprefekt 1719–1721, prefekt 1721–1726
  • Giandomenico Paracciani 1717–1721
  • Angelo Di Pietro 1902
  • Giuseppe Andrea Bizzarri 1872–1877
  • Angelo Quaglia 1863–1872
  • Pietro Ostini 1842–1847

Użytkownicy również szukali:

...
...
...