Poprzednia

ⓘ Eugeniusz Korin




                                     

ⓘ Eugeniusz Korin

Eugeniusz Korin – polski reżyser teatralny i filmowy pochodzenia rosyjskiego, producent teatralny, autor tłumaczeń, adaptacji i scenariuszy, pedagog. Współzałożyciel i aktualny dyrektor artystyczny Teatru 6.piętro w Warszawie. Jest członkiem honorowym Stowarzyszenia "Loża Patronów Teatru” w Poznaniu. W 2019 roku debiutował powieścią "Polowanie z sępem”, która ukazała się w czerwcu nakładem Wydawnictwa Literackiego.

                                     

1. Młodość i wykształcenie

Do szkół podstawowej i średniej uczęszczał w Leningradzie. Ukończył Wydział Aktorski i studiowany równolegle Wydział Reżyserii Dramatu Państwowego Instytutu Teatru, Muzyki i Kina w Leningradzie 1975. Jako student drugiego roku rozpoczął współpracę aktorską z leningradzkim Teatrem Młodego Widza, gdzie następnie w latach 1975–1977 pracował jako aktor. Do Polski przyjechał po raz pierwszy w ramach zainicjowanej przez ówczesnego rektora Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie, Tadeusza Łomnickiego, wymiany studentów wyższych szkół teatralnych, a w roku 1977 osiadł w Polsce na stałe. W 1986 roku zrzekł się obywatelstwa radzieckiego, od roku 1990 jest obywatelem polskim. Absolwent Wydziału Reżyserii PWST w Warszawie 1980. Jako studentowi drugiego roku Tadeusz Łomnicki powierzył mu jego pierwszą reżyserię w Polsce, realizację przedstawienia dyplomowego studentów Wydziału Aktorskiego Śpiew na dziewięć wieszaków według opowiadań Leonida Andrejewa i Antona Czechowa 1979. Jego pierwszą reżyserią w profesjonalnym teatrze w Polsce – jeszcze jako studenta – był Kolor niebieski według opowiadań Michaiła Zoszczenki 1978 w warszawskim Teatrze Komedia; spektakl zdjęto z afisza z powodów politycznych po interwencji Ambasady Radzieckiej w Warszawie. Jego mistrzami byli Lew Dodin, wybitny rosyjski pedagog i reżyser, profesor Instytutu w Leningradzie, i Tadeusz Łomnicki. Po zobaczeniu kreacji Łomnickiego w spektaklach warszawskiego Teatru na Woli, współpraca z aktorem stała się największym zawodowym marzeniem Korina. Wpływ na ukształtowanie się jego wrażliwości teatralnej miały także obejrzane spektakle Teatru na Tagance w Moskwie: Hamlet Williama Shakespeare’a i Dobry człowiek z Seczuanu Bertolta Brechta w reżyserii Jurija Lubimowa oraz przedstawienia Umarła klasa Tadeusza Kantora, Dante Józefa Szajny, wrocławska inscenizacja Ameryki Franza Kafki w reżyserii Jerzego Grzegorzewskiego i lektury dzieł Witolda Gombrowicza.

                                     

2. Kariera zawodowa

Wyreżyserował ponad sześćdziesiąt spektakli dramatycznych, komedii i spektakli muzycznych w teatrach Warszawy, Wrocławia, Łodzi, Poznania, Lublina, Opola, Torunia, a także za granicą w Rosji i Szwajcarii. W swoim dorobku ma reżyserię oper, Króla Rogera Karola Szymanowskiego w Operze Wrocławskiej 1982 i Borysa Godunowa Modesta Musorgskiego w Teatrze Wielkim w Łodzi 1987. Jest reżyserem spektakli telewizyjnych, m.in. własnej adaptacji Kosmosu Witolda Gombrowicza, która jako pierwsza w historii Teatru Telewizji została zrealizowana w technice clipu 1988. Autor kilkunastu adaptacji i przekładów sztuk, twórca scenariuszy teatralnych, filmowych i telewizyjnych. Jego działalność artystyczna obejmuje także takie dziedziny jak scenografia, choreografia, opracowanie muzyczne i aktorstwo. Jako etatowy reżyser pracował w Teatrze im. Jana Kochanowskiego w Opolu 1980–1981, Teatrze Polskim we Wrocławiu 1981–1986 i w Teatrze Nowym w Warszawie 1987. Od roku 1981 związany był jako pedagog z filią krakowskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego we Wrocławiu na stanowiskach wykładowcy 1981–1985, starszego wykładowcy 1985–1988, docenta 1988–1990 i profesora nadzwyczajnego 1990–2010. W 1988 roku obronił pracę doktorską, której tematem był stworzony przez niego system nauczania aktorów "Prowadzenie trzech monologów wewnętrznych”. W latach 1990–2003 kierował jako dyrektor naczelny i artystyczny Teatrem Nowym w Poznaniu. Był dyrektorem i wykładowcą Summer International Drama School w Poznaniu 1991, prowadził warsztaty aktorskie i wykłady w uczelniach artystycznych USA 1989 i Szwajcarii 1992, 1994. Wyreżyserował wiele przedstawień dyplomowych w akademiach i wyższych szkołach teatralnych we Wrocławiu, Łodzi, Genewie i Warszawie. Jeden z nielicznych reżyserów, których spektakle osiągają kilkunastoletnie cykle eksploatacji i są grane po kilkaset razy. Wśród rekordowych realizacji są Czerwone nosy Petera Barnesa, Ghetto Joshui Sobola – prapremiery polskie – oraz Piękna Lucynda Mariana Hemara, Czajka Antona Czechowa jedynego autora, któremu poświęcił esej biograficzny, Fredro dla dorosłych – Mężów i Żon według Aleksandra hr. Fredry i Zagraj to jeszcze raz, Sam Woody Allena. W roku 2009 wraz z Michałem Żebrowskim powołał spółkę Żebrowski & Korin ProSkene, która założyła i prowadzi Teatr 6. piętro w Warszawie z siedzibą w Pałacu Kultury i Nauki, którego jest współwłaścicielem i dyrektorem artystycznym. Scenarzysta i reżyser filmu fabularnego "Sęp” 2012.

                                     

2.1. Kariera zawodowa Okres wrocławski

Poza reżyserią spektakli teatralnych – aktor i dyrektor Teatru Polskiego we Wrocławiu Igor Przegrodzki nazywał je "korinkową robotą” – na początku lat osiemdziesiątych występował w programach kabaretu "Titanic” Jana Kaczmarka m.in. w roli Leonida Breżniewa oraz w przedstawieniach offowego Teatru Wędrującego Jacka Wekslera. W 1984 roku, w stanie wojennym, został zatrzymany przez organy Milicji Obywatelskiej za udział w pokazach jednoaktówek Václava Havla w Teatrze Podziemnym, utworzonym przez aktorów Teatru Powszechnego w Warszawie. W tym też 1984 roku władze Wrocławia zdjęły z afisza polską prapremierę Mandatu Nikołaja Erdmana w jego reżyserii, spektakl dyplomowy studentów wrocławskiej PWST. Jego związki z Wrocławiem, Szkołą i Teatrem Polskim po roku 1990, kiedy przeniósł się do Poznania, nie zostały zerwane. Pracował m.in. nad reżyserią Wesela Stanisława Wyspiańskiego, do którego premiery nie doszło z powodu pożaru Teatru Polskiego w nocy z 18 na 19 stycznia 1994 roku.



                                     

2.2. Kariera zawodowa Okres poznański

Dyrekcję Teatru Nowego w Poznaniu objął po Izabelli Cywińskiej na jej zaproszenie, gdy została ministrem kultury i sztuki w rządzie premiera Tadeusza Mazowieckiego. Wrażenie, jakie wywarł na nim zespół aktorski Teatru Nowego sprawiło, że zmienił plany wyjazdu i pracy artystycznej w USA. W Teatrze Nowym wyreżyserował m.in. Ghetto, Piękną Lucyndę, Czerwone Nosy, Czajkę, a także Króla Leara Williama Shakespeare’a z Tadeuszem Łomnickim, którego zaprosił do roli tytułowej; premiera nie odbyła się, na tydzień przed jej terminem odtwórca roli tytułowej zmarł na deskach sceny podczas próby. Wieloletnie starania Korina sprawiły, że 22 lutego 2002 roku Teatr Nowy otrzymał imię Tadeusza Łomnickiego w dziesiątą rocznicę śmierci aktora. W okresie swej dyrekcji przeprowadził rozbudowę Teatru Nowego w historycznej secesyjnej kamienicy przy ul. Dąbrowskiego 5. Wprowadził jako jeden z pierwszych w Polsce prywatne produkcje w teatrze instytucjonalnym, powołał klub sponsorów i mecenasów teatru Loża Patronów, według jego pomysłu od roku 1992 funkcjonowała Scena "Verbum”, prowadzony przez Sergiusza Sternę-Wachowiaka i Milana Kwiatkowskiego cykl publicznych czytań nowych sztuk teatralnych, a później dysput z osobistościami krajowego i światowego życia literackiego, artystycznego i politycznego.

                                     

2.3. Kariera zawodowa Okres warszawski

Jest wraz z Michałem Żebrowskim współautorem i sygnatariuszem – jako założyciele i właściciele Teatru 6.piętro – credo tej sceny, zwieńczonego deklaracją: "Teatr bez Widza traci rację bytu. 6.piętro jest teatrem Widzów, których będziemy się starali: prowokować do myślenia, nie nudząc; wzruszać, nie wpadając w ckliwość; bawić, nie błaznując”. Dewiza taka przyświeca mu konsekwentnie od debiutu przez całą twórczość teatralną; nazywa siebie "nie tyle reżyserem przedstawień, ile reżyserem emocji, które tworzą się między istotami scenicznymi, czyli aktorami, a widzami”. W Teatrze 6. piętro jako dyrektor artystyczny i reżyser realizuje m.in. autorskie cykle premier Miłość, Zdrada i Przebaczenie według Woody Allena, cykl przewidziany jako tryptyk, oraz Fredro Boyem.

                                     

3. Realizacje artystyczne

Reżyseria spektakli operowych

  • 1982: Karol Szymanowski, Król Roger, Opera we Wrocławiu.
  • 1987: Modest Musorgski, Borys Godunow, Teatr Wielki w Łodzi.

Reżyseria filmowa

  • 2012: Sęp, film fabularny, produkcja: Scorpio Studio w Warszawie.
                                     

3.1. Realizacje artystyczne Reżyseria spektakli teatralnych

  • 1992: William Shakespeare, Król Lear, Teatr Nowy w Poznaniu.
  • 2008: Fred Apke, Ucho van Gogha, Teatr Bajka w Warszawie.
  • 1998: Céline Serreau, Królik, królik, Teatr Powszechny w Łodzi.
  • 1997: Reves według Zbrodni i kary Fiodora Dostojewskiego, Théâtre Populaire Romand w La Chaux-de-Fonds, Szwajcaria.
  • 1985: Krokodyl według niedokończonego opowiadania Fiodora Dostojewskiego Krokodyl, Teatr Polski we Wrocławiu.
  • 2010: Elmer Rice, Maszyna do liczenia, Teatr 6. piętro w Warszawie.
  • 2006: Martin McDonagh, Samotny Zachód, Teatr Nowy w Warszawie.
  • 1985: Dr Guillotin według Śmierci Dantona Georga Büchnera, Teatr Nowy w Warszawie.
  • 2018: Szkło kontaktowe live&touch, Teatr 6. piętro w Warszawie, teatralna wersja programu telewizyjnego Szkło kontaktowe premiera 28 maja 2018 roku
  • 2001: Arthur Miller, Cena, Teatr Nowy w Poznaniu.
  • 2017: Torben Betts, Niezwyciężony, Teatr 6. piętro w Warszawie premiera 2 grudnia 2017 roku
  • 2010: Fredro dla dorosłych – Mężów i Żon według Męża i żony Aleksandra hr. Fredry, Teatr 6. piętro w Warszawie.
  • 2002: Anton Czechow, Iwanow, Teatr Ochoty w Warszawie.
  • 1993: Peter Barnes, Czerwone Nosy, Teatr Nowy w Poznaniu.
  • 1990: Sławomir Mrożek, Portret, Teatr Nowy w Poznaniu.
  • 2020: Art, Teatr 6.piętro w Warszawie premiera 15 lutego 2020 roku
  • 2019: Samotny zachód, Teatr 6.piętro w Warszawie premiera 30 marca 2019 roku
  • 2013: Czechow żartuje! według jednoaktówek Antona Czechowa, Teatr 6. piętro w Warszawie
  • 2002: Martin McDonagh, Samotny Zachód, Teatr Nowy im. Tadeusza Łomnickiego w Poznaniu.
  • 1981: David Williamson, Przeprowadzka, Teatr im. Jana Kochanowskiego w Opolu.
  • 2000: Sny według Zbrodni i kary Fiodora Dostojewskiego, Teatr Nowy w Poznaniu.
  • 2015: Włodzimierz Perzyński, Polityka, Teatr 6. piętro w Warszawie
  • 2016: Woody Allen, Miłość w Saybrook, Teatr 6. piętro w Warszawie premiera 21 maja 2016 roku
  • 2003: Michael Frayn, Czego nie widać, Teatr Nowy im. Tadeusza Łomnickiego w Poznaniu.
  • 1995: Woody Allen, Zagraj to jeszcze raz, Sam, Teatr Nowy w Poznaniu.
  • 2000: Michael Frayn, Czego nie widać, Teatr Powszechny w Łodzi.
  • 2012: Woody Allen, Central Park West, Teatr 6. piętro w Warszawie.
  • 1978: Kolor niebieski według opowiadań Michaiła Zoszczenki, Teatr Komedia w Warszawie.
  • 1988: Nikołaj Erdman, Mandat, Teatr im. Wilama Horzycy w Toruniu.
  • 1982: Trans-Atlantyk według powieści Witolda Gombrowicza Trans-Atlantyk, Teatr Polski we Wrocławiu.
  • 1989: Elmer Rice, Maszyna do liczenia, Teatr Nowy w Łodzi.
  • 1991: Elmer Rice, La machine à calculer, Théâtre l’Ensemble w Genewie, Szwajcaria.
  • 1997: Elmer Rice, Maszyna do liczenia, Teatr Nowy w Poznaniu.
  • 2005: Anton Czechow, Czajka, Teatr im. Juliusza Osterwy w Lublinie.
  • 2007: Fredro dla dorosłych – Mężów i Żon według Męża i żony Aleksandra hr. Fredry, Teatr Komedia w Warszawie.
  • 1999: Fredro dla dorosłych według Męża i żony Aleksandra hr. Fredry, Teatr Nowy w Poznaniu.
  • 2010: Woody Allen, Zagraj to jeszcze raz, Sam, Teatr 6. piętro w Warszawie.
  • 1996: Anton Czechow, Czajka, Teatr Nowy w Poznaniu.
  • 2005: Poszaleli według Dam i huzarów Aleksandra hr. Fredry, Teatr Nowy w Łodzi.
  • 1980: Ałła Sokołowa, Do domu, do nieba, Teatr Współczesny we Wrocławiu.
  • 1998: Eugeniusz Korin, Crocodilia, czyli coś niesamowitego, na motywach niedokończonego opowiadania Fiodora Dostojewskiego Krokodyl, Teatr Nowy w Poznaniu.


                                     

3.2. Realizacje artystyczne Reżyseria spektakli telewizyjnych

  • 1984: Trans-Atlantyk według powieści Witolda Gombrowicza Trans-Atlantyk, Teatr Telewizji, Telewizja Wrocław.
  • 1988: Kosmos według powieści Witolda Gombrowicz Kosmos, Teatr Telewizji, Telewizja Wrocław.
                                     

3.3. Realizacje artystyczne Reżyseria spektakli operowych

  • 1982: Karol Szymanowski, Król Roger, Opera we Wrocławiu.
  • 1987: Modest Musorgski, Borys Godunow, Teatr Wielki w Łodzi.
                                     

3.4. Realizacje artystyczne Reżyseria spektakli dyplomowych w szkołach teatralnych

  • 1979: Śpiew na dziewięć wieszaków według opowiadań Leonida Andrejewa i Antona Czechowa, PWST w Warszawie.
  • 1986: Czerwony kogut według powieści Miodraga Bulatovića Czerwony kogut leci wprost do nieba, PWST we Wrocławiu.
  • 1989: Sławomir Mrożek, Portret, PWST we Wrocławiu.
  • 1985: Nikołaj Erdman, Mandat, PWST we Wrocławiu.
  • 1996: Céline Serreau, Królik, królik, PWST we Wrocławiu.
  • 1986: Maksim Gorki, Ostatni, PWSFTiT w Łodzi.
  • 2003: Maksim Gorki, Letnicy, Akademia Teatralna w Warszawie.
  • 1994: Beth Henley, Zbrodnie serca, Akademia Teatralna w Warszawie.
  • 1988: Elmer Rice, Maszyna do liczenia, PWST we Wrocławiu.
  • 2004: Aleksander hr. Fredro, Damy i huzary, PWST we Wrocławiu.
  • 1987: Stanisław Wyspiański, Sędziowie, PWST we Wrocławiu.
  • 1983: Demokracja, kopulacja, rewolucja według dramatu Marat / Sade Petera Weissa, PWST we Wrocławiu.


                                     

3.5. Realizacje artystyczne Scenografie do spektakli teatralnych i muzycznych

  • 2010: Elmer Rice, Maszyna do liczenia, Teatr 6. piętro w Warszawie.
  • 1988: Elmer Rice, Maszyna do liczenia, PWST we Wrocławiu.
  • 2002: Anton Czechow, Iwanow, Teatr Ochoty w Warszawie.
  • 2019: Martin McDonagh, Samotny zachód, Teatr 6.piętro w Warszawie.
  • 2004: Aleksander hr. Fredro, Damy i huzary, PWST we Wrocławiu.
  • 2001: Arthur Miller, Cena, Teatr Nowy w Poznaniu.
  • 2003: Maksim Gorki, Letnicy, Akademia Teatralna w Warszawie.
  • 1994: Beth Henley, Zbrodnie serca, Akademia Teatralna w Warszawie.
  • 2006: Martin McDonagh, Samotny Zachód, Teatr Nowy w Warszawie.
  • 2005: Poszaleli według Dam i huzarów Aleksandra hr. Fredry, Teatr Nowy w Łodzi.
  • 1989: Sławomir Mrożek, Portret, PWST we Wrocławiu.
  • 2004: Włodzimierz Perzyński, Eugeniusz Korin / Marek Kuczyński, Polityka, Teatr im. Juliusza Osterwy w Lublinie.
  • 2002: Martin McDonagh, Samotny Zachód, Teatr Nowy im. Tadeusza Łomnickiego w Poznaniu.
  • 2005: Anton Czechow, Czajka, Teatr im. Juliusza Osterwy w Lublinie.
  • 1987: Stanisław Wyspiański, Sędziowie, PWST we Wrocławiu.
  • 1997: Elmer Rice, Maszyna do liczenia, Teatr Nowy w Poznaniu.
  • 1979: Śpiew na dziewięć wieszaków według opowiadań Leonida Andrejewa i Antona Czechowa, PWST w Warszawie.
                                     

3.6. Realizacje artystyczne Choreografie do spektakli muzycznych

  • 1991: Joshua Sobol / Jerzy Satanowski, Ghetto, Teatr Nowy w Poznaniu.
  • 1990: Eugène Labiche, Garcon de Chevery, Théâtre du Funambule w Nyon, Szwajcaria.
  • 2002: Marian Hemar, Piękna Lucynda, Teatr Powszechny w Łodzi.
  • 2003: Marian Hemar, Piękna Lucynda, Teatr im. Juliusza Osterwy w Lublinie.
  • 2004: Włodzimierz Perzyński, Eugeniusz Korin / Marek Kuczyński, Polityka, Teatr im. Juliusza Osterwy w Lublinie.
  • 1991: Włodzimierz Perzyński, Jan Kaczmarek / Andrzej Zarycki, Świat się zmienia czyli Polityka, Teatr Nowy w Poznaniu.
  • 2019: Marian Hemar, Piękna Lucynda, Teatr 6.piętro w Warszawie.
                                     

3.7. Realizacje artystyczne Sztuki, scenariusze, adaptacje i tłumaczenia

  • 1995: Anton Czechow, Czajka, przekład na język polski.
  • 2011: Woody Allen, Central Park West, przekład na język polski.
  • 1978: Śpiew na dziewięć wieszaków według opowiadań Leonida Andrejewa i Antona Czechowa, adaptacja.
  • 1986: Czerwony kogut według powieści Miodraga Bulatovića Czerwony kogut leci wprost do nieba, adaptacja.
  • 2013: Czechow żartuje według jednoaktówek Antona Czechowa, przekład na język polski i adaptacja.
  • 2007: Fredro dla dorosłych – Mężów i Żon według Męża i żony Aleksandra hr, Fredry, scenariusz filmowy.
  • 2002: Anton Czechow, Iwanow, przekład na język polski.
  • 1988: Kosmos według powieści Witolda Gombrowicza Kosmos, scenariusz telewizyjny.
  • 1984: Trans-Atlantyk według powieści Witolda Gombrowicza Trans-Atlantyk, scenariusz telewizyjny.
  • 2016: Woody Allen, Miłość w Saybrook, przekład na język polski.
  • 1998: Crocodilia, czyli coś niesamowitego według niedokończonego opowiadania Fiodora Dostojewskiego Krokodyl, sztuka teatralna.
  • 1982: Trans-Atlantyk według powieści Witolda Gombrowicza Trans-Atlantyk, adaptacja.
  • 2003: Maksim Gorki, Letnicy, przekład na język polski.
  • 1997: Folwark zwierzęcy według George’a Orwella, adaptacja.
  • 2005: Poszaleli według Dam i huzarów Aleksandra hr. Fredry, adaptacja.
  • 2006: Sęp, scenariusz filmu fabularnego.
  • 1979: Kolor niebieski według opowiadań Michaiła Zoszczenki, adaptacja.
  • 2004: Włodzimierz Perzyński, Polityka, współautorstwo tekstów piosenek.
  • 1999: Sny według Zbrodni i kary Fiodora Dostojewskiego, adaptacja.
                                     

3.8. Realizacje artystyczne Produkcja spektakli i projektów teatralnych

  • 2008: Fred Apke, Ucho van Gogha, Teatr Bajka w Warszawie.
  • 1991: Summer International Drama School w Poznaniu.
  • 2007: Fredro dla dorosłych – Mężów i Żon według Męża i żony Aleksandra hr. Fredry, Teatr Komedia w Warszawie.
                                     

3.9. Realizacje artystyczne Reżyseria filmowa

  • 2012: Sęp, film fabularny, produkcja: Scorpio Studio w Warszawie.
                                     

4. Nagrody i odznaczenia

  • Nagroda Publiczności Ogólnopolskiego Festiwalu Sztuk Przyjemnych za Najprzyjemniejszy Spektakl 1995, 1996, 1999.
  • Medal Wojewody Poznańskiego "Ad Perpetuam Rei Memoriam” 1995.
  • Złoty Krzyż Zasługi.
  • Nagroda Marszałka Województwa Wielkopolskiego 2002.