Poprzednia

ⓘ Zasada Hotellinga




Zasada Hotellinga
                                     

ⓘ Zasada Hotellinga

Zasada Hotellinga – jeden z centralnych teorematów ekonomii zasobów naturalnych, zaproponowany przez Harolda Hotellinga w 1931 roku. Zgodnie z zasadą Hotellinga w przypadku wydobywania nieodnawialnych surowców naturalnych przez racjonalnych aktorów czas wydobycia jest skończony, a jego tempo i stopniowo wzrastająca cena rynkowa danego surowca zależą od wysokości stóp procentowych na rynku finansowym.

                                     

1. Teoria

Wywód Hotellinga opiera się na kilku istotnych założeniach, typowych dla neoklasycznej teorii ekonomicznej:

  • Wielkość złoża jest od początku znana.
  • Właścicielem danego złoża surowców nieodnawialnych jest aktor racjonalny, tj. maksymalizujący wartość bieżącą złoża oraz dyskontujący za pomocą stopy procentowej na rynku finansowym.
  • Analiza dotyczy złoża będącego w posiadaniu jednego aktora przez cały czas eksploatacji.

Na tej bazie Hotelling zbudował model eksploatacji złóż surowców nieodnawialnych przez racjonalnych aktorów. Głównymi wynikami jego analizy są:

  • Tempo eksploatacji jest zależne wyłącznie od wysokości stopy procentowej na rynku finansowym.
  • Czas eksploatacji złoża jest zawsze skończony.
  • Maksimum dobrobytu społecznego jest osiągnięty w warunkach pełnej konkurencji monopol i oligopol prowadzą do niekorzystnego dla ogółu spowolnienia tempa eksploatacji.
  • Cena rynkowa danego surowca wzrasta stopniowo, podczas gdy ilość wydobywanego surowca maleje. Pod koniec okresu eksploatacji obie wielkości osiągają wartości graniczne cena sięga nieskończoności, wydobywana ilość zera.
                                     

2. Rzeczywistość

Analizy danych empirycznych odnośnie rozwoju cen rynkowych różnych surowców naturalnych pokazują, że prognozy modelu zastosowanego przez Hotellinga nie odzwierciedlają wiernie rzeczywistości. Mimo to, zasada Hotellinga do dzisiaj jest powszechnie stosowana w modelach ekonomicznych: