Poprzednia

ⓘ FIS Ladies Grand Prix 2005




                                     

ⓘ FIS Ladies Grand Prix 2005

FIS Ladies Grand Prix 2005 – siódma edycja FIS Ladies Winter Tournee, przeprowadzona w sezonie 2004/2005 na skoczniach w Niemczech i Austrii.

Początek turnieju nastąpił 8 lutego 2005, podczas zawodów indywidualnych na skoczni w Schönwaldzie. Cztery dni później rozegrano konkurs indywidualny na skoczni w Baiersbronn. Trzy dni później na obiekcie w Breitenbergu odbył się konkurs drużynowy. Następnego dnia na tym samym obiekcie zostały rozegrane zawody indywidualne, a turniej zakończył się 19 lutego konkursem na obiekcie w Schönwaldzie.

Pierwszy konkurs indywidualny wygrała Daniela Iraschko, a następny Monika Pogladič. Trzeci konkurs – drużynowy wygrała reprezentacja Austrii w składzie: Tanja Drage, Eva Ganster, Jacqueline Seifriedsberger, Daniela Iraschko. Trzecie i czwarte zmagania indywidualne wygrała Anette Sagen. Zwyciężczynią siódmej edycji turnieju została po raz czwarty Daniela Iraschko, która zdobyła najwięcej punktów w klasyfikacji łącznej FIS Ladies Grand Prix. Na drugim stopniu podium w generalnej klasyfikacji turnieju stanęła Lindsey Van, na trzecim – Ulrike Gräßler.

W cyklu wystartowały łącznie 44 zawodniczki z ośmiu narodowych reprezentacji.

                                     

1.1. Przed FIS Ladies Grand Prix Organizacja

Organizatorem pierwszego z konkursów, który odbył się w Schönwaldzie, był klub narciarski SC Schönwald. Za organizację drugiego konkursu, na skoczni w Baiersbronn, odpowiedzialny był miejscowy klub SV Baiersbronn. Kolejne dwa konkursy, które przeprowadzono w Breitenbergu, odbył się dzięki lokalnemu klubowi – WSV Rastbüchl. Organizatorem ostatniego z konkursów, który odbył się w Saalfelden am Steinernen Meer, był klub narciarski ARGE Sport Saalfelden.

                                     

1.2. Przed FIS Ladies Grand Prix Tło zawodów

Do 1998 roku Międzynarodowa Federacja Narciarska nie organizowała żadnych konkursów kobiecych. Zdarzało się jednak, że skoczkinie startowały w roli przedskoczków w zawodach mężczyzn lub występowały jako zawodniczki, ale nie były klasyfikowane. W styczniu 1998 w Sankt Moritz odbyły się nieoficjalne mistrzostwa świata juniorek, które są uznawane za pierwsze międzynarodowe zawody kobiece. W marcu tego samego roku odbyły się natomiast pierwsze seniorskie zawody kobiet pod egidą Międzynarodowej Federacji Narciarskiej – dwa konkursy Pucharu Kontynentalnego w Schönwaldzie. W kolejnym sezonie po raz pierwszy zorganizowano FIS Ladies Grand Tournee, będący pierwszym międzynarodowym cyklem zawodów kobiet, rozgrywanym przez Międzynarodową Federację Narciarską. W sezonie 2004/2005 cykl został wcielony jako część Pucharu Kontynentalnego.

Spośród zawodniczek startujących w FIS Ladies Grand Prix w 2005 roku, trzydzieści cztery brały udział w poprzedniej – szóstej edycji turnieju. Wśród zawodniczek sklasyfikowanych w pierwszej trzydziestce poprzedniej edycji, na stracie zabrakło tylko piętnastej Uršy Rozman Słowenia, siedemnastej Kristin Fridtun i dwudziestej siódmej Birgit Tuss Niemcy. Zwyciężczynią FIS Ladies Grand Prix 2004 była Anette Sagen przed Danielą Iraschko i Evą Ganster.

Przed turniejem zostało rozegranych pięć konkursów Pucharu Kontynentalnego, trzy wygrała Anette Sagen, a dwa Daniela Iraschko. Liderką klasyfikacji była Anette Sagen z przewagą 145 punktów nad Lindsey Van i 152 nad Danielą Iraschko. W poprzednich edycjach turnieju trzykrotnie zwyciężała Daniela Iraschko 2000, 2001, 2002, dwukrotnie Anette Sagen 2003, 2004, raz wygrała Austriaczka Sandra Kaiser 1999. W dwóch poprzednich edycjach 2003, 2004 na podium stawała Amerykanka Lindsey Van, i Eva Ganster Austriaczka stawała na podium jeszcze w 2000 i 2001 roku. Latem także był rozgrywany turniej na podobieństwo FLGP – FIS Sommer Ladies Tournee, dwukrotnie zwyciężała Daniela Iraschko 2001, 2002, a po razie Anette Sagen 2003 i Eva Ganster 2004.

                                     

1.3. Przed FIS Ladies Grand Prix Klasyfikacja Pucharu Kontynentalnego przed rozpoczęciem turnieju

Poniżej znajduje się klasyfikacja Pucharu Kontynentalnego w skokach narciarskich przed rozpoczęciem FIS Ladies Grand Prix 2005, czyli po przeprowadzeniu pięciu konkursów indywidualnych.

                                     

2. Zasady

Zasady obowiązujące w FIS Ladies Grand Tournee są takie same, jak podczas zawodów Pucharu Świata, czy Pucharu Kontynentalnego.

Do klasyfikacji generalnej FIS Ladies Grand Prix zaliczane były noty punktowe zdobyte przez zawodniczki podczas konkursów.

Skoki oceniane były w taki sam sposób, jak podczas zawodów Pucharu Świata, czy Pucharu Kontynentalnego. Za osiągnięcie odległości równej punktowi konstrukcyjnemu zawodniczka otrzymywała 60 punktów. Za każdy dodatkowy metr uzyskiwała dodatkowo 2 punkty, i analogicznie za każdy metr poniżej punktu K minus 2 punkty. Ponadto styl skoku i lądowania podlegał ocenie przez pięciu sędziów wybranych przez FIS, którzy mogli przyznać maksymalnie po 20 punktów. Dwie skrajne noty najwyższa i najniższa nie wliczane były do noty końcowej.

                                     

3. Skocznie

Konkursy FIS Ladies Grand Prix w 2005 przeprowadzone zostały na czterech skoczniach narciarskich – Adlerschanze w Schönwaldzie, Große Ruhestein w Baiersbronn, Baptist-Kitzlinger-Schanze w Breitenbergu oraz Bibergschanze w Saalfelden. Wszystkie obiekty były skoczniami normalnymi.

                                     

4. Jury

Głównymi dyrektorami konkursów w ramach FIS Ladies Grand Tournee byli kolejno: Daniel Schulze, Fritz Bischoff, Alfred Eisner, ponownie Alfred Eisner i Adi Eder. Sędzią technicznym podczas pierwszych czterech konkursów w Schönwaldzie, Baiersbronn i dwóch w Breitenbergu był Dalibor Motejlek, a jego asystentem – Edgar Ganster. W ostatnim konkursie na skoczni Bibergschanze sędzią technicznym był Rudi Steber, a asystował mu Edgar Ganster

W poniższej tabeli znajduje się zestawienie wszystkich sędziów, którzy oceniali styl skoków podczas konkursów FIS Ladies Grand Prix 2005 wraz z zajmowanymi przez nich miejscami na wieży sędziowskiej.

                                     

5.1. Przebieg zawodów Schönwald

Pierwszy z konkursów indywidualnych, przeprowadzony w ramach FIS Ladies Grand Prix, odbył się na obiekcie normalnym w Schönwaldzie. W pierwszej serii konkursowej sześciu zawodniczkom udało się osiągnąć odległość powyżej, bądź równą punktowi konstrukcyjnemu, umieszczonemu na 85 metrze. Pierwszą która tego dokonała, była skacząca z numerem 27 Juliane Seyfarth, która skoczyła na 85.0 metrów. Pół metra dalej lądowała Line Jahr, a najdalej bo na odległości 91.5 metra Anette Sagen. Odległość Norweżki okazała się najdalszą odległością pierwszej serii, jak i całego konkursu. Notę łączną powyżej 110 punktów uzyskały jeszcze trzy zawodniczki: Ulrike Gräßler 115.5 punktu, Lindsey Van 121.5 punktu i Daniela Iraschko 126.0 punktów. Po pierwszej serii liderką była Iraschko, z punktem przewagi nad Sagen, i czterema i pół nad trzecią Lindsey Van.

W serii finałowej, czterem zawodniczkom udało się uzyskać odległość powyżej 87 metrów. Pierwszą która tego dokonała była czwarta po pierwszej serii Ulrike Gräßler 88.0 m. Odległościowo lepszy rezultat uzyskała, plasująca się na drugim miejscu Lindsey Van 90.0 m. Rezultat ten wyrównała prowadząca po pierwszej serii, Daniela Iraschko. Druga po pierwszej serii Norweżka Sagen, uzyskała o trzy metry gorszy rezultat niż wcześniej wspomniana Amerykanka i Austriaczka, co spowodowało iż, spadła w klasyfikacji generalnej konkursu na trzecie miejsce. Wygrała Iraschko, przed Van.

Podczas zawodów była słonecznie z lekkim zachmurzeniem, a temperatura wynosiła +2 °C.



                                     

5.2. Przebieg zawodów Baiersbronn

Drugimi zawodami rozegranymi w ramach FIS Ladies Grand Prix był konkurs indywidualny w Baiersbronn. W pierwszej serii dwóm zawodniczkom udało się, uzyskać odległość powyżej punktu konstrukcyjnego, umieszczonego na 85 metrze. Pierwszą która tego dokonała, była skacząca z 15 numerem Ayumi Watase – uzyskała odległość 86.0 metrów. Dopiero skacząca z numerem 27 – Maja Vtič, skoczyła trzy metry dalej. Notę łączną powyżej 100 punktów uzyskały jeszcze cztery zawodniczki: Izumi Yamada 109.5 punktu, Jessica Jerome 108.0 punktów, Lindsey Van 105.5 punktu, Monika Pogladič 105.5 punktów, Juliane Seyfarth 103.0 punkty i Mari Backe 101.5 punktu. Po pierwszej serii na prowadzeniu była Vtič, z przewagą 8.5 punktu nad Watase, i 9.0 nad Yamadą.

W serii finałowej, trzem zawodniczkom udało się uzyskać odległość powyżej 85 metrów. Pierwszą która tego dokonała była Ulrike Gräßler 85.0 m. Odległościowo lepszy rezultat uzyskała, plasująca się na piątym miejscu Lindsey Van 85.5 m. Wynik ten został poprawiony przez skaczącą tuż po niej, Monikę Pogladič 88.5 m, która oddała najdalszy skok drugiej serii, i wygrała konkurs w Baiersbronn. Prowadząca po pierwszej serii Vtič, uzyskała tylko 81.5 metra, i uplasowała się na drugiej pozycji, tuż za swoją rodaczką. Trzecia była Amerykanka Van.

W zawodach nie wystartowały wysoko sklasyfikowane Norweżki, Anette Sagen – trzecia w klasyfikacji generalnej cyklu, piąta Line Jahr, i dziesiąta Henriette Smeby, ponieważ wszystkie panie startowały w mistrzostwach Norwegii w skokach narciarskich.

Podczas zawodów wiał porywisty wiatr i padał intensywny deszcz, a temperatura wynosiła +5 °C.



                                     

5.3. Przebieg zawodów Pierwszy konkurs drużynowy

Trzecią konkurencją siódmej edycji FIS Ladies Grand Prix były zawody drużynowe na skoczni normalnej w Breitenbergu, które odbyły się 15 lutego. Początkowo miały się odbyć 13 lutego w Baiersbronn, jednak powodem odwołania konkursu były złe warunki atmosferyczne, i gęsto padający śnieg. W konkursie wystartowało dziewięć reprezentacji narodowych. Po pierwszej kolejce skoków, na prowadzeniu była reprezentacja Norwegii. Najdalej skoczyła Henriette Smeby, która uzyskała 75.5 metra. Tuż za Norweżkami znajdowały się ekipy Austrii i pierwsza reprezentacja Słowenii. Najdalej w drugiej kolejce – 75 metrów – skoczyła reprezentantka Słowenii, Petra Benedik. Na prowadzenie wysunęła się ekipa austriacka, z przewagą trzech punktów nad Norweżkami. W trzeciej turze najdłuższy skok oddała Jacqueline Seifriedsberger Austria, która uzyskała o półtora metra lepszy rezultat niż wcześniej wspomniana Benedik. W ostatniej grupie pierwszej serii najdalej skoczyła Daniela Iraschko 79.0 m, dzięki czemu Austriaczki umocniły się na pierwszej pozycji. Skok o 2.0 metry krótszy oddała Lindsey Van, co pozwoliło wyjść na drugie miejsce drużynie Amerykańskiej z przewagą 4.2 punktu nad drużyną Słowenii. Po pierwszej serii prowadziły Austriaczki, z przewagą 29.3 punktu nad Amerykankami i 33.5 nad Słowenią.

Najdłuższym skokiem piątej kolejki okazało się 76.0 metrów Henriette Smeby, co pozwoliło reprezentacji Norwegii awansować na drugie miejsce ex aequo ze Słowenkami. Siedem metrów bliżej od Smeby lądowała Tanja Drage, co pozwoliło utrzymać przewagę i pozostać liderem konkursu. W szóstej kolejce najdalej skoczyła Petra Benedik, która uzyskała 78.0 metrów. Norweżka Mari Backe 74.0 m uzyskała o dwa metry gorszy rezultat, niż Alissa Johnson, dzięki temu Amerykanki odrobiły cześć strat do Norweżek. W przedostatniej – siódmej kolejce najdalej skoczyła Jessica Jerome 76.0 m, dzięki czemu Amerykanki zmniejszyły stratę do Słowenek, i powiększyły przewagę nad Norweżkami po słabszej próbie Line Jahr. Po siódmej kolejce za prowadzącymi Austriaczkami, na drugim miejscu plasowały się Słowenki 26.9 punktu straty, które z przewagą 3.8 punktu, wyprzedzały drużynę Amerykańską. W ostatniej, ósmej kolejce, najdalej skoczyła reprezentantka Austrii, Daniela Iraschko 80.0 m, która w nieoficjalnej klasyfikacji indywidualnej zajęła pierwsze miejsce, z przewagą 4.7 punktu nad Anette Sagen. Na pierwszym miejscu uplasowała się reprezentacja Austrii, z przewagą 35.8 punktu nad Słowenkami, i 36.3 nad reprezentacją Stanów Zjednoczonych.

Podczas konkursu było pochmurnie, a temperatura wynosiła -6 °C.

                                     

5.4. Przebieg zawodów Drugi konkurs indywidualny

Nazajutrz konkursu drużynowego w Breitenbergu, przeprowadzony został trzeci indywidualny konkurs FLGP, na skoczni Baptist-Kitzlinger-Schanze K-75. W pierwszej serii trzynastu zawodniczkom udało się uzyskać odległość powyżej, bądź równą punktowi konstrukcyjnemu, umieszczonemu na 75 metrze. Najdalej skoczyła Anette Sagen 82.0 m, przy notach punktowych po 17.0 punktów. Skok ten, również okazał się najdalszym rezultatem całego konkursu. Drugą odległość serii uzyskała Ulrike Gräßler 81.0 m, jednak dzięki gorszym notom za styl, plasowała się 3.7 punktu za wcześniej wspomnianą Norweżką. Na prowadzeniu po pierwszej serii była Sagen, o 3.6 punktu przed Seyfarth, i o 3.7 przed Gräßler.

W serii finałowej wystartowało trzydzieści zawodniczek, spośród których siedem osiągnęło odległość powyżej punktu konstrukcyjnego umieszczonego na 75 metrze. Najdalej w drugiej serii lądowała prowadząca po pierwszej serii Anette Sagen, która skoczyła na 80.5 metra. Sklasyfikowane za nią Juliane Seyfarth, Ulrike Gräßler, Line Jahr i Jacqueline Seifriedsberger uzyskały odpowiednio 73.5, 82.5, 84.0 i 83.5 metra. Sklasyfikowana na szóstym miejscu Daniela Iraschko, uzyskała drugi rezultat konkursu 79.0 m, dzięki temu przesunęła się na drugie miejsce w klasyfikacji generalnej konkursu. Zwyciężczynią konkursu została zatem Sagen, z przewagą 9.3 punktu nad Iraschko, i 14.3 nad Jahr.

Podczas konkursu było pochmurnie, a temperatura powietrza wynosiła –4 °C.



                                     

5.5. Przebieg zawodów Saalfelden am Steinernen Meer

Ostatni z konkursów indywidualnych, przeprowadzony w ramach FIS Ladies Grand Prix, odbył się na obiekcie normalnym w Saalfelden am Steinernen Meer. W pierwszej serii konkursowej dziewięciu zawodniczkom udało się osiągnąć odległości powyżej, bądź równą punktowi konstrukcyjnemu, umieszczonemu na 85 metrze. Pierwszą, która tego dokonała, była Rieko Kanai, która skoczyła 86.5 metrów. Metr dalej lądowała Lisa Demetz, jednak dostała gorsze noty za styl, i uzyskała tyle samo punktów co Japonka. Skaczące jako ostatnie z numerem 36 Daniela Iraschko i 37 Anette Sagen, uzyskały odpowiednio 92.5 i 95.5 metra, jednak Austriaczka uzyskała bardzo dobre noty za styl, i obie zawodniczki zostały sklasyfikowane na pierwszym miejscu, z nota łączną po 132 punkty. Notę łączną powyżej 120 punktów uzyskała jeszcze tylko Line Jahr, która skoczyła 91 metrów, i uzyskała notę 123 punkty.

Jako pierwsza w serii finałowej, skok 85 metrowy oddała Rieko Kanai, która skoczyła 85.5 metra. Skacząca jako następna Monika Pogladič skoczyła tylko 83 metry, i uplasowała się tuż za Japonką. Jako następna na belce startowej usiadła Ulrike Gräßler 87.5 m, i to właśnie ona objęła prowadzenie w konkursie z 4.5 punktu przewagi nad Japonką. Sklasyfikowana na trzecim miejscu po pierwszej serii Norweżka Jahr oddała o metr lepszy skok, niż najlepsza odległość Niemki Gräßler. Natomiast skacząca tuż po niej trzykrotna zwyciężczyni turnieju – Daniela Iraschko, uzyskała rezultat o 6.5 metra gorszy skok niż w pierwszej serii. Prowadząca po pierwszej serii Sagen skoczyła 92.5 metra i to ona wygrała konkurs z przewagą dziewięciu punktów nad Iraschko, i trzynastoma i pół nad Jahr.

Podczas zawodów było słonecznie, a temperatura wynosiła -3 °C.

                                     

6. Klasyfikacja generalna turnieju

Poniżej znajduje się końcowa klasyfikacja FIS Ladies Grand Prix 2005 po przeprowadzeniu czterech konkursów. Łącznie, w tej edycji FIS Ladies Grand Prix sklasyfikowane zostały 44 zawodniczki z dziewięciu państw.

                                     

7. Składy reprezentacji

Poniższa tabela zawiera składy wszystkich dziewięciu reprezentacji, które uczestniczyły w FIS Ladies Grand Prix 2005. W nawiasie obok nazwy kraju podana została liczba zawodniczek z poszczególnych państw. W tabeli przedstawiono wyniki zajmowane przez zawodniczki we wszystkich konkursach oraz miejsca w poprzedniej edycji turnieju.

                                     

8. Klasyfikacja Pucharu Kontynentalnego po zakończeniu turnieju

Po rozegraniu konkursów FIS Ladies Grand Prix na prowadzeniu w Pucharze Kontynentalnym umocniła się Anette Sagen, która o 136 punktów wyprzedzała Danielę Iraschko i o 200 punktów – Lindsey Van. Poniżej znajduje się klasyfikacja generalna Pucharu Kontynentalnego po przeprowadzeniu dziewięciu konkursów indywidualnych.

                                     
  • dotychczasowy najważniejszy cykl kobiecy, FIS Ladies Winter Tournee, rozgrywany od 1999, początkowo pod nazwą FIS Ladies Grand Tournee. Od 2009 skoki kobiet weszły
  • 2001 2002. Ponadto w Polsce odbywają się zawody Letniego Grand Prix Pucharu Kontynentalnego i FIS Cup. Dwie największe polskie skocznie znajdują się w Zakopanem
  • stycznia 2010 zdobyli przynajmniej jeden punkt Pucharu Świata, Letniej Grand Prix lub Pucharu Kontynentalnego, jednak ich liczba nie mogła być większa niż

Użytkownicy również szukali:

...
...
...