Poprzednia

ⓘ Jezioro Whillansa




Jezioro Whillansa
                                     

ⓘ Jezioro Whillansa

Jezioro Whillansa – jezioro podlodowcowe położone pod strumieniem lodowym na Antarktydzie Zachodniej. Wiercenia przeprowadzone w 2013 roku pozwoliły dotrzeć do wód jeziora i przeprowadzić ich bezpośrednie badania, w tym odkryć żyjące w nim organizmy.

                                     

1. Charakterystyka

Jezioro Whillansa ma powierzchnię około 59 kilometrów kwadratowych, przykryte jest lodem o grubości 800 metrów. Temperatura wody jeziora wynosi około -0.5 °C. Zostało nazwane na cześć glacjologa z Ohio State University, doktora Iana Whillansa.

Jezioro znajduje się 700 km od największej stacji polarnej Antarktyki, amerykańskiej bazy McMurdo. Jest położone w niecce ukrytej pod strumieniem lodowym Whillans Ice Stream na Wybrzeżu Siple’a, spływającym w kierunku Lodowca Szelfowego Rossa. Jezioro wypełnia duża ilość osadów, pochodzących z erozji podłoża przez lodowiec, przez co w miejscu odwiertu ma ono głębokość 1.5 m zamiast przewidywanych ok. 10 m. Ma ono połączenie z innymi okolicznymi jeziorami przez rzeki płynące pod lodowcem, które mogły nanieść do niego te osady. Woda z Jeziora Whillansa najprawdopodobniej odpływa przez taką rzekę ku Morzu Rossa, do którego uchodzi pod lodowcem szelfowym.

                                     

2.1. Badania Badania geofizyczne

Jezioro przed wierceniem było badane metodami geofizycznymi, obejmującymi wykonanie profili radarowych i sejsmicznych, w sezonie letnim 2010/11 i 2011/12.

                                     

2.2. Badania Rezultaty

Analizy próbek pobranych z jeziora wskazują na to, że obecne jest w nim życie, są to najprawdopodobniej litotrofy odżywiające się substancjami nieorganicznymi. Uczeni stwierdzili, że w wodzie jest około 1000 bakterii na mililitr, co stanowi mniej więcej 1/10 typowej zawartości w oceanie. Jezioro jest odcięte od powierzchni od co najmniej 120 tysięcy lat interglacjał eemski, a być może znacznie dłużej. Organizmy zamieszkujące górne warstwy mułu jeziora mogą oddychać tlenowo, dzięki przenikaniu tego gazu z lodowca powyżej, ale te żyjące w głębi oddychają beztlenowo.