Poprzednia

ⓘ FIS Ladies Grand Prix 2004




                                     

ⓘ FIS Ladies Grand Prix 2004

FIS Ladies Grand Prix 2004 – szósta edycja FIS Ladies Winter Tournee, przeprowadzona w sezonie 2003/2004 na skoczniach w Niemczech i Austrii.

Początek turnieju nastąpił 12 lutego 2004, podczas zawodów indywidualnych na skoczni w Saalfelden am Steinernen Meer. Dwa dni później rozegrano konkurs indywidualny na skoczni w Breitenbergu. Następnego dnia na tym samym obiekcie odbył się konkurs drużynowy. Kolejne zmagania zostały rozegrane w Baiersbronn, a turniej zakończył się 21 lutego konkursem na obiekcie w Schönwaldzie.

Pierwszy konkurs indywidualny wygrała Anette Sagen, a następny Lindsey Van. Trzeci konkurs - drużynowy wygrała reprezentacja Austrii w składzie: Jacqueline Seifriedsberger, Tanja Drage, Eva Ganster, Daniela Iraschko. Trzecie zmagania indywidualne wygrała Anette Sagen, a ostatnie Jessica Jerome. Zwyciężczynią szóstej edycji turnieju została po raz drugi z rzędu Anette Sagen, która zdobyła najwięcej punktów w klasyfikacji łącznej FIS Ladies Grand Prix. Na drugim stopniu podium w generalnej klasyfikacji turnieju stanęła Lindsey Van, na trzecim – Eva Ganster.

W cyklu wystartowało łącznie 41 zawodniczek z dziewięciu narodowych reprezentacji.

                                     

1.1. Przed FIS Ladies Grand Prix Organizacja

Organizatorem pierwszego z konkursów, który odbył się w Saalfelden am Steinernen Meer, był klub narciarski SK Saalfelden. Za organizację drugiego i trzeciego konkursu, na skoczni w Breitenbergu, odpowiedzialny był miejscowy klub WSV Rastbüchl. Kolejne dwa konkursy, które przeprowadzono w Baiersbronn i Schönwaldzie, odbyły się dzięki lokalnemu klubowi - SC Schönwald.

                                     

1.2. Przed FIS Ladies Grand Prix Tło

Do 1998 roku Międzynarodowa Federacja Narciarska nie organizowała żadnych konkursów kobiecych. Zdarzało się jednak, że skoczkinie startowały w roli przedskoczków w zawodach mężczyzn lub występowały jako zawodniczki, ale nie były klasyfikowane. W styczniu 1998 w Sankt Moritz odbyły się nieoficjalne mistrzostwa świata juniorek, które są uznawane za pierwsze międzynarodowe zawody kobiece. W marcu tego samego roku odbyły się natomiast pierwsze seniorskie zawody kobiet pod egidą Międzynarodowej Federacji Narciarskiej – dwa konkursy Pucharu Kontynentalnego w Schönwaldzie. W kolejnym sezonie po raz pierwszy zorganizowano FIS Ladies Grand Tournee, będący pierwszym międzynarodowym cyklem zawodów kobiet, rozgrywanym przez Międzynarodową Federację Narciarską.

Spośród zawodniczek startujących w FIS Ladies Grand Prix w 2004 roku, dwadzieścia dwie brały udział w poprzedniej – piątej edycji turnieju. Wśród zawodniczek sklasyfikowanych w pierwszej dziesiątce poprzedniej edycji, na stracie zabrakło czwartej Heleny Olsson, ósmej Rieko Kanai i dziesiątej Ann-Kathrin Reger. Zwyciężczynią FIS Ladies Grand Prix 2003 była Anette Sagen przed Evą Ganster i Lindsey Van.

W poprzednich edycjach turnieju trzykrotnie zwyciężała Daniela Iraschko 2000, 2001, 2002, a po razie Anette Sagen 2003 i Austriaczka Sandra Kaiser 1999. Austriaczka Eva Ganster trzykrotnie stawała na podium klasyfikacji łącznej turnieju druga w 2000 i 2003 roku, trzecia w 2001. Latem także był rozgrywany turniej na podobieństwo FLGP - FIS Sommer Ladies Tournee, dwukrotnie zwyciężała Daniela Iraschko 2001, 2002, a raz Anette Sagen 2003, Eva Ganster dwukrotnie druga w FSLT 2001, 2002.

                                     

2. Zasady

Zasady obowiązujące w FIS Ladies Grand Tournee są takie same, jak podczas zawodów Pucharu Świata, czy Pucharu Kontynentalnego.

Do klasyfikacji generalnej FIS Ladies Grand Prix zaliczane były noty punktowe zdobyte przez zawodniczki podczas konkursów.

Skoki oceniane były w taki sam sposób, jak podczas zawodów Pucharu Świata, czy Pucharu Kontynentalnego. Za osiągnięcie odległości równej punktowi konstrukcyjnemu zawodniczka otrzymywała 60 punktów. Za każdy dodatkowy metr uzyskiwała dodatkowo 2 punkty, i analogicznie za każdy metr poniżej punktu K minus 2 punkty. Ponadto, styl skoku i lądowania podlegał ocenie przez pięciu sędziów wybranych przez FIS, którzy mogli przyznać maksymalnie po 20 punktów. Dwie skrajne noty najwyższa i najniższa nie były wliczane do noty końcowej.

                                     

3. Skocznie

Konkursy FIS Ladies Grand Prix w 2004 przeprowadzone zostały na czterech skoczniach narciarskich – Bibergschanze w Saalfelden am Steinernen Meer, Baptist-Kitzlinger-Schanze w Breitenbergu, Große Ruhestein w Baiersbronn oraz Adlerschanze w Schönwaldzie. Wszystkie obiekty były skoczniami normalnymi.

                                     

4. Jury

Głównymi dyrektorami konkursów w ramach FIS Ladies Grand Tournee byli kolejno: Adi Eder, Christian Binder, ponownie Christian Binder, Fritz Bischoff i Daniel Schulze. Sędzią technicznym podczas pierwszego konkursu w Saalfelden am Steinernen Meer był Gerhard Wenninger, a jego asystentem – Max Sandbichler. W zawodach na skoczni Baptist-Kitzlinger-Schanze sędzią technicznym był Rolf Feuchtenberger, a asystował mu Walter Vogel. W następnym konkursie ponownie funkcję sędziego technicznego sprawował ponownie Rolf Feuchtenberger, a jego pomocnikiem był Walter Vogel. W czwartym konkursie – w Baiersbronn, sędzią technicznym Uli Forner, a jego asystentem – Manfred Rink. W ostatnim konkursie na skoczni Adlerschanze sędzią technicznym był ponownie Uli Forner, a asystował mu Manfred Rink

W poniższej tabeli znajduje się zestawienie wszystkich sędziów, którzy oceniali styl skoków podczas konkursów FIS Ladies Grand Prix 2004 wraz z zajmowanymi przez nich miejscami na wieży sędziowskiej.



                                     

5.1. Przebieg zawodów Saalfelden am Steinernen Meer

Pierwszy z konkursów indywidualnych, przeprowadzony w ramach FIS Ladies Grand Prix, odbył się na obiekcie normalnym w Saalfelden am Steinernen Meer. W pierwszej serii konkursowej czterem zawodniczkom udało się osiągnąć odległość powyżej, bądź równą punktowi konstrukcyjnemu, umieszczonemu na 85 metrze. Pierwszą która tego dokonała, była skacząca z numerem 24 Lindsey Van, która skoczyła 86.0 m. Metr dalej lądowała Eva Ganster 87.0 m, a najdalej – na 95 metrze – Anette Sagen. Odległość Norweżki okazała się najdalszą odległością pierwszej serii, jak i całego konkursu. Notę łączną powyżej 100 punktów uzyskały jeszcze cztery zawodniczki: Jessica Jerome 101.0 punktów, Izumi Yamada 102.0 punkty, Monika Pogladič 103.5 punktu, Line Jahr 115.0 punktów. Po pierwszej serii liderką była Sagen, z dwunastoma punktami przewagi nad Ganster, i trzynastoma nad trzecią Lindsey Van.

Jako pierwsza w serii finałowej, skok 80-metrowy oddała Ulrike Gräßler, która skoczyła 82.0 m. Dzięki temu skokowi awansowała o kilka pozycji w klasyfikacji. Kolejną zawodniczką która usiadła na belce startowej, była Seiko Koasa która uzyskała 92 m, czyli o dziesięć metrów lepszy rezultat niż Niemka. Dzięki temu skokowi awansowała z jedenastego na czwarte miejsce w klasyfikacji generalnej konkursu. Dalszy skok oddała tylko będąca na prowadzeniu Anette Sagen, która skoczyła na odległość 94.5 m. Druga i trzecia zawodniczka pierwszej serii uzyskały taki sam rezultat 84.0 m, przez co zostały sklasyfikowane ex aequo na drugiem miejscu. Zwyciężczynią konkursu została zatem Sagen, na kolejnych stopniach podium stanęły Van i Ganster.

Podczas zawodów temperatura wynosiła –4.0 °C.



                                     

5.2. Przebieg zawodów Pierwszy konkurs indywidualny

Drugimi zawodami rozegranymi w ramach FIS Ladies Grand Prix był konkurs indywidualny w Breitenbergu. W pierwszej serii pięciu zawodniczkom udało się uzyskać odległość powyżej punktu konstrukcyjnego, umieszczonego na 75 metrze. Pierwszą, która tego dokonała, była skacząca z 12 numerem Maja Vtič – uzyskała odległość 75.0 m. Dopiero skacząca z numerem 34 Daniela Iraschko skoczyła metr dalej, a rezultat Austriaczki poprawiły tylko dwie zawodniczki – Lindsey Van 77.0 m i Anette Sagen 78.0 m. Po pierwszej serii na prowadzeniu była Van, z przewagą 1.3 punktu nad Sagen, i 4.2 nad Ganster.

W serii finałowej, pięciu zawodniczkom udało się uzyskać odległość powyżej 75 metrów. Pierwszą, która tego dokonała była Jessica Jerome 75.0 m. Odległościowo lepszy rezultat uzyskała plasująca się na czwartym miejscu Eva Ganster 76.0 m. Wynik ten został poprawiony przez pierwszą zawodniczkę pierwszej serii, Lindsey Van 78.5 m. Druga po pierwszej serii Norweżka Sagen uzyskała o pół metra lepszy rezultat 79.0 m, niż wcześniej wspomniana Amerykanka, jednak i ta odległość nie okazała się najdalszą, pół metra dalej skoczyła Daniela Iraschko 79.5 m. Konkurs wygrała Van, przed Sagen i Iraschko.

Podczas zawodów była mgła, a temperatura wynosiła –1 °C.

                                     

5.3. Przebieg zawodów Drugi konkurs drużynowy

Trzecią konkurencją szóstej edycji FIS Ladies Grand Prix były zawody drużynowe na skoczni normalnej w Breitenbergu, które odbyły się 15 lutego. W konkursie wystartowało dziesięć drużyn – dziewięć reprezentacji narodowych i jedna drużyna mieszana. Druga reprezentacja Włoch i drużyna mieszana startowały poza konkurencją. Po pierwszej kolejce skoków na prowadzeniu była reprezentacja Austrii. Najdalej skoczyła Jacqueline Seifriedsberger, która uzyskała 70.5 metra. Tuż za Austriaczkami znajdowały się ekipy Słowenii i Japonii. Najdalej w drugiej kolejce – 75 metrów – skoczyła reprezentantka Słowenii, Maja Vtič. Na prowadzeniu pozostała ekipa austriacka, ex aequo ze Słowenkami. W trzeciej turze najdłuższy skok oddała Line Jahr Norwegia, która uzyskała o pół metra gorszy rezultat niż wcześniej wspomniana Vtič. W ostatniej grupie pierwszej serii najdalej skoczyła Lindsey Van 77.0 m, dzięki czemu Amerykanki wysunęły się na trzecią pozycję. Skok o 6.0 m krótszy oddała Izumi Yamada, co pozwoliło awansować drużynie Japonii z trzeciej na druga lokatę w konkursie drużynowym. Na prowadzeniu utrzymały się Austriaczki, po 76.0-metrowym skoku Danieli Iraschko.

Najdłuższym skokiem piątej kolejki okazało się 77.0 m Seiko Koasy, co pozwoliło reprezentacji Japonii pozostać na drugim miejscu z przewagą 36.8 punktu nad Norweżkami. Siedem metrów bliżej od Koasy lądowała Jacqueline Seifriedsberger, dzięki czemu Austria pozostała liderem konkursu. W szóstej kolejce najdalej skoczyła Maja Vtič, która uzyskała 76.0 m. Yoshiko Kasai 69.5 m uzyskała o dwa i pół metra dłuższy rezultat niż Tanja Drage, dzięki czemu Japonia odrobiła część strat do Austriaczek. W przedostatniej, siódmej kolejce najdalej skoczyła Austriaczka Eva Ganster. Po siódmej kolejce za prowadzącymi Austriaczkami, na drugim miejscu plasowały się Japonki 35.8 punktu straty, które z przewagą 5.4 punktu, wyprzedzały drużynę Słowenii. W ostatniej, ósmej kolejce, najdalej skoczyły reprezentantka Norwegii, Anette Sagen i Amerykanka Lindsey Van 79.5 m, która w nieoficjalnej klasyfikacji indywidualnej zajęła pierwsze miejsce, z przewagą 1.7 punktu nad Danielą Iraschko. Na pierwszym miejscu uplasowała się reprezentacja Austrii, z przewagą czterdziestu punktów nad Japonkami, i pięćdziesięcioma siedmioma nad reprezentacją Norwegii.

Podczas konkursu było pochmurnie, a temperatura wynosiła 3 °C.

                                     

5.4. Przebieg zawodów Baiersbronn

Trzy dni po konkursie drużynowym w Breitenbergu, przeprowadzony został trzeci indywidualny konkurs FLGP, na skoczni Große Ruhestein K-85 w Baiersbronn. W pierwszej serii pięciu zawodniczkom udało się uzyskać odległość powyżej, bądź równą punktowi konstrukcyjnemu, umieszczonemu na 85 metrze. Najdalej skoczyła Anette Sagen 91.0 m, przy notach punktowych po 17.5 punktu. Skok ten, również okazał się najdalszym rezultatem całego konkursu. Drugą odległość serii uzyskała Lindsey Van 86.0 m, jednak dzięki bardzo dobrym notom za styl, plasowała się tylko 6.5 punktu za wcześniej wspomnianą Norweżką. Na prowadzeniu po pierwszej serii była Sagen, o sześć i pół punktu przed Van i o osiem punktów przed Iraschko.

W serii finałowej wystartowało trzydzieści sześć zawodniczek, spośród których trzynaście osiągnęło odległość 75 metrów, natomiast trzy osiągnęły odległość powyżej punktu konstrukcyjnego umieszczonego na 85 metrze. Pierwszą, która tego dokonała, była siódma po pierwszej serii Ulrike Gräßler, która skoczyła na 86.0 metrów. Sklasyfikowane przed nią Izumi Yamada Line Jahr, Monika Pogladič i Daniela Iraschko uzyskały odpowiednio 81.5, 82.5, 84.0 i 83.5 metra. Rezultat Gräßler został poprawiony przez wiceliderkę po pierwszej serii, Lindsey Van 87.0 m. Zasiadająca tuż po niej na belce startowej Anette Sagen, uzyskała o 3.5 m lepszy skok niż wcześniej wspomniana Amerykanka. Zwyciężczynią konkursu została zatem Sagen, z przewagą dziesięciu i pół punktu nad Van, i dwudziestu dwóch nad Pogladič i Iraschko.

Podczas konkursu padał śnieg, a temperatura powietrza wynosiła –1 °C.

                                     

5.5. Przebieg zawodów Schönwald

Ostatni z konkursów indywidualnych, przeprowadzony w ramach FIS Ladies Grand Prix, odbył się na obiekcie normalnym w Schönwaldzie. W pierwszej serii konkursowej żadnej zawodniczce nie udało się osiągnąć odległości powyżej, bądź równej punktowi konstrukcyjnemu, umieszczonemu na 85 metrze. Najbliżej osiągnięcia takiej odległości były Anette Sagen i Eva Ganster, które skoczyły po 77.5 m. Pół metra bliżej lądowała Daniela Iraschko, jednak dzięki lepszym notom za styl, uzyskała dwu punktową przewagę nad wcześniej wspomnianą Austriaczką, i dwu i pół punktowa nad Norweżką. Notę łączną powyżej 95 punktów uzyskały jeszcze cztery zawodniczki: Lindsey Van 95.0 punktów, Izumi Yamada 97.5 punktów, Jessica Jerome 97.5 punktu i Ulrike Gräßler 98.5 punktu. Po pierwszej serii liderką była Daniela Iraschko, na drugim miejscu uplasowała się Eva Ganster, na trzecim ex aequo Anette Sagen i Ulrike Gräßler.

Jako pierwsza w serii finałowej, skok 80 metrowy oddała Lindsey Van, która skoczyła 81.5 m. Skaczące po Amerykance zawodniczki uzyskały gorsze rezultaty. Jako następna na belce startowej usiadła Jessica Jerome 81.0 m, i to właśnie ona objęła prowadzenie w konkursie z 1.5 punktu przewagi nad swoją rodaczką. Sklasyfikowana na drugim miejscu po pierwszej serii Austriaczka Ganster oddała o dwa metry gorszy skok, niż najlepsza odległość Amerykanki Van. Natomiast skacząca tuż po niej 3-krotna zwyciężczyni turnieju – Daniela Iraschko, oddała taki sam skok jak w pierwszej serii. Zwyciężczynią konkursu została zatem Jerome, przed Van i Gräßler.

Podczas zawodów wiał lekki wiatr i było pochmurnie, a temperatura wynosiła 6 °C.



                                     

6. Klasyfikacja generalna turnieju

Poniżej znajduje się końcowa klasyfikacja FIS Ladies Grand Prix 2004 po przeprowadzeniu czterech konkursów. Łącznie, w tej edycji FIS Ladies Grand Prix sklasyfikowanych zostało 41 zawodniczek z dziewięciu państw.

                                     

7. Składy reprezentacji

Poniższa tabela zawiera składy wszystkich dziewięciu reprezentacji, które uczestniczyły w FIS Ladies Grand Prix 2004. W nawiasie obok nazwy kraju podana została liczba zawodniczek z poszczególnych państw. W tabeli przedstawiono wyniki zajmowane przez zawodniczki we wszystkich konkursach oraz miejsca w poprzedniej edycji turnieju.