Poprzednia

ⓘ Tadeusz Giedroyć




                                     

ⓘ Tadeusz Giedroyć

Tadeusz Giedroyć, rozstrzelany 26 czerwca 1941 w Czerwieniu) – polski ziemianin, działacz społeczny, senator w II RP.

                                     

1. Życiorys

Uczył się w gimnazjum w Kownie skąd został wydalony za udział w strajku szkolnym i Rydze należał tu do polskiej korporacji akademickiej Welecja. Po zdaniu matury w 1907 roku studiował na Wydziale Technologicznym Politechniki Ryskiej w latach 1907–1909, a następnie prawo na Uniwersytecie w Dorpacie. Podczas tych studiów był członkiem stowarzyszenia "Polonia”. Później uczył się w Oficerskiej Szkole Artylerii w Petersburgu.

W latach 1913–1916 pracował jako nauczyciel ale również uczył się w Liceum Prawniczym im. Demidowa w Jarosławlu nad Wołgą, gdzie był również założycielem i prezesem Stowarzyszenia Studentów Polaków. W 1916 roku odbył aplikanturę w Petersburgu. W październiku 1917 roku Naczelny Polski Komitet Wojskowy Naczpol oddelegował go do Kwatery Głównej Naczelnego Wodza Armii Rosyjskiej. W latach 1917–1918 był członkiem POW, służył w Korpusie Wschodnim gen. Józefa Dowbor-Muśnickiego.

W styczniu 1918 roku został mianowany kierownikiem Wydziału Łączności przy Radzie Naczelnej Polskiej Siły Zbrojnej, a od marca 1918 roku kierował wywiadem przy pełnomocniku Rady Regencyjnej ds. formacji wojskowych na Ukrainie. Pod koniec tego roku awansował na stanowisko szefa Biura Wydziału Wojskowego w Komitecie Obrony Kresów przy Komisji Litewskiej. W 1919 roku został przeniesiony do rezerwy w stopniu porucznika artylerii Wojska Polskiego.

W latach 1919–1926 pracował na stanowiskach państwowych: jako zastępca komisarza ludowego, następnie komisarz ludowy starosta w Opocznie do 1921 roku, w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich 1919, w Delegaturze Rządu Rzeczypospolitej Polskiej w Wilnie w 1921 roku, jako starosta powiatowy w Wołkowysku, Augustowie od przełomu 1922/1923 i Białymstoku 1923–1926.

Został zwolniony na własną prośbę, do 1928 roku prowadził własny majątek Łobzów i Kotczyn oba w powiecie słonimskim. Od 1928 roku był sędzią pokoju w Berezie Kartuskiej i Dereczynie. Od 1932 roku pracował na stanowisku wiceprezesa Sądu Okręgowego w Białymstoku, a od 1935 roku był prezesem Sądu Okręgowego w Zamościu. W 1936 roku został prezesem Sądu Okręgowego w Łucku.

Należał do OZN. W 1938 roku został senatorem V kadencji 1938–1939 z województwa wołyńskiego, należał do klubu OZN i pracował w komisjach: kontroli długów państwa, prawniczej i skarbowej.

Po wybuchu II wojny światowej został aresztowany w Łobzowie przez NKWD 21 albo 22 września 1939 roku. Był więziony w Słonimiu i Mińsku, torturowany i skazany na śmierć. 22 czerwca 1941 roku po wybuchu wojny radziecko-niemieckiej więzienie ewakuowano w głąb Rosji. Został rozstrzelany 26 czerwca 1941 roku wraz z grupą więźniów w czasie ewakuacji przez konwojenta na skraju Czerwienia.

Miejsce spoczynku jest nieznane, symboliczna tablica znajduje się na grobie rodziny Giedroyciów na Powązkach w Warszawie kwatera 25-3-3.

                                     

2. Życie prywatne

Był synem Jan Maurycego, właściciela majątku Owile, i Kazimiery z domu Radwiłłowicz. Miał dwóch braci Jana i Zygmunta i siostrę Zofię.

Ożenił się w Wilnie w 1919 roku z Anną Dunin-Szostakowską 1894–1976, która podczas II wojny światowej została zesłana z dziećmi do zachodniej Syberii 1940–1942, zmarła w Wielkiej Brytanii. Mieli 3 dzieci: Annę Marię Kazimierę, późniejszą Perepeczko, Teresę Ludwikę, późniejszą Lickindorf i Michała Jana Henryka ur. w 1929 roku, autora książki "Na krawędzi krateru”.