Poprzednia

ⓘ Sylwester Dybczyński




                                     

ⓘ Sylwester Dybczyński

Uczył się w progimnazjum w Pleszewie do 1894, następnie ukończył w 1900 Seminarium Nauczycielskie w Kcyni. W 1906 zdał egzamin na nauczyciela szkół średnich, w 1911 uzyskał dyplom nauczyciela szkół handlowych na Akademii Handlowej w Lipsku po studiach w latach 1909–1911, gdzie był równocześnie płatnym asystentem i gdzie działał w Stowarzyszeniu Studentów Polaków "Unitas”.

Od 1900 pracował jako nauczyciel w szkołach średnich, najpierw w Kobylicy koło Gniezna, później od 1906 w Tucholi. Od 1911 był nauczycielem w szkole handlowej w Pile. W 1918 organizował Radę Obywateli Polaków w Pile następnie był jej sekretarzem generalnym, za co Sąd Rzeszy Niemieckiej w Lipsku i prokuratura w Pile wszczęły postępowanie karne oskarżając go o zdradę stanu.

W dwudziestoleciu międzywojennym od 1919 pracował jako nauczyciel i pierwszy dyrektor Miejskiej Szkoły Handlowej w Poznaniu. Był również organizatorem i kierownikiem Referatu Szkolnictwa Zawodowego w Ministerstwie byłej Dzielnicy Pruskiej. Założył w 1926 Wyższą Szkołę Handlową w Poznaniu, w której wykładał nauki o handlu, a następnie kierował Studium Pedagogicznym i uczył dydaktyki nauk handlowych. W okresie 1927–1928 był na stypendium naukowym w International Institute przy Columbia University w Nowym Jorku, gdzie zajmował się organizacją szkolnictwa zawodowego. Działał również na rzecz utworzenia w Poznaniu trzeciej polskiej politechniki.

W 1938 został senatorem V kadencji 1938–1939 z województwa poznańskiego, pracował w komisjach: komunikacji i oświatowej.

Po wybuchu II wojny światowej przeniósł się do Częstochowy, gdzie działał w konspiracji jako kurator Okręgu Szkolnego Ziem Zachodnich 1940–1945. Po wojnie pracował jako naczelnik Wydziału Szkolnictwa Zawodowego Kuratorium Okręgu Szkolnego Poznańskiego i wykładowca w Akademii Handlowej w Poznaniu.

Został pochowany na Cmentarzu Górczyńskim w Poznaniu.