Poprzednia

ⓘ Samuel Faust




                                     

ⓘ Samuel Faust

Syn Hermana Cwi 1854-1937, właściciela tkalni wełny. Do ósmego roku życia uczył się w chederze, a później w częstochowskim progimnazjum Przeorskiego. W 1899 r. został przyjęty na wspólnika w rodzinnej spółce ojca i mianowany jednym z trzech kierowników przedsiębiorstwa obok Pinkusa Izbickiego i Maurycego Fausta przy ul. Konstantynowskiej 48 w Łodzi. Od początku XX w. fabryka produkowała tkaniny wełniane i półjedwabne gładkie i deseniowe, tkaniny damskie kolorowe na bluzki oraz tkaniny czesankowe.

W 1914 r. wyjechał do Moskwy i został zatrudniony jako dyrektor techniczny zakładów włókienniczych Zemgor Ziemskij Sojuz Gorodow, zaopatrujących armię. W sierpniu 1918 r., dzięki wydanym przez komisję do spraw repatriacji dokumentom podróży, udało mu się opuścić rewolucyjną Rosję i wrócić do kraju.

Po powrocie do Łodzi zastał zrujnowaną fabrykę, z której Niemcy, wycofując się pod koniec wojny, wywieźli wyposażenie. Udało się jednak wkrótce uruchomić przedsiębiorstwo najpierw handlowe, potem produkcyjne, które w 1924 r. zostało przekształcone w spółkę "Przemysł Włókienniczy Herman Faust i Spółka, Spółka Akcyjna”. Do spółki przystąpił też jego szwagier Moryc Gliksman. Firma odzyskała tradycyjne rynki zbytu: Polskę, Pomorze, kraje bałtyckie i Besarabię.

Wraz z Maksem Glicensteinem i innymi udziałowcami należącymi do Towarzystwa "Odeon” od 1921 Spółka "Casino-Odeon” był współwłaścicielem kinematografów "Odeon” ul. Przejazd 2 i "Casino” ul. Piotrkowska 67. W 1928 r. ze spółki się wycofał.

W Łodzi mieszkał przy al. Tadeusza Kościuszki 53.

W chwili wybuchu II wojny światowej był członkiem Rady Gminy Wyznaniowej Żydowskiej w Łodzi i 5 listopada 1939 r. został przez okupacyjne władze niemieckie zatwierdzony na stanowisku członka Rady Starszych Ältestenrat. Podczas pierwszego posiedzenia Rady 11 listopada 1939 r. jej członków aresztowało gestapo i osadziło w więzieniu policyjnym w Radogoszczu. Nie uczestnicząc w owym posiedzeniu uniknął tego losu. Pod koniec listopada 1939 roku przedostał się wraz z rodziną do Warszawy. Zamknięty tam w getcie, współpracował z Adamem Czerniakowem, a do końca swojego pobytu w getcie był zatrudniony w warsztatach tkackich.

Zginął razem z żoną i córką w Treblince we wrześniu 1942 r.

W małżeństwie z Rachelą z Kantorowiczów miał dzieci: Emanuelę 1904-1991, Janinę 1905-1942 i Bolesława 1908-1945.

                                     

1. Działalność społeczna przed wojną

  • Był członkiem zarządu Stowarzyszenia Humanitarnego "Montefiore - Bnei Brith” w Łodzi,
  • Przez wiele lat był przewodniczącym Towarzystwa Pomocy Biednym Dzieciom Wyznania Mojżeszowego "Niedola Dziecięca”,
  • Był członkiem zarządu Towarzystwa Szkół Żydowskich w Łodzi,
  • Od 1924 r. wchodził w skład zarządu Towarzystwa Szerzenia Pracy Zawodowej i Rolnej wśród Żydów "Ort” w Łodzi, pełniąc w nim funkcję wiceprezesa. Był też członkiem Centralnej Rady tego Towarzystwa w Polsce.
  • Był członkiem prezydium Żydowskiego Towarzystwa Krajoznawczego,