Poprzednia

ⓘ Pedro Eugenio Aramburu




Pedro Eugenio Aramburu
                                     

ⓘ Pedro Eugenio Aramburu

W 1951 otrzymał stopień generała brygady z rąk Juana Domingo Perona. Pracował jako dyrektor wyższej szkoły wojskowej. We wrześniu 1955 odegrał znaczącą rolę w obaleniu Perona, a niedługo potem został mianowany tymczasowym prezydentem. W trakcie swej kadencji sprawował dyktatorską władzę, kontynuując walkę z organizacjami popierającymi Perona aż do wyborów przeprowadzonych w 1958. W następnych latach nie brał udziału w życiu politycznym, choć w 1963 wziął udział w wyborach prezydenckich, które przegrał.

29 maja 1970 został porwany przez Montoneros - lewicowych peronistów. Dwaj mężczyźni przebrani za oficerów armii zapukali do domu Aramburu twierdząc, że wysłano ich z misją zapewnienia mu ochrony. Żona byłego prezydenta wpuściła ich do środka, po czym udała się na zakupy. Następnie mężczyźni, grożąc pistoletami, wyprowadzili generała do stojącego niedaleko samochodu, w którym czekało dwu ich wspólników. Kilka dni po porwaniu kilkanaście różnych organizacji reprezentujących ogólne spektrum sceny politycznej opublikowało szereg komunikatów, w których przyznawało się do uprowadzenia Aramburu. Obarczano Aramburu winą za odsuwanie peronistów od udziału w życiu politycznym kraju i niechęć do kompromisów, a także domagano się ekshumacji ciała Evity Perón do Argentyny w zamian za uwolnienie generała. Po jakimś czasie za prawdziwych porywaczy zaczęto uznawać tzw. Komando Juana Jose Valle Montonerosa, które było grupą peronistów nazwaną na cześć straconego w 1956 generała. Komando Valle wystosowało komunikat pt. Peron powróci, w którym postulowano postawienie Aramburu przed sądem rewolucyjnym za udział w egzekucji 27 czołowych peronistów po nieudanym przewrocie z 1956. 1 czerwca 1970 Komando Valle ogłosiło, że Aramburu został uznany przez winnego na mocy wyroku trybunału, który skazał go na śmierć przez rozstrzelanie, a "zwolnienie go nie może być przedmiotem jakichkolwiek negocjacji".

2 czerwca 1970 ujawniono notatkę, według której Pedro Aramburu został rozstrzelany, lecz 3 czerwca pojawiła się inna wiadomość, zgodnie z którą wykonanie wyroku odroczono do 4 czerwca, co przyczyniło się do wystąpienia wielu spekulacji m.in. wysuwano podejrzenie o odpowiedzialności ówczesnego prezydenta Juana Carlosa Onganii za porwanie Aramburu. Te wydarzenia doprowadziły do wzrostu napięcia w argentyńskim życiu politycznym. 8 czerwca 1970 Juan Carlos Ongania został obalony przez juntę złożoną z głównodowodzących armii Argentyny pod pretekstem "konieczności zaprowadzenia porządku", z kolei na początku lipca Juan Peron będący wtedy na wygnaniu w Hiszpanii wezwał swoich stronników do rewolty i zapowiedział swój powrót do kraju.

16 lipca 1970 na starej farmie Timote ok. 500 kilometrów na zachód od Buenos Aires odnaleziono zwłoki Aramburu. Były prezydent został postrzelony dwukrotnie w klatkę piersiową. Do tego czasu udało się ustalić w sposób przekonujący, że Komando Valle istotnie odpowiadało za zamach, a policja odkryła też później, że za całą operacją stał 23-letni Fernando Abel Medina, którego jednak nie zdołano schwytać. Trzej inni uczestnicy spisku zostali postawieni przed sądem i skazani:

  • Carlos Maguid 27 lat, scenarzysta telewizyjny - 18 lat pozbawienia wolności
  • Alberto Carbone 46 lat, ksiądz - 2 lata w zawieszeniu za współudział w zbrodni
  • Ignacio Velez 27 lat, przywódca organizacji studenckiej - 32 miesiące pozbawienia wolności
                                     
  • Fernando Aramburu hiszpański pisarz Francisco Aramburu brazylijski piłkarz Juan Carlos Aramburu rzymskokatolicki duchowny María Jesús Aramburu hiszpańska
  • Revolución Libertadora. W konsekwencji zamachu stanu do władzy doszedł Pedro Eugenio Aramburu Na podstawie książki, w 1973 roku powstał film o tym samym tytule
  • zamachu stanu w 1955 odbudowa była kontynuowana przez prezydenta Pedro Eugenio Aramburu Początkowo po trzęsieniu ziemi pojawiła się debata nt odbudowy
  • Montoneros. Pierwszą akcją bojowników było zamordowanie generała Pedro Eugenio Aramburu w czerwcu 1970 roku. Perón po powrocie z wygnania w 1973 roku nawiązał
  • krótko uwięziony po tym jak poparł protesty przeciwko dyktaturze Pedro Eugenio Aramburu W 1973 został gubernatorem prowincji La Rioja. W 1976 został aresztowany
  • gabinetach dwóch prezydentów: Isaac Rojas w gabinetach prezydentów Lonardiego i Aramburu Dziesięciu wiceprezydentów ustąpiło z urzędu przed zakończeniem kadencji:
  • 1995 Buenos Aires 32. prezydent Argentyny Okres od 1 maja 1958 do 28 marca 1962 Poprzednik Pedro Eugenio Aramburu Następca José María Guido Odznaczenia
  • mianowany arcybiskupem Buenos Aires zastąpił kardynała Juana Carlosa Aramburu Został jednocześnie ordynariuszem dla wiernych rytów orientalnych w Argentynie
  • 23 września 1955 13 listopada 1955 samozwańczo zrezygnował 31 Pedro Eugenio Aramburu 13 listopada 1955 1 maja 1958 samozwańczo 32 Arturo Frondizi 1 maja
  • Zginął w zamachu prezydent Wenezueli Carlos Delgado Chalbaud. 1955 Pedro Eugenio Aramburu został prezydentem Argentyny. 1960: 152 osoby głównie dzieci zginęły
  • nacjonalistycznie i katolicko nastawieni oficerowie wojska Eduardo Lonardi, Pedro Eugenio Aramburu i Isaac Rojas. Centrum antyrządowego puczu była Kordoba. Perónowi
  • 1952 brak Juan Perón 1952 1955 brak Eduardo Lonardi 1955 1955 brak Pedro Eugenio Aramburu 1955 1958 Elena Faggionato Arturo Frondizi 1958 1962 brak José María