Poprzednia

ⓘ Wileńska Szkoła Wojskowa




Wileńska Szkoła Wojskowa
                                     

ⓘ Wileńska Szkoła Wojskowa

Wileńska Szkoła Wojskowa Виленское военное училище, ВВУ, do 1910 Wileńska Szkoła Junkrów Piechoty Виленское пехотное юнкерское училище, ВПЮУ – rosyjska uczelnia wojskowa, szkoła junkierska armii rosyjskiej, kształcąca głównie przyszłych oficerów piechoty.

Utworzona w 1864 najstarsza rosyjska szkoła junkierska, obok analogicznej Moskiewskiej Szkoły Junkrów Piechoty, powstała w ramach reform wojskowych Dmitrija Milutina za panowania Aleksandra II.

Przez większość okresu funkcjonowania siedziba szkoły mieściła się w Wilnie na Pohulance, przy ul. Zakrętnej 4 obecnie Čiurlionio gatvė, przed zajęciem Wilna przez armię niemiecką w 1915 r. uczelnię ewakuowano do Połtawy bez zmiany nazwy.

                                     

1. Historia

  • 2 stycznia 1915 – pierwsi absolwenci po przyśpieszonym kursie otrzymują stopień wojskowy praporszczyków chorążych, a nie jak poprzednio podporuczników. W czasie I wojny światowej odbyło się 16 kursów przyśpieszonych.
  • 1878 – otwarcie kursu oficerskiego dla 37 praporszczyków chorążych, którzy osiągnęli ten stopień wojskowy dzięki zasługom bojowym i innym w czasie wojny rosyjsko-tureckiej 1877-1878.
  • 1877 – w związku ze słabym wyszkoleniem rekrutów wstępujących do szkoły utworzono oddział przygotowujący.
  • 9 sierpnia 1904 – pierwsza promocja oficerska w szkole - absolwenci po raz pierwszy otrzymują stopień podporucznika, a nie jak dotychczas podchorążego. Liczba kadetów junkrów wzrosła do 400, podzielonych na cztery kompanie roty
  • 15 lipca 1915 – Wileńską Szkołę Wojskową ewakuowano do Połtawy.
  • 1886 – do Wileńskiej Szkoły Junkrów Piechoty przeniesiono obsadę i kadetów rozformowanej szkoły junkierskiej w Rydze
  • 29 października 1864 – oficjalne otwarcie uczelni pod nazwą Wileńska Szkoła Junkrów Piechoty Виленское пехотное юнкерское училище, ВПЮУ. Naukę rozpoczęły dwie kompanie roty szkolne w liczbie 200 junkrów. Czas nauki trwał 2 lata.
  • 1876 – utworzono specjalny pluton kawalerii w liczbie 35 junkrów przygotowujący uriadników kozackich do promocji na oficerów.
  • 1868 – rozpoczęcie szkoleń uriadników podoficerów kozackich na oficerów.
  • 1874 – liczba kadetów osiągnęła 300 osób. Rozszerzono program szkoleń o tematy ogólne.
  • 1885 – zamknięcie kursu kozackiego, junkrzy zostali rozesłani do szkoły kawalerii w Jelizawietgradzie i szkoły kozackiej w Nowoczerkasku. Zlikwidowano też wstępne oddziały przygotowujące.
  • jesień 1914 – wprowadzono czteromiesięczny kurs przyśpieszony. Liczba junkrów wzrosła do 900.
  • 9 stycznia 1910 – przemianowanie Wileńskiej Szkoły Junkrów Piechoty na Wileńską Szkołę Wojskową Виленское военное училище, ВВУ.
  • 1 września 1901 – po rozszerzeniu podstawowych dyscyplin kursu do poziomu szkół wojskowych uczelnia wileńska stała się trzyletnią.
  • 4 listopada 1864 – pierwszym komendantem szkoły mianowano pułkownika Nikołaja Małachow Николай Николаевич Малахов.
  • 2 stycznia 1918 – szkoła oficjalnie przestała istnieć.
                                     

2. Komendanci szkoły

Komendanci начальники, naczelnicy Wileńskiej Szkoły Junkrów Piechoty od 1910 Wileńskiej Szkoły Wojskowej:

  • 04.11.1864–24.05.1871 – płk od 28.03.1871 generał major Nikołaj Małachow Николай Николаевич Малахов
  • inspektor oddziałów szkoły od 29.04.1913, komendant Wileńskiej Szkoły Wojskowej od 27.03.1917 – płk od 02.04.1917 gen. mjr Nikołaj Anisimow Николай Владимирович Анисимов
  • 04.04.1886–07.03.1890 – płk Wiaczesław Pniewski Вячеслав Иванович Пневский
  • 17.06.1894–20.01.1897 – płk Aleksandr Szewcow Александр Прохорович Шевцов
  • 15.02.1900–16.03.1904 – płk Leonid Wojszyn-Murdas-Żyliński Леонид Паулинович Войшин-Мурдас-Жилинский
  • 05.05.1898–12.02.1900 – płk Wasilij Pokotiło Василий Иванович Покотило
  • 24.05.1871–14.12.1877 – ppłk gwardii od 1872 pułkownik Piotr Naumow Пётр Дмитриевич Наумов
  • 13.12.1906–22.05.1909 – płk Nikołaj Chamin Николай Александрович Хамин
  • 30.12.1877–09.03.1886 – płk Piotr Kononowicz-Gorbacki Пётр Викентьевич Кононович-Горбацкий
  • 19.03.1890–13.06.1894 – płk Pawieł Klauz Павел Фёдорович Клауз
  • 16.04.1904–20.10.1906 – płk Władimir Rodionow Владимир Павлович Родионов
  • 22.05.1909–09.1914 – płk od 14.04.1913 gen. mjr Boris Adamowicz Борис Викторович Адамович
  • 06.02.1897–07.04.1898 – płk Aleksandr Lebiediew Александр Николаевич Лебедев
                                     

3. Znani absolwenci

  • Jānis Balodis
  • Mykolas Velykis – jeden z twórców odrodzonych Litewskich Sił Zbrojnych w Pierwszej Republice Litewskiej
  • Dmitrij Abacijew
  • Mārtiņš Hartmanis
  • Paul Lill – w l. 1933 - 1939 minister obrony Estonii
  • Silvestras Žukauskas
  • Johan Laidoner
  • Władimir Łazariewicz
  • Władimir Swiridow Владимир Петрович Свиридов
  • Jānis Judiņš – dowódca Czerwonych Strzelców Łotewskich, śmiertelnie ranny w czasie operacji kazańskiej Armii Czerwonej przeciwko Ludowej Armii Komucza
  • Michaił Szalin skrócony kurs w Połtawie w 1917
  • Aleksander Talkowski Александр Искандер Османович Тальковский) – Tatar litewski, carski, a następnie radziecki gen. mjr
  • Pēteris Radziņš
  • Petras Kubiliūnas
  • Konstantin Baronow
  • Roman Kondratienko Роман Исидорович Кондратенко – carski generał, obrońca Port Artur w 1904 r.
  • Boris Bazarow Борис Яковлевич Базаров – później szpieg radziecki, rezydent OGPU m.in. w Berlinie i Nowym Jorku
  • Stasys Nastopka
  • Aleksander Tõnisson
  • Ernst Põdder
  • Jukums Vācietis
  • Kārlis Goppers
  • Jaan Soots
  • Mykoła Szczors
  • Krišjānis Berķis – w l. 1934-1940 głównodowodzący Łotewskich Sił Zbrojnych
  • Voldemārs Ozols


                                     

3.1. Znani absolwenci Polscy absolwenci szkoły

  • Michał Zienkiewicz
  • Ignacy Oziewicz
  • Antoni Dubiński
  • Stanisław Gołębiowski
  • Wacław Juszkiewicz
  • Stefan Pogonowski
  • Edward Hejdukiewicz
  • Leon Iwanowski
  • Bronisław Bohaterewicz
  • Antoni Jastrzębski
  • Zygmunt Rymkiewicz
  • Gustaw Paszkiewicz
  • Adam Mokrzecki