Poprzednia

ⓘ Jerzy Piekalski




                                     

ⓘ Jerzy Piekalski

Jerzy Piekalski - polski archeolog, specjalizujący się w archeologii późnego średniowiecza i nowożytności, architekturze i budownictwie ogólnym; nauczyciel akademicki związany z Uniwersytetem Wrocławskim.

                                     

1. Życiorys

Urodził się w 1956 roku w Górze, w województwie dolnośląskim, gdzie spędził swoje dzieciństwo i wczesną młodość. W latach 1976-1982 studiował na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego zdobywając magisterium z archeologii. Bezpośrednio po ukończeniu studiów podjął pracę w Muzeum Zamkowym w Malborku. W latach 1984-1991 był zatrudniony w Instytucie Historii Architektury, Sztuki i Techniki Politechniki Wrocławskiej. W międzyczasie na swojej macierzystej uczelni uzyskał stopień naukowy doktora nauk humanistycznych na podstawie pracy pt. Wrocław-Ołbin we wczesnym średniowieczu, którą napisał pod kierunkiem prof. Józefa Kaźmierczyka.

W 1991 roku został zatrudniony w Katedrze, a następnie po jej przekształceniu w Instytucie Archeologii UWr. Korzystając ze stypendiów programu TEMPUS, Fundacji Alexandra von Humboldta i Fundacji Lanckorońskich, odbył liczne staże naukowe na uniwersytetach w: Tybindze 1995, Getyndze 1996-1998, 2000 i Wiedniu 2000. Rada Wydziału Nauk Historycznych i Pedagogicznych UWr nadała mu w 2000 roku stopień naukowy doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie archeologii o specjalności archeologia średniowiecza na podstawie rozprawy nt. Od Kolonii do Krakowa. Przemiana topografii wczesnych miast. W 2002 roku otrzymał stanowisko profesora nadzwyczajnego. W 2005 roku prezydent Aleksander Kwaśniewski nadał mu tytuł profesora nauk humanistycznych. Poza tym jest dyrektorem Instytut Archeologii UWr do 2012.

W 2019 został członkiem Rady Doskonałości Naukowej I kadencji.

                                     

2. Dorobek naukowy

Jego zainteresowania naukowe koncentrują się wokół zagadnień związanych z archeologią późnego średniowiecza i nowożytności, architekturą i budownictwem ogólnym, ze szczególnym uwzględnieniem archeologii miast, zamków i rezydencji oraz klasztorów i kościołów. O uznaniu jego dorobku naukowego świadczy fakt powołania go do Polskiej Akademii Nauk. Jest autorem 42 publikacji, w tym współautorem 3 książek. Ponadto napisał samodzielnie lub z zespołem ponad 120 nieopublikowanych sprawozdań z wykopalisk archeologicznych. Wypromował jak dotychczas 6 doktorów. Do ważniejszych jego publikacji należą:

  • Wczesne domy mieszczan w Europie Środkowej: geneza, funkcja, forma, Wrocław 2004.
  • Średniowieczny Śląsk i Czechy, centrum średniowiecznego miasta, Wrocław a Europa Środkowa, Wrocław 2000.
  • Od Kolonii do Krakowa: przemiana topografii wczesnych miast, Wrocław 1999
  • Archeologia gliwickiego Rynku, Wrocław 2011.
  • Ulice średniowiecznego Wrocławia, Wrocław 2010.
  • Wrocław średniowieczny: studium kompleksu osadniczego na Ołbinie w VII-XIII w., Wrocław 1991.
  • Ze studiów nad życiem codziennym w średniowiecznym mieście: parcele przy ulicy Więziennej 10-11 we Wrocławiu, Wrocław 1999.
                                     
  • przedmieścia. ISBN 978 - 83 - 62584 - 55 - 0. pol. Kamila Marcinkiewicz, Jerzy Piekalski Przemiany zagospodarowania terenu w fazach protomiejskich. Wratislavia

Użytkownicy również szukali:

...
...
...