Poprzednia

ⓘ Pokój negatywny i pozytywny




                                     

ⓘ Pokój negatywny i pozytywny

Pokój negatywny i pozytywny – kategorie powstałe w wyniku badań nad pokojem oraz konfliktami prowadzonych przez norweskiego socjologa Johana Galtunga w 1964 roku.

W swoich rozważaniach postanowił podzielić pokój na dwie kategorie:

  • pokój negatywny – stan, w którym nie używa się przemocy, siły, nie występuje potencjalne zagrożenie wojną;
  • pokój pozytywny – stan, w którym, poza wyżej wymienionymi warunkami, istnieją działania mające na celu utrzymać go w realny sposób zapobiegając zagrożeniom: jest to proces uwzględniający prowadzenie polityki integrującej populacje, które działają na rzecz tworzenia ładu społecznego; wiąże się to również z prowadzeniem pokojowej polityki zarówno wewnętrznej spajającej społeczność, jak i zewnętrznej stworzenie i utrzymywanie przyjaznych stosunków z innymi państwami.

Pokój pozytywny charakterystyczny jest dla państw wysoko rozwiniętych, gdzie występują silne społeczeństwa obywatelskie zaangażowane w procesy społeczno-polityczne.

Galtung sformułował również trzy pytania, na jakie należy odpowiedzieć chcąc przeciwdziałać zagrożeniom dla pokoju:

  • Z jakiego rodzaju zagrożeniem mamy do czynienia?
  • Z czyjej strony występuje to zagrożenie?
  • Z kim należy utrzymywać pokojowe stosunki?

Jego rozważania przyczyniły się do zainteresowania kwestią pokoju w bardziej rozbudowanym znaczeniu niż "brak wojny”.