Poprzednia

ⓘ Henryk Altman




Henryk Altman
                                     

ⓘ Henryk Altman

Henryk Altman pseud. Adam, Adam Górski, Herman – działacz PPS-Lewicy, KPP, PPR i Polska Zjednoczona Partia Robotnicza, publicysta, prawnik, historyk, archiwista, dyplomata, od 1921 sekretarz generalny Związku Zawodowego Pracowników Handlowych i Biurowych, 1925-1939 sekretarz generalny Związku Zawodowego Nauczycieli Średnich Szkół Żydowskich, 1937-1939 członek KCZZ, 1944 kierownik Departamentu Ubezpieczeń Społecznych oraz Pracy w Resorcie Pracy i Opieki Społecznej PKWN, dyrektor naczelny Archiwów Państwowych w latach 1952–1965.

                                     

1. Życiorys

Syn inżyniera chemika Chaima. Od 1912 członek Organizacji Młodzieży Socjalistycznej "Młot”, a od 1913 PPS-Lewicy. W 1923 ukończył studia prawnicze na UW i Wyższą Szkołę Dziennikarską. Podczas I wojny światowej organizował Koło Akademickie PPS-Lewicy, związki zawodowe, był stałym współpracownikiem pisma PPS-Lewicy "Głosu Robotniczego” i brał udział w pracach Międzypartyjnej Rady Robotniczej, a 1916-1917 był sekretarzem Robotniczej Rady Gospodarczej utworzonej przez PPS-Lewicę. Od końca 1917 do 10 listopada 1918 więziony przez Niemców w Warszawie i Modlinie. Po uwolnieniu uczestniczył w organizowaniu warszawskiej Rady Delegatów Robotniczych i 16 grudnia 1918 w I Zjeździe Komunistycznej Partii Robotniczej Polski KPRP; od 1925: KPP. W marcu 1919 KC KPRP skierował go do Lublina do pracy w redakcji "Prawdy Komunistycznej”. W kwietniu 1921 został sekretarzem generalnym Związku Zawodowego Pracowników Handlowych i Biurowych. Od 1922 do 1927 w zarządzie warszawskiej Kasy Chorych. 1925-1939 był sekretarzem generalnym Związku Zawodowego Nauczycieli Średnich Szkół Żydowskich. Od 1928 członek Centralnego Wydziału Zawodowego i Centralnego Wydziału Inteligenckiego KC KPP. W 1932 uczestniczył w Kongresie Międzynarodówki Pracowników Oświatowych w Paryżu części Czerwonej Międzynarodówki Związków Zawodowych, na którym został członkiem jej Komitetu Wykonawczego. W październiku 1937 wziął udział w VI Zjeździe KCZZ, na którym utworzył trzyosobową frakcję komunistyczną. We wrześniu 1939 udał się na zajęty przez ZSRR Wołyń. Po 22 czerwca 1941 ewakuowany w głąb ZSRR, pracował jako nauczyciel. W październiku 1943 został naczelnikiem Wydziału Wydawniczego w Komitecie do Spraw Dzieci Polskich w ZSRR ZPP. Od lipca 1944 w Chełmie, a następnie w Lublinie, gdzie pracował w Resorcie Pracy i Opieki Społecznej jako kierownik Departamentu Ubezpieczeń Społecznych oraz Pracy PKWN. 1945-1951 był delegatem w Radzie Administracyjnej Międzynarodowego Biura Pracy i członkiem delegacji na Zgromadzenie Ogólne ONZ. Od sierpnia 1952 do 1965 dyrektor naczelny Archiwów Państwowych. Członek rady naukowej Instytutu Historii PAN, Zakładu Historii Partii przy KC PZPR i Zakładu Historii Stosunków Polsko-Radzieckich". Autor haseł w Słowniku biograficznym działaczy polskiego ruchu robotniczego.

Od 1919 żonaty z działaczką KPP i MOPR Esterą Edwardą z d. Szafran.

Był odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Orderem Sztandaru Pracy II klasy, Orderem Krzyża Grunwaldu II klasy i Medalem 10-lecia Polski Ludowej. Został pochowany na wojskowych Powązkach kwatera 33C-4-2.