Poprzednia

ⓘ Tõnu Õim




                                     

ⓘ Tõnu Õim

Zanim zdecydował się poświęcić grze korespondencyjnej, osiągał sukcesy w szachach klasycznych. W 1959 r. zdobył tytuł mistrza Estonii juniorów. W 1967 r. odniósł znaczący sukces w postaci awansu do finału indywidualnych mistrzostw Związku Radzieckiego z udziałem m.in. Michaiła Tala i Lwa Poługajewskiego.

Dwukrotnie zdobył tytuły mistrza świata w szachach korespondencyjnych 1983 i 2000. Był również uczestnikiem 12. finału mistrzostw świata 1984–1991, w którym zajął VI miejsce. W latach 2001–2004 brał udział w jubileuszowym turnieju z okazji 50. rocznicy powstania Międzynarodowej Federacji Szachowej Gry Korespondencyjnej ang. ICCF 50 years World Champions Jubilee Tournament z udziałem dziewięciu mistrzów świata, w którym zajął V miejsce.

Na liście rankingowej ICCF w dniu 1 stycznia 2012 r. z wynikiem 2581 punktów sklasyfikowany był jako zawodnik nieaktywny.