Poprzednia

ⓘ Katarzyna Rymarczyk




                                     

ⓘ Katarzyna Rymarczyk

Katarzyna Rymarczyk – polska śpiewaczka operowa, primadonna bydgoskiej Opery w latach 80. XX w., profesor tytularny Akademii Muzycznej w Bydgoszczy.

                                     

1. Życiorys

Urodziła się w Ogrodzisku w powiecie zduńskowolskim. Uczyła się w śpiewu w Średniej Szkole Muzycznej, a potem w Łódzkiej Akademii Muzycznej pod kierunkiem Olgi Olginy. 1 kwietnia 1966 r. została przyjęta do zespołu chóru Opery Łódzkiej, w którym śpiewała do 1970 r. W latach 1970-1974 była solistką Teatru Muzycznego w Łodzi, gdzie zdobywała doświadczenie sceniczne w operetce.

Po uzyskaniu dyplomu uczelni muzycznej w 1974 r. została zaangażowana do Opery bydgoskiej. Jej pierwsze kroki na tej scenie, to rola Hanny w operetce "Wesoła wdówka” F. Lehara, a debiut sceniczny w operze to partia Leili w "Poławiaczach pereł” G. Bizeta 15 października 1974. Kolejnymi sukcesami były role: Marzenki w "Sprzedanej narzeczonej” B. Smetany, Senty w "Holendrze tułaczu” R. Wagnera 1977 i Musetty w "Cyganerii” G. Pucciniego. Wystąpiła także w roli Jarosławny w "Kniaziu Igorze” A. Borodina 1975, Marty w "Nizinach” E. dAlberta. Kiedy dyrektor bydgoskiej opery Stanisław Renz zaczął obsadzać artystkę w musicalach, rozluźniła kontakty z Bydgoszczą, angażując się ponownie w latach 1980-1981 do Teatru Wielkiego w Łodzi, gdzie śpiewała m.in. Micaelę w "Carmen” G. Bizeta i Agatę w "Wolnym strzelcu” K.M. Webera. Następnie podpisała dwuletni kontrakt z operą w Magdeburgu, gdzie śpiewała m.in. Mimi w "Cyganerii” G. Pucciniego oraz Santuzzę w "Rycerskości wieśniaczej” P. Mascagniego.

W 1981 r., powróciwszy do kraju, została zaangażowana ponownie do bydgoskiej Opery jako solistka. Pracowała tutaj nieprzerwanie do 1991 r. Jednocześnie z pracą w operze otrzymała wraz z mężem propozycję od ówczesnego rektora Akademii Muzycznej w Bydgoszczy prof. Romana Sucheckiego podjęcia pracy pedagogicznej na Wydziale Wokalno-Aktorskim tej uczelni oraz otrzymania mieszkania. Skorzystała z tej oferty, zamieszkała w Bydgoszczy, udzielając się na różnych płaszczyznach pedagogicznej działalności, artystycznej i społecznej.

Bogata kariera śpiewaczki, primadonny bydgoskiej opery w latach 80., wykreowana została autentycznymi sukcesami artystycznymi w czołowych rolach operowych, takich jak: Tosca, Aida, Desdemona, a także Amelia z "Balu maskowego”, Halka, Madame Butterfly. Poza walorami wyjątkowej urody głosu, cechowała ją w interpretacji każdej roli prawda psychologiczna postaci. Przez wiele lat była ulubienicą melomanów bydgoskich i recenzentów, nagradzana w plebiscytach publiczności "Złota Maska”, 1991, w radiowym plebiscycie Radia Pik 1983 i miesięcznika "Fakty”, a także czytelników "Bydgoskiego Informatora Kulturalnego”. Występowała w ogólnopolskich audycjach telewizyjnych "Wokół wielkiej sceny ”, nagrała kilka płyt CD, m.in. z pieśniami polskich kompozytorów, ariami Stanisława Moniuszki oraz dla firmy włoskiej "Ave Maria” w muzyce i "Requiem” D. Cimarosy.

Poza koncertami i spektaklami w kraju, występowała z Operą Bałtycką i Łódzką w Niemczech i Danii. W 1989 r. odniosła sukces z bydgoskim teatrem operowym w roli Desdemony we Włoszech. Koncertowała również na estradach filharmonii w repertuarze pieśniarskim i kantatowo-oratoryjnym, goszcząc m.in. we Francji, na Węgrzech, Litwie, Austrii, ZSRR oraz w kraju.

Katarzyna Rymarczyk prowadziła także działalność pedagogiczną. Została profesorem tytularnym w bydgoskiej Akademii Muzycznej. W latach 1987-1993 była dziekanem Wydziału Wokalno-Aktorskiego. Jej studentki i absolwentki odnosiły sukcesy na scenach krajowych i zagranicznych, będąc laureatkami konkursów wokalnych. Prowadziła także zajęcia wokalne na kursach dla stażystów w Paryżu oraz bywała jurorem na konkursach wokalnych w Polsce. Wykładała także w klasie śpiewu w Akademiach Muzycznych Łodzi i Poznania.

Przez wiele lat była wiceprezesem, a potem prezesem Towarzystwa Muzycznego w Bydgoszczy im. I.J. Paderewskiego do 2001. Zainicjowała m.in. Konkurs Wokalny im. I.J. Paderewskiego 1999.