Poprzednia

ⓘ Wojciech Miaskowski




                                     

ⓘ Wojciech Miaskowski

Wojciech Miaskowski herbu Leliwa – podkomorzy lwowski, stolnik podolski, poseł na sejmy, dyplomata, pamiętnikarz, przedstawiciel dyplomatyczny Rzeczypospolitej w Imperium Osmańskim w 1647 roku.

Syn Andrzeja i Anny Piotrowskiej, brat Łukasza.

                                     

1. Życie prywatne

Miaskowski nie miał dużego majątku. Prócz ojczystego Kuszkowa w pow. kościańskim dzierżawił od 1635 kilka wsi królewskich w woj. ruskim: Chmielów, Mogilnicę, Romanówkę, Wolicę Targową. W 1633 dzierżawił także dobra opactwa lubińskiego. Kształcił się prawdopodobnie w Poznaniu. Był żonaty z Katarzyną Chotecką; z tego małżeństwa miał dwóch synów Aleksandra cześnika podolskiego, Andrzeja oraz córkę Urszulę. Z drugą żoną Salomeą Dzieduszycką wojewodzianka podolska miał córkę Helenę.

                                     

2. Wyprawy wojenne

Zaprawę wojenna zdobył w walce ze Szwedami, po czym przeszedł do służby na dworze Zygmunta III. W latach 1609 – 1610 brał udział w wojnie z Moskwą: w październiku 1610 pełnił pod Smoleńskiem funkcję przystawa opiekuna, strażnika przy posłach moskiewskich, których potem prowadził do Kamionki koło Lwowa i pozostał tam z nimi do początku 1611, skąd odprowadził ich do Warszawy. Jesienią 1618 walczył Miaskowski pod rozkazami hetmana Stanisława Żółkiewskiego pod Oryninem. Latem 1649 wziął udział w kampanii zborowskiej jako pułkownik pospolitego ruszenia ziemi lwowskiej, w bitwie pod Zborowem został ranny.

                                     

3. Działalność publiczna

18 października 1611 odbierał instrukcję jako poseł królewski na sejmik kamieniecki. Ponownie posłował do króla na ten sejmik w sierpniu 1620 i w listopadzie 1622. W czasie kampanii cecorskiej przebywał najpierw w Tarnopolu potem w Kamieńcu Podolskim. W 1621 został podstolim, a w 1625 stolnikiem podolskim.

Od 1627 niejednokrotnie posłował na sejmy, najpierw woj. poznańskiego i kaliskiego 1627, potem z woj. podolskiego na elekcję 1632 i ruskiego. Był elektorem Władysława IV Wazy z województwa podolskiego w 1632 roku. Wybierano go na nich do różnych funkcji. 11 stycznia 1637 został podkomorzym lwowskim. W 1638 posłował do cesarza Ferdynanda III. W tym roku król wyznaczył go na posła do Konstantynopola. Z braku funduszy, a nie chciał jechać na własny koszt, wyruszył dopiero w lutym 1640 po zatwierdzeniu tej legacji przez sejm w 1639. Wyruszywszy ze Lwowa przez Chocim i Bukareszt dopiero pod koniec kwietnia dotarł do Konstantynopola. Dzięki własnej energii i dzięki poparciu wezyra udało się mu uwolnić i wykupić z galer 130 polskich jeńców, zawarł też z sułtanem Ibrahimem porozumienie w sprawie obustronnego handlu oraz układ o powstrzymaniu napadów Kozaków na Turcję, a Tatarów na Polskę. Miaskowski powrócił do Kamieńca Podolskiego dopiero 17 lipca 1640. Z tej legacji sporządził szczegółową relację pt. Dyjaryjusz legacyjnej do Turek Wojciecha Miaskowskiego w którym się opisuje drogę od wyjazdu z Kamieńca aż do powrotu.

Z końcem maja 1648 przebywał we Lwowie. Należał do organizatorów odbytej 27 września 1648 rady wojennej we Lwowie, skąd wyjechał 2 października do Warszawy na sejm elekcyjny. W grudniu 1648 król wyznaczył go jednym z 4 komisarzy, którzy pod kierunkiem Adama Kisiela mieli prowadzić rokowania z B. Chmielnickim. 19 lutego 1649 dotarli do Perejasławia i podjęli uciążliwe rokowania z Kozakami. Z trudem uzyskali tylko rozejm do ruskich Zielonych Świątek 1 czerwca, 26 lutego 1649 opuścili Perejasław. Pozostawił też Miaskowski szczegółowy Dyjaryjusz podróży do Perejasławia i traktowania tamtejszego z Chmielnickim panów komisarzów polskich.



                                     

4. Diariusze Miaskowskiego

Spisane przez Miaskowskiego diariusze były ogłaszane drukiem oraz zachowały się w licznych rękopisach. Diariusz z 1640 został ogłoszony z "Zbiorze pamiętników historycznych o dawnej Polszcze” J. U. Niemcewicza Puławy maj 1830 i przez R. Ottomana w "Kłosach” T. 36: 1883; przekazy rękopiśmienne znajdują się w Bibliotece Czartoryskich rkp. 138 i Bibliotece Jagiellońskiej rkp. 2274. Diariusz z 1649 wydrukowano w "Księdze pamiętniczej” J. Michałowskiego Kraków 1864 i w "Źródłach do dziejów polskich” M. Grabowskiego i A. Przezdzieckiego Wilno 1843 I, z "Zbiorze pamiętników historycznych o dawnej Polszcze” J. U. Niemcewicza W. 1822 IV, w wydawnictwie "Istorija Ukrainy w dokumentach i materiałach” T. III, w "Vossoedinenie Ukrainy Rossiej” Moskva 1954 II, w "Pamiętniki izdannyja kievs. komiss.” Kiev 1848 t. I cz. III, fragmenty. Najobszerniejszą wersję rękopiśmienną zawiera rkp. Biblioteki Czartoryskich nr 144, fragmenty znajdują się m.in. w następujących zbiorach: B. Czart. rkp. nr 379, 1651, B. Narod. rkp. BOZ 950, B. Ossol. rkp. 189 II, WAP w Gd. Nr 300.