Poprzednia

ⓘ Internat Gimnazjum Katolickiego w Kłodzku




Internat Gimnazjum Katolickiego w Kłodzku
                                     

ⓘ Internat Gimnazjum Katolickiego w Kłodzku

Internat Gimnazjum Katolickiego w Kłodzku – internat należący do Gimnazjum Katolickiego w Kłodzku. Mieścił się na terenie starówki, przy ulicy Judengasse w latach 1810-1945, w barokowym budynku należącym wcześniej do jezuitów.

                                     

1. Okoliczności powstania

Internat powstał w 1810 roku wraz z sekularyzacją dóbr klasztornych w miejsce działającego wcześniej w tym miejscu konwiktu należącego do zakonu jezuitów. Po licytacji dóbr należących do zakonu jezuitów, która miała miejsce w 1787 roku, ich nowi nabywcy zdecydowali się zabezpieczyć placówkę roczną dopłatą do czynszu.

                                     

2. Kierownictwo

Kierownictwo w internacie sprawował regent regens, będący nauczycielem religii w gimnazjum. Jego zastępcami było dwóch młodszych nauczycieli religii, noszących tytuły proregentów subregensów. W latach 1847-1864 internat nie posiadał osobnego kierownictwa, a wszystkimi sprawami zarządzał dyrektor gimnazjum. Następnie wrócono do poprzedniej struktury organizacyjnej, która obowiązywała do dwudziestolecia międzywojennego. Po 1919 roku stanowisko subregenta zajmowali wyłącznie świeccy filolodzy. W czasach III Rzeszy starano się bezskutecznie obsadzić stanowiska kierownicze członkami SS.

Regensi:

  • 1884-1889: Wilhelm Hohaus
  • 1889-1894: Franz Müller
  • 1935-1945: Oskar Linke
  • 1864-1884: Hugo Schiel
  • 1858-1862: Ernst Strecke
  • 1831-1858: Franz Langner
  • 1900-1901: Tschöke kierownik komisaryczny
  • 1894-1900: Paul Hahnel
  • 1818-1831: Aloys Bach
  • 1862-1864: August Langner
  • 1901-1935: Georg Franz
                                     

3. Finansowanie internatu

Placówka poza dopłatą do działalności internatu ze strony nowych nabywców dóbr jezuitów w hrabstwie kłodzkim finansowana była ze środków Szkolnego Funduszu Śląsko-Katolickiego, który był ustalany i zatwierdzany przez władze prowincjonalne we Wrocławiu. Oprócz tego internat finansowany był przez darowizny przekazywane przez bogatych mieszkańców ziemi kłodzkiej. Ich portrety zdobiły ściany placówki. Po zakończeniu I wojny światowej ze względu na kryzysy gospodarcze darowizny ustały.

                                     

4. Życie w internacie

Życie w internacie było bardzo surowe i do końca XIX wieku przypomniało życie w klasztorze. Panowała tu surowa dyscyplina, a uczniowie mogli w ciągu dnia wyjść na godzinę poza obiekt, ale wyłącznie pod opieką nauczyciela. Wszystko regulowane było przy pomocy dzwonka. Dzień rozpoczynał się o 4:00, a w zimie o 5:30. W późniejszych latach w internacie przyznawano wychowankom coraz więcej swobody.

W czasie II wojny światowej w internacie pozostało bardzo niewielu uczniów. Nie opuścili go wyłącznie ci chłopcy, którzy ze względów zdrowotnych nie nadawali się do służby wojskowej. Internat rozwiązano 22 stycznia 1945 roku, a po przejęciu Kłodzka przez władze polskie w jego gmachu urządzono powiatowy oddział Państwowego Urzędu Repatriacyjnego.