Poprzednia

ⓘ Tadeusz Hankiewicz




                                     

ⓘ Tadeusz Hankiewicz

Tadeusz Hankiewicz – pułkownik dyplomowany Wojska Polskiego, dyplomata, działacz partyjny i społeczny.

                                     

1. Życiorys

W latach 1941-1943 służył w Armii Czerwonej, a od 1943 roku w 1 Polskiej Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Walczył w bitwie pod Lenino, a następnie przeszedł szlak bojowy do Berlina. Po zakończeniu II wojny światowej pozostał w wojsku.

W 1951 ukończył studia w Akademii Sztabu Generalnego WP im. gen. Karola Świerczewskiego. W następnych latach był między innymi dowódcą 6 Dywizji Piechoty w Krakowie, attaché wojskowym Ambasady PRL w Pekinie 1957-1960, szefem Wydziału Wojskowych Spraw Zagranicznych Sztabu Generalnego WP, attaché wojskowym Ambasady PRL w Belgradzie 1965-1969 oraz dyrektorem Biura w Ministerstwie Spraw Zagranicznych 1969-1979. W 1979 przeszedł w stan spoczynku. W latach 1979-1983 był chargé d’affaires, radcą ambasady i ministrem pełnomocnym Ambasady Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w Albanii.

Członek PPR 1945-1948 i PZPR od 1948. W latach 1956-1957 był członkiem Egzekutywy Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Krakowie.

Był wiceprezesem Rady Krajowej Kombatantów WP. Odznaczony m.in. Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy, Krzyżem Komandorskim, Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Bitwy pod Lenino, Medalem 40-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945 ZSRR oraz wieloma innymi odznaczeniami polskimi i radzieckimi.