Poprzednia

ⓘ Janusz Alwasiak




Janusz Alwasiak
                                     

ⓘ Janusz Alwasiak

Janusz Franciszek Alwasiak – polski lekarz, profesor doktor habilitowany nauk medycznych, Honorowy Obywatel Pabianic.

                                     

1. Życiorys

Młodość

Jeden z czworga synów Michała Alwasiaka i Janiny z domu Kołodziejczyk, wychowywał się w rodzinie robotniczej. W chwili wybuchu wojny miał 7 lat i naukę szkolną odbywał na tajnych kompletach. W 1942 roku został sam z matką i braćmi, ponieważ ojciec trafił do obozu koncentracyjnego w Auschwitz, a następnie w Buchenwaldzie. Maturę zdał w 1951 r. w Gimnazjum im. Jędrzeja Śniadeckiego w Pabianicach obecnie I Liceum Ogólnokształcące im. Jędrzeja Śniadeckiego, a w latach 1951–1957 studiował na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Łodzi.

Kariera medyczna

Pracę lekarza rozpoczął w Szpitalu Miejskim w Pabianicach. 24 września 1960 r. uzyskał I stopień specjalizacji z anatomii patologicznej Towarzystwa Przyjaciół Pabianic. 5 listopada 1996 r. otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Miasta Pabianice.

                                     

2. Dorobek naukowy

Spektrum jego zainteresowań naukowych koncentrowało się wokół nowotworów, głównie ośrodkowego układu nerwowego. Na temat mechanizmów obronnych w nowotworach, wznów glejaków, wzrostu i rozsiewu chłoniaków w ośrodkowym układzie nerwowym opublikował 98 prac. Spośród nich 59 ukazało się w językach obcych. Odbył szkolenia specjalistyczne w renomowanych ośrodkach medycznych takich jak Uniwersytet Stanford w Kalifornii, Uniwersytet Tromso, szpitale w Bodo i Skien w Norwegii, Leiden i Delft w Holandii. W latach 1973–1977 kierował pracami polsko-amerykańskiego zespołu zajmującego się biologią i histochemią glejaków.

Członek licznych towarzystw i organizacji naukowych:

  • European Academy of Pathology;
  • Towarzystwa Patologów Polskich;
  • Komisji Neuroonkologii Komitetu Nauk Neurologicznych Polskiej Akademii Nauk;
  • Polskiego Towarzystwa Onkologicznego w latach 1982–1990 był przewodniczącym Oddziału Łódzkiego PTO, otrzymał tytuł członka honorowego tego towarzystwa;
  • Krajowego Zespołu Specjalistycznego w dziedzinie patomorfologii w latach 1987–1991 był wiceprzewodniczącym Zespołu;
  • International Society of Neuropathology.

Kierował specjalizacją 7 lekarzy w dziedzinie patomorfologii i 2 lekarzy w dziedzinie neuropatologii.

Wypromował 5 doktoratów z zakresu nauk medycznych:

  • Wyniki leczenia elektrokonizacją ciężkiej dysplazji i raka przedinwazyjnego szyjki macicy CIN III dr Janusz Sobotkowski 25 maja 1993;
  • Badania nad pochodzeniem komórek śródmiąższowych naczyniaka płodowego dr Aleksandra Omulecka 1 stycznia 1990;
  • Białko p 65 w naciekającym przewodowym raku sutka u kobiet dr Marek Stempień 4 czerwca 1996.
  • Histoklinika prymitywnych neuroektodermalnych guzów CUN dr Paweł Kolasa 21 czerwca 1994;
  • Badania odległe kobiet z rozpoznaniem cytologicznym CIN follow-up dr Jan Matyjaszczyk 13 grudnia 1994;

Ponadto recenzował rozprawę habilitacyjną prof. Stanisława Spornego Cytodiagnostyka chorób tarczycy 15 grudnia 1998.