Poprzednia

ⓘ Jersey Joe Walcott




Jersey Joe Walcott
                                     

ⓘ Jersey Joe Walcott

Jersey Joe Walcott, właśc. Arnold Raymond Cream − amerykański zawodowy bokser, mistrz świata wagi ciężkiej.

                                     

1. Bokserska kariera

Urodził się w rodzinie imigrantów z Barbadosu jako Arnold Raymond Cream, jednak powszechnie znany był pod pseudonimem Jersey Joe Walcott, który przyjął na cześć swojego idola z czasów dzieciństwa, barbadoskiego mistrza świata w wadze półśredniej, Joego Walcotta.

Zawodowy debiut zanotował w 1930 roku. Do końca 1946 roku stoczył 54 walki, z bilansem 41 zwycięstw − 11 porażek − 2 remisów. Mimo że był uznawany za świetnego boksera o doskonałych umiejętnościach defensywnych, jego kariera z powodu czarnego koloru skóry rozwijała się bardzo powoli. Do światowej czołówki wagi ciężkiej wszedł dopiero w wieku 31 lat.

                                     

1.1. Bokserska kariera Walki z Louisem

W 1947 roku nastąpił przełom w jego karierze. 33-letni Walcott pokonał wtedy dwóch czołowych pretendentów − Elmera Raya 76-12-5 i dwukrotnie Joego Maxima 46-12-2. Dzięki temu zapewnił sobie prawo walki o mistrzostwo świata wagi ciężkiej z niepokonanym od ponad 10 lat czempionem, Joem Louisem 56-1-0. Zorganizowano ją 5 grudnia 1947 roku w Madison Square Garden.

Mimo że Louis był zdecydowanym faworytem, Walcott nie ustępował mu, co więcej doprowadził do jego dwóch nokdaunów w 1. i 4. rundzie. Po 15. rundach boju dwóch sędziów przyznało zwycięstwo mistrzowi, a jeden pretendentowi. Werdykt ten został uznany za wielce kontrowersyjny, według większości obserwatorów lepszy był bowiem Walcott.

Zarządzono więc rewanż, który odbył się 25 czerwca 1948 roku na nowojorskim Yankee Stadium. Ponownie Walcott był stroną przeważającą i prowadził na punkty w 3. rundzie Louis znów leżał na deskach. W 11. rundzie popełnił jednak taktyczny błąd, wdając się w wymianę ciosów z mocno uderzającym Louisem. W rezultacie został znokautowany serią ciosów sierpowych.

                                     

1.2. Bokserska kariera Walki z Charlesem

W marcu 1949 roku Louis ogłosił zakończenie kariery. 22 czerwca tego samego roku organizacja National Boxing Association zestawiła w walce o wakujący tytuł Walcotta z Ezzardem Charlesem 60-5-1. Charles wygrał pewnie na punkty, jednak nie był uniwersalnie uznawany za nowego mistrza świata, dopóki we wrześniu 1950 roku nie pokonał powracającego do boksu Louisa.

Tymczasem Walcott wygrał 5 walk z rzędu, w tym przez nokaut z Haroldem Johnsonem 28-1-0, przyszłym mistrzem świata w wadze półciężkiej, oraz niespodziewanie przegrał z Rexem Laynem. Mimo to 7 marca 1951 roku zmierzył się w Detroit o mistrzostwo świata w rewanżu z Charlesem. Ponownie uległ mu na punkty, ale tym razem jeszcze wyraźniej niż dwa lata wcześniej. 18 lipca doszło w Pittsburghu do trzeciej walki między nimi. Walcott, w swoim 5. już podejściu do tytułu, znokautował Charlesa w 7. rundzie walka została uznana przez "The Ring” za pojedynek roku. Tym samym w wieku 37 lat został najstarszym mistrzem świata wagi ciężkiej w historii rekord pobity dopiero w 1994 roku przez George’a Foremana.

Charlesowi przysługiwało prawo rewanżu, więc 5 czerwca 1952 rozegrano na Stadionie Miejskim w Filadelfii czwartą i ostatnią walkę między nimi. Po 15 bardzo wyrównanych rundach Walcott obronił tytuł przez jednogłośną decyzję.



                                     

1.3. Bokserska kariera Walki z Marciano

23 września 1952 roku, w drugiej obronie mistrzostwa również w Filadelfii stanął naprzeciw niepokonanego punchera, Rocky’ego Marciano 42-0-0. Walcott kontrolował walkę od samego jej początku w 1. rundzie nokdaun pretendenta, wychodząc do 13. rundy z bezpieczną przewagą punktową. W tym momencie Marciano mógł wygrać jedynie poprzez nokaut, zaatakował więc i trafił Walcotta potężnym prawym sierpowym w szczękę. Mistrz stracił przytomność, powoli osuwając się na deski i został wyliczony przez sędziego walka była według "The Ring” pojedynkiem roku.

15 maja 1953 roku próbował odzyskać tytuł, jednak został ponownie znokautowany przez Marciano − tym razem już w 1. rundzie. Była to ostatnia walka w karierze Walcotta.

                                     

2. Późniejsza działalność

Pozostał związany z pięściarstwem, m.in. jako sędzia, a potem członek Komisji Sportowej Stanu New Jersey 1975-1984. W 1965 roku był sędzią ringowym w rewanżowej walce o mistrzostwo świata w wadze ciężkiej pomiędzy Muhammadem Alim a Sonnym Listonem, która przeszła do historii boksu ze względu na związane z nią kontrowersje.

W I połowie lat 70. piastował również stanowisko szeryfa Hrabstwa Camden.

W 1990 roku został włączony do Międzynarodowej Galerii Sław Boksu.

                                     
  • 1951 Jersey Joe Walcott Stany Zjednoczone Ezzard Charles Stany Zjednoczone KO 7 3. walka 1952 Rocky Marciano Stany Zjednoczone Jersey Joe Walcott Stany
  • Trinidad 2014 Kostia Cziu 2011 Randy Turpin 2001 Mike Tyson 2011 Jersey Joe Walcott 1990 Pernell Whitaker 2007 Holman Williams 2008 Ike Williams
  • Jorku, by tam występować, a także odwiedzić umierającego w szpitalu w New Jersey legendarnego Woody ego Guthrie. Spotkania z Guthriem miały niewątpliwie
  • Samsonowicz, polski historyk, polityk, minister edukacji narodowej Derek Walcott karaibski poeta, prozaik, laureat Nagrody Nobla zm. 2017 Teresa Żylis - Gara
  • alpejczyk Walcott Derek ur. 1930 poeta Saint Lucia, noblista Walcott Jersey Joe 1914 - 1994 amerykański bokser zawodowy Walcott Joe 1873 - 1935
  • Joego Louisa po jego powrocie na ring. 18 lipca 1951 23 września 1952 Jersey Joe Walcott Stany Zjednoczone Uniwersalny 1 23 września 1952 27 kwietnia 1956
  • położonego 32 kilometry na wschód od Düsseldorfu. Początkowo zamieszkali w New Jersey skąd przenieśli się na Florydę, gdzie urodził się ojciec Johna. Rodzina

Użytkownicy również szukali:

...
...
...