Poprzednia

ⓘ Konrad Libicki




Konrad Libicki
                                     

ⓘ Konrad Libicki

Konrad Libicki ps. "Bujno” – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, dyplomata, poseł polski w Estonii, dyrektor naczelny Polskiej Agencji Telegraficznej, dyrektor naczelny Polskiego Radia, współzałożyciel i wiceprezes Instytutu Józefa Piłsudskiego w Londynie.

                                     

1. Życiorys

Urodził się w rodzinie Stanisława, prawnika, i Olimpii z Hinterhoffów. W 1909 zdał egzamin maturalny w Gimnazjum gen. Pawła Chrzanowskiego. Członek "PET”u, od 1910 członek ZMP "Zet”, od 1911 Związku Walki Czynnej. Studiował początkowo literaturę i historię na Uniwersytecie Jagiellońskim, od 1913 we Francji – na Sorbonie i w École pratique des hautes études. Interesował się literaturą francuską, tłumaczył na język polski m.in. Charlesa Baudelaire’a.

Po wybuchu I wojny światowej powrócił do Polski. W październiku 1914 został członkiem Komendy Naczelnej Polskiej Organizacji Wojskowej, od stycznia 1915 kierował warszawską POW, od sierpnia 1915 do października 1916 służył w I Brygadzie Legionów Polskich, następnie powrócił do POW. Od października 1916 do sierpnia 1917 kierował Komendą POW Okręgu "E” z siedzibą w Radomiu. Zaprzyjaźniony z Józefem Piłsudskim.

15 września 1918 zawarł związek małżeński z Natalią Borszewską.

Po odzyskaniu niepodległości w 1918 służył w Wojsku Polskim, w Oddziale II Sztabu Generalnego. Z dniem 2 listopada 1923 został przydzielony do macierzystego 63 pp z jednoczesnym odkomenderowaniem na jedndoroczny kurs doszkolenia w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Z dniem 15 października 1924, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do dyspozycji ministra spraw wojskowych. Z dniem 1 listopada 1924 został mianowany attaché wojskowym przy Poselstwie Polskim w Helsingforsie. 1 grudnia 1924 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 roku i 47. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Z dniem 31 marca 1927 został przeniesiony w stan nieczynny na 12 miesięcy, bez poborów. W grudniu tego roku został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z pozostawieniem w stanie nieczynnym. Z dniem 31 marca 1928 przedłużono mu stan nieczynny o kolejnych 12 miesięcy. Z dniem 31 maja 1929 został przeniesiony do rezerwy.

W 1927 został pracownikiem Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Od 1 maja 1927 do 19 kwietnia 1929 kierował Wydziałem Prasowym Departamentu Politycznego MSZ. Od kwietnia 1929 do lipca 1933 był posłem RP w Estonii. W 1933 został dyrektorem naczelnym Polskiej Agencji Telegraficznej, od listopada 1935 był prezesem rady nadzorczej Polskiego Radia SA, od września 1938 dyrektorem naczelnym Polskiego Radia.

Po wybuchu II wojny światowej przez Rumunię przedostał się do Francji, a następnie w Wielkiej Brytanii, w latach 1940–1942 przebywał w obozie w Rothesay. W 1944 został mianowany podpułkownikiem.

Po II wojnie światowej pozostał na emigracji. Pracował w redakcji Reutera. Był współzałożycielem Instytutu Józefa Piłsudskiego w Londynie i jego wiceprezesem. Wspólnie z Janem Starzewskim kierował do połowy lat 80. pismem Niepodległość.

Został pochowany na Starych Powązkach w Warszawie kwatera 163-4-19/20.

                                     

2. Ordery i odznaczenia

  • Komandor Orderu Legii Honorowej Francja
  • Złoty Krzyż Zasługi
  • Wielka Wstęga Orderu Orła Gwardii Cywilnej Estonia
  • Komandor Orderu Białej Róży Finlandia
  • Krzyż Walecznych trzykrotnie
  • Order Krzyża Wolności I klasy Estonia
  • Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski 1937
  • Krzyż Niepodległości z Mieczami 1930
  • Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 7567
  • Wielki Oficer Orderu Trzech Gwiazd Łotwa