Poprzednia

ⓘ Gospodarka remontowa




                                     

ⓘ Gospodarka remontowa

Gospodarka remontowa – utrzymanie odpowiedniej dyspozycyjności obiektów technicznych oraz usuwanie skutków zużycia fizycznego i ekonomicznego,

przeprowadzanie czynności konserwacyjnych i remontowych. Ma one na celu zapobieganie nadmiernemu zużyciu środków oraz utrzymanie ich w należytym stanie technicznym i stanie gotowości do pracy.

Remonty obiektów i naprawy maszyn przedłużają czas użytkowania środków trwałych. Racjonalna gospodarka środkami trwałymi wymaga oparcia jej o system planowo-zapobiegawczy i ma za zadanie nie dopuszczać do uszkodzenia obiektu.

Prace remontowe realizowane są w cyklu remontowym.

Gospodarka remontowa obejmuje;

  • naprawy – obejmują prace zmierzające do doprowadzenia maszyn i urządzeń do stanu sprawności technicznej przez wymianę lub regeneracje obiektów.
  • konserwacje – polegają na czyszczeniu, smarowaniu i oliwieniu poszczególnych części maszyn, na regulacji mechanizmów, dokręcaniu nakrętek itp.;
  • przeglądy – odbywają się w określonych z góry terminach i mają na celu kontrole stanu technicznego maszyny lub urządzenia;

Należy rozróżnić tu remont i naprawę remont nieplanowy, która również polega na przywróceniu wartości użytkowej, ale – obiektu uszkodzonego.

Celem gospodarki remontowej jest utrzymanie maszyn i urządzeń oraz innych środków trwałych w należytym stanie technicznym i stałej gotowości do pracy. Szczególne znaczenie gospodarki remontowej widać w eliminowaniu zmian w sprawności maszyn i urządzeń i zapobieganiu tym zmianom, gdyż nawet częściowe zaniechanie działań remontowych wzmogłoby występowanie coraz częstszych zakłóceń w pracy maszyn i urządzeń.

Gospodarka remontowa wspiera przedsiębiorstwo w:

  • kontroli terminów serwisu gwarancyjnego oraz ważności ubezpieczeń,
  • obsłudze zgłoszeń napraw,
  • planowaniu remontów, przeglądów i prac konserwatorskich,
  • ewidencji kosztów remontów,
  • ewidencji zdarzeń związanym z zasobem sprzętowym,
  • obsłudze kart drogowych dla taboru samochodowego.
                                     

1. Obsługa eksploatacyjna

British Standards Institute definiuje obsługę eksploatacyjną maintenance jako: połączenie wszystkich działań technicznych i związanych z nimi działań administracyjnych w celu utrzymania obiektu lub jego regeneracji do stanu, w którym będzie mógł spełniać wymagane dla niego funkcje.

                                     

1.1. Obsługa eksploatacyjna Generacja pierwsza: lata: 1940-1950

Gwałtowny rozwój przemysłu w latach trzydziestych umożliwił masową produkcję wielu wyrobów dotąd wytwarzanych jednostkowo. Rynek był tak chłonny na nowe produkty, że faktyczną barierą w ich upowszechnieniu były ograniczone zdolności produkcyjne. Okres ten przeszedł do historii pod nazwą "lata produkcji”. Pod koniec lat czterdziestych, wraz z powolnym nasycaniem się rynku nowymi produktami, barierą stały się umiejętności zbycia produkcji. Tak narodziły się "lata sprzedaży”. W tych dwóch okresach w gospodarce remontowej obowiązywało podejście korekcyjne, a motto tej generacji brzmiało: "reperuj, gdy się zepsuje”.

                                     

1.2. Obsługa eksploatacyjna Generacja druga: 1951-1975

W związku z postępującą industrializacją w latach pięćdziesiątych, warunkiem sukcesu rynkowego stało się konstruowanie produktów pod konkretne, niezaspokojone dotąd potrzeby rynku. Tak narodziły się "czasy marketingu”. Lata sześćdziesiąte zapoczątkowały systematyczną alokację kapitału z branż tradycyjnych do nowoczesnych, bardziej rentownych. Do historii przeszły pod nazwą "okres dywersyfikacji”. Wraz z rozwojem konkurencji i poszukiwaniem sposobów obniżki kosztów funkcjonowania przedsiębiorstwa formułowano większe wymagania od systemu utrzymania ruchu:

  • dłuższy żywot urządzeń
  • niższe koszty
                                     

1.3. Obsługa eksploatacyjna Generacja trzecia: 1976-do dziś

Zapoczątkowana w latach osiemdziesiątych "epoka zarządzania strategicznego”, w miarę postępującej globalizacji, przeszła w latach dziewięćdziesiątych w "erę hiperkonkurencji”. Okres ten zaowocował dalszym poszukiwaniem rezerw tkwiących w procesach pomocniczych, co w konsekwencji skutkowało tym, że w zakresie utrzymania ruchu zakładano:

  • wyższą jakość produkcji
  • planowaną zdecydowanie większą dostępność i niezawodność
  • większą efektywność kosztów.
  • korzystny wpływ na środowisko
  • dłuższy żywot urządzeń
  • większe bezpieczeństwo