Poprzednia

ⓘ Szabla ormiańska




Szabla ormiańska
                                     

ⓘ Szabla ormiańska

Szabla ormiańska, karabela ormiańska, ormianka, ordynka, czeczuga, smyczek – szabla pochodzenia tatarskiego lub kirgiskiego, prawdopodobnie używana również przez Mongołów oraz innych koczowników azjatyckich. Popularna w Rzeczypospolitej w XVII i XVIII wieku. Często oprawiana bogato w srebro i jaszczurzą skórę. Noszona do stroju polskiego podobnie jak karabela. Głownia miała niewielką krzywiznę ostrza. Nazwa "ormiańska” pochodzi od muzealnego egzemplarza pochodzącego ze zbrojowni lwowskiej, posiadającego napisy w języku ormiańskim.

Podtypy szabli ormiańskiej:

  • Czeczuga szabla kirgiska – wyróżniał ją niewielki jelec w kształcie krzyża, zdobiona otwarta rękojeść, zakończona długim, charakterystycznie wygiętym pod kątem ok. 45–60 stopni kapturkiem zakończeniem rękojeści w formie naparstka.
  • Karabela ormiańska – szabla wykształcona w Polsce pod wpływem tureckim, bogato zdobiona, o ramionach jelca prostych lub wygiętych od rękojeści, z wygięciem rękojeści krótszym, lecz bardziej prostopadłym. Jako oręż bojowy były używane sporadycznie, najczęściej służyły jako element paradnego stroju szlacheckiego do XVIII wieku. Z wyglądu przypominała zarówno karabelę rękojeść jak i czeczugę słabo zakrzywione ostrze.
  • Smyczek – odróżniał się od czeczugi bardzo wąskim sztychem, niemalże koncerzowym.
  • Ordynka szabla tatarska – posiadała cięższą głownię, masywny jelec, rękojeść wygiętą jak w czeczugach z kapturkiem, z mniejszą ilością zdobień. Była bojowym wyposażeniem jazdy na przełomie XVII i XVIII wieku.

Wszelkie powyższe nazwy są umowne, gdyż Ormianie i Kirgizi nie posiadali, ani nie wyrabiali szabel typu narodowego.

Użytkownicy również szukali:

szabla kościuszki, szable tureckie,

...
...
...