Poprzednia

ⓘ Jerzy Wieniawa-Długoszowski




Jerzy Wieniawa-Długoszowski
                                     

ⓘ Jerzy Wieniawa-Długoszowski

Jerzy Józef Wieniawa-Długoszowski – major Wojska Polskiego II RP, dowódca III dywizjonu myśliwskiego 1 pułku lotniczego, uczestnik I wojny światowej oraz wojny polsko-bolszewickiej.

                                     

1. Życiorys

Wywodził się z rodziny o patriotycznych tradycjach. Potomek powstańców listopadowych i styczniowych. Jako nastolatek wziął udział w I wojnie światowej. Walczył w szeregach 1 pułku ułanów Legionów Polskich pułkownika Władysława Beliny-Prażmowskiego. Wraz z 1 pułkiem dotarł na Wołyń. W 1917 internowany w obozie w Szczypiornie. Wolność odzyskał w 1918. Jako podporucznik pilot walczył w wojnie polsko-bolszewickiej.

W 1920 awansował do stopnia kapitana i podjął pracę w Szefostwie Lotnictwa. Następnie sprawował funkcję instruktora w Bydgoskiej Szkole Pilotów. Od 1922 w 1 pułku lotniczym. Rok później był dowódcą 122. eskadry myśliwskiej. W 1925 r. mianowany na dowódcę 121. eskadry myśliwskiej. W 1930 awansowany do stopnia majora. 1 września 1928 objął dowództwo III dywizjonu myśliwskiego 1 pułku lotniczego.

Zginął 11 maja 1931 pod Grudziądzem podczas lotu ćwiczebnego samolotem typu SPAD. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie kwatera 15A-3-12.

Kuzyn Bolesława Wieniawy-Długoszowskiego, ojciec Andrzeja i Marka Długoszowskich.

                                     

2. Odznaczenia

  • Odznaka Lotnicza pośmiertnie, Łotwa
  • Polowa Odznaka Pilota nr 35
  • Srebrnym Krzyżem Zasługi
  • Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari nr 8089
  • Krzyżem Walecznych 3-krotnie
  • Order Gwiazdy Rumunii V klasy