Poprzednia

ⓘ Franciszek Puchała




                                     

ⓘ Franciszek Puchała

Franciszek Puchała obecnie województwo świętokrzyskie) – żołnierz, dowódca i oficer sztabowy, generał dywizji Wojska Polskiego, zastępca szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego ds. operacyjnych, I zastępca szefa Sztabu Generalnego WP.

                                     

1. Służba wojskowa

Służbę wojskową w Siłach Zbrojnych PRL rozpoczął w 1959 jako podchorąży w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na podporucznika w 1962. Po promocji dowódca plutonu ogniowego w podoficerskiej szkole artylerii 5 Brygady KBW. W 1966 mianowany porucznikiem. Po ukończeniu w 1971 ASG w Rembertowie - starszy pomocnik kierownika Naukowej Informacji Wojskowej ASG. Dalej służył w 2 pcz 10 DPanc w Opolu. W 1971 kapitan. W l. 1972-73 szef sztabu 10 pcz w 10 DPanc. Od 1973 szef wydziału operacyjnego 10 DPanc. W l. 1974–1975 szef sztabu 10 DPanc. W 1974 mianowany majorem. W 1978 ukończył ASG Sił Zbrojnych ZSRR, Szef Oddziału III - Zastępca Szefa Sztabu Pomorskiego Okręgu Wojskowego. W 1979 pułkownik. Od 1980 w Zarządzie Operacyjnym Sztabu Generalnego WP: szef Oddziału Gotowości Bojowej, zastępca szefa Zarządu, od 1983 Szef Zarządu Operacyjnego. Był planistą stanu wojennego w Polsce 1981 r. W 1984 r. mianowany generałem brygady. W 1989 Zastępca Szefa Sztabu Generalnego WP ds. operacyjnych, mianowany generałem dywizji. W l. 1989-90 brał udział w pracach nad reformą systemu dowodzenia Połączonych Sił Zbrojnych Układu Warszawskiego w oparciu o zasadę suwerenności i równoprawności państw. Uczestniczył przy opracowywaniu nowej doktryny obronnej Rzeczypospolitej Polskiej. Od 1990 I Zastępca Szefa Sztabu Generalnego WP. W l. 1992–1993 w dyspozycji ministra Obrony Narodowej. Od 1993 inspektor Grupy Inspektorów Kierownictwa SG WP, od 1997 szef Zespołu Grupy Głównych Inspektorów MON, także asystent szefa Sztabu Generalnego WP. Uczestniczył w opracowywaniu planów integracji Polski z NATO.

Wieloletni członek Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.

Analityk i strateg wojskowy. Współautor planów modernizacji SZ RP oraz ich integracji z NATO. Brał udział w przygotowaniu programu "Partnerstwo dla Pokoju". Współautor opracowania historycznego "Sztab Generalny Główny Wojska Polskiego 1918–2003".

Zawodową służbę wojskową zakończył w lutym 2001 r. i rozpoczął pracę jako gen. dyw. w stanie spoczynku pracownik służby cywilnej MON. Wybrany w 2004 roku prezesem Klubu Generałów Wojska Polskiego. 24 września 2013 r. na X Krajowym Zjeździe Delegatów został wybrany Prezesem Związku Żołnierzy Wojska Polskiego.

                                     

2. Działalność publicystyczna

  • autor książki Sekrety Sztabu Generalnego pojałtańskiej Polski, Wyd. Bellona, Warszawa 2011.
  • autor książki Szpieg CIA w polskim Sztabie Generalnym, Warszawa: Bellona, 2014. ​ISBN 978-83-11-13170-5 ​
  • współautor monografii Sztab Generalny Główny Wojska Polskiego 1918-2003, Warszawa 2003.
                                     

3. Odznaczenia

  • Srebrny Krzyż Zasługi
  • Złoty Medal Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny
  • Złoty Krzyż Zasługi
  • Złoty Medal Za Zasługi dla Obronności Kraju
  • Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
  • Medal 40-lecia Polski Ludowej
  • Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
  • I inne