Poprzednia

ⓘ Leon Babiński




Leon Babiński
                                     

ⓘ Leon Babiński

Leon Babiński – polski prawnik-cywilista, współorganizator polskiego sądownictwa w dwudziestoleciu międzywojennym, po II wojnie światowej związany z Politechniką Szczecińską.

                                     

1. Życiorys

Uczył się w warszawskim Gimnazjum im. gen. Chrzanowskiego brał udział w strajkach szkolnych 1905–1907. Studiował prawo na Sorbonie w Paryżu i na Cesarskim Uniwersytecie Moskiewskim w Moskwie 1909–1913 otrzymał tytuł kandydata nauki złoty medal i odbył aplikację sądową i adwokacką 1913–1917. Był członkiem Stronnictwa Polityki Realnej w 1914 roku. W odpowiedzi na deklarację wodza naczelnego wojsk rosyjskich wielkiego księcia Mikołaja Mikołajewicza Romanowa z 14 sierpnia 1914 roku, podpisał telegram dziękczynny, głoszący m.in., że krew synów Polski, przelana łącznie z krwią synów Rosyi w walce ze wspólnym wrogiem, stanie się największą rękojmią nowego życia w pokoju i przyjaźni dwóch narodów słowiańskich. Od roku 1917 był sekretarzem Sądu Najwyższego. Był pracownikiem Rady Windykacji Strat Wojennych Tymczasowej Rady Stanu. W 1919 r. został zaangażowany do służby w MSZ; był m.in. delegatem rządu w Komisji Górnośląskiej zob. powstania śląskie.

Był wykładowcą w Szkole Nauk Politycznych i prawa międzynarodowego prywatnego na Wolnej Wszechnicy Polskie od 1925 r. jako docent oraz w Uniwersytecie Warszawskim od 1927 r. W latach 1921–1939 wykładał też prawo międzynarodowe i morskie w Szkole Głównej Handlowej od 1938 r. jako profesor tytularny. Uczestniczył w tworzeniu międzynarodowego prawa morskiego i lotniczego. Był redaktorem tekstu konwencji o ujednoliceniu niektórych zasad międzynarodowego przewozu lotniczego; w roku 1929 zorganizował w Warszawie międzynarodową konferencję, na której konwencja została uchwalona.

W latach II wojny światowej ukrywał się przed Niemcami na Podkarpaciu. Po wojnie pracował w Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz – od roku 1947 – w szczecińskim oddziale Akademii Handlowej w Poznaniu później – Wyższa Szkoła Ekonomiczna, WSE. Pełnił tam funkcję zastępcy rektora 1947–1948, a następnie rektora 1948–1951. W latach 1955–1961 od utworzenia Politechniki Szczecińskiej przez połączenie WSE ze Szkołą Inżynierską do emerytury – pracował na Wydziale Inżynieryjno-Ekonomicznym Transportu PS.

Od roku 1947 był członkiem Instytutu Prawa Międzynarodowego w Gandawie. Należał m.in. do Międzynarodowego Stowarzyszenia Prawników z siedzibą w Paryżu i Gandawie. Był głównym organizatorem Szczecińskiego Towarzystwa Naukowego STN i jego prezesem w latach 1957–1970. Działał w Ekspozyturze Komisji Prawa Morskiego.

Spoczywa na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

                                     

2. Odznaczenia

  • Order Legii Honorowej IV klasy Francja
  • Order Gwiazdy III klasy Rumunia
  • Order Trzech Gwiazd III klasy Łotwa
  • Medal Dziesięciolecia
  • Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
  • Złoty Krzyż Zasługi 1938
  • Order Świętego Sawy II klasy Jugosławia
  • Order Lwa Białego III klasy Czechosłowacja
  • Order Białej Róży III klasy Finlandia
  • Order Korony II klasy Rumunia
  • Order Orła Białego III klasy Jugosławia
                                     

3. Publikacje wybór

Jest autorem ponad 250 publikacji w tym 20 w zagranicznych czasopismach naukowych, m.in.:

  • Technika konsularna 1949
  • Organizacja i technika służby konsularnej 1948
  • Założenie prawne gospodarczych wspólnot zachodnioeuropejskich Ruch Pracowniczy Ekonomiczny i Socjologiczny, 1964, nr 3
  • Prawo przewozowe, cz. 1–3 1948–1963, z W. Górskim
  • Zarys wykładu prawa międzynarodowego prywatnego 1935
  • Prawo cudzoziemców w Polsce 1922
  • Z aspektów prawnych wojny o sukcesję szczecińską
  • Nowa ustawa o prawie lotniczym Przegl. Ustawod. Gosp. 1963, nr 2
  • Pomorski memoriał prawniczy przed królem polskim w roku 1469–1470 1961
  • Zagadnienia współczesnego prawa międzynarodowego prywatnego 1958
  • Nowy podział prawa – prawo astronautyczna "Szczecin” 1958, z. 1
  • Potrzeby naukowe Pomorza Zachodniego i Szczecina KiS 1958, 2
  • Stabilizacja stosunków terytorialnych na Ziemiach Odzyskanych niezależnie od traktatu pokojowego Przegląd zachodniopomorski 1966, nr 1
  • Prawo transportowe 1968, z W. Górskim


                                     

4. Upamiętnienie

W 1971 r. Leon Babiński otrzymał doktorat "honoris causa” Politechniki Szczecińskiej. Jego imię nadano jednej z ulic w Szczecinie i auli akademickiej w budynku Uniwersytetu Szczecińskiego Wydział Nauk Ekonomicznych i Zarządzania, ul. Mickiewicza 64.

Znalazł się na 30. miejscu listy "Szczecinianie Stulecia”, utworzonej na przełomie XX i XXI w. w wyniku plebiscytu Gazety Wyborczej wyd. szczecińskie, Polskiego Radia Szczecin i TVP Szczecin. W książce przypominającej ich sylwetki prof. Janina Jasnowska, prezes STN w kolejnych latach, napisała o Leonie Babińskim m.in.: