Poprzednia

ⓘ Wielkopolska Szkoła Podchorążych Piechoty




Wielkopolska Szkoła Podchorążych Piechoty
                                     

ⓘ Wielkopolska Szkoła Podchorążych Piechoty

Wielkopolska Szkoła Podchorążych Piechoty – szkoła Sił Zbrojnych w byłym zaborze pruskim i Wojska Polskiego kształcąca kandydatów na oficerów piechoty.

                                     

1. Historia szkoły

Od dnia 24 kwietnia 1919 roku w Obozie Ćwiczebnym "Biedrusko” przy Batalionie Zapasowym 3 Pułku Strzelców Wielkopolskich późniejszy 57 Pułk Piechoty Wielkopolskiej rozpoczęto przyjmowanie kandydatów do szkoły oficerskiej.

W dniu 17 maja 1919 roku głównodowodzący Siłami Zbrojnymi w byłym zaborze pruskim, generał piechoty Józef Dowbor-Muśnicki mianował pułkownika Bolesława Jatelnickiego z byłego I Korpusu Polskiego w Rosji "naczelnikiem formującej się szkoły piechoty”.

Do dnia 20 maja 1919 roku w Biedrusku przyjęto stu kandydatów. Trzy dni później dowództwo nad grupą kandydatów objął kapitan Stefan Kossecki i rozpoczął z nimi szkolenie. W dniu 13 czerwca 1919 roku dowództwo nad tą grupą przejął major Józef Meksz. W lipcu 1919 roku w Poznaniu rozpoczęto remont koszar przewidzianych na siedzibę szkoły. Koszary były położone przy "Nordring”, która 15 listopada 1919 roku została przemianowana na Wały Księcia Józefa. Koszary były co prawda zbudowane w 1914 roku, lecz zostały wykończone prowizorycznie i przez całą wojnę nie były remontowane. Pod koniec czerwca 1919 roku koszary "Nordring” opuściła Szkoła Podoficerów Piechoty i Żandarmeria.

W dniu 25 czerwca 1919 roku głównodowodzący Siłami Zbrojnymi w byłym zaborze pruskim zatwierdził "Etat tymczasowy szkoły oficerskiej piechoty”, który przewidywał 15 oficerów, 2 oficerów-urzędników lekarz i oficer rachunkowy, 16 podoficerów i 167 szeregowców, w tym 120 "kadetów uczniów”, a ponadto 18 koni oraz 2 wozy konne osobowe i 6 gospodarczych.

W dniu 12 lipca 1919 roku głównodowodzący Siłami Zbrojnymi w byłym zaborze pruskim zatwierdził trzy dokumenty normatywne określające zadania i organizację szkoły, warunki przyjęcia uczniów, program nauczania i sprawy finansowe żołd, a mianowicie:

  • "Pobory Szkoły Oficerskiej Piechoty w Poznaniu”.
  • "Statut Szkoły Oficerskiej Piechoty w Poznaniu”,
  • "Program Szkoły Oficerskiej Piechoty w Poznaniu”,

Na podstawie rozkazu Ministra Spraw Wojskowych L. 4634/II W.M. z dnia 14 listopada 1919 roku "Szkoła Oficerska w Poznaniu” została przemianowana na "Wielkopolską Szkołę Podchorążych Piechoty”, a jej skład zwiększony do trzech kompanii szkolnych i kadrowej kompanii karabinów maszynowych. Jednocześnie zostały zniesione dotychczasowe odznaki szkolne i odznaki "szarż szkolnych” z wyjątkiem odznak na naramiennikach - monogramu "SO”. Słuchacze szkoły zostali przemianowani z aspirantów na kadetów i nałożyli na patki kołnierzy odznaki obowiązujące w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie - miecz z liśćmi dębu.

W dniu 7 lutego 1920 roku z rozkazu Ministra Spraw Wojskowych został otwarty trzeci kurs szkoły klasa III dla "wysłużonych podoficerów byłej armii niemieckiej”. Na kurs zostało przyjętych 76 kandydatów.

Na podstawie pisma Inspektora Szkół Wojskowych Piechoty z dnia 19 lutego 1920 roku na czwarty kurs zostało przyjętych 116 kandydatów. Czas trwania kursu został określony na sześć miesięcy i był dłuższy o jeden miesiąc niż równoległy kurs klasa 25 Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. Program szkolenia został rozszerzony celem "uzupełnienia braków z języka polskiego, gdyż większość kandydatów - pochodzących z byłego zaboru pruskiego, słabo władała językiem ojczystym”. Po raz pierwszy w historii szkoły grupa słuchaczy pochodzących z byłego zaboru rosyjskiego i austriackiego stanowiła około 30% kadetów. "Reprezentowane więc były wszystkie dzielnice, co jednak nie wywołało nigdy nieporozumienia i tarć na tle szowinizmu dzielnicowego, chociaż z drugiej strony życia prawdziwie koleżeńskiego nie było! Żyto grupkami lub pojedynczo, na co złożyło się wiele przyczyn, przede wszystkim zaś różnica w wykształceniu”.

W dniu 7 marca 1920 roku zostały ogłoszone wyniki egzaminów I kursu. Egzamin z wynikiem pozytywnym złożyło 96 aspirantów. Szkołę z pierwszą lokatą ukończył kadet Włodzimierz Lewandowski.

W dniu 5 lipca 1920 roku, po złożeniu egzaminów, dowódca Okręgu Generalnego "Poznań” mianował 82 absolwentów klasy II podchorążymi. Pierwszą lokatę uzyskał kadet Stanisław Lamparski.

W dniu 11 lipca 1920 roku szkoła przeniosła się do Bydgoszczy, gdzie zajęła gmach Szkoły Wojennej. W dniu 18 lipca 1920 roku na Starym Rynku odbyła się uroczystość powitania szkoły w murach miasta. Na uroczystość złożyła się msza polowa odprawiona przez kapelana szkoły księdza Wacława Morkowskiego, a następnie defilada.

W dniu 30 lipca 1920 roku rozpoczęły się egzaminy kadetów III klasy. Egzamin złożyło 54 słuchaczy. Prymusem kursu został kadet Stanisław Roszyk.

W dniu 16 sierpnia 1920 roku, w przełomowym momencie wojny z bolszewikami, batalion pod dowództwem kapitana Stefana Kosseckiego w składzie trzech kompanii klasy IV-VI zajął odcinek obrony na Wiśle. Klasa VI zajęła pozycje w Fordonie, natomiast klasa V w Solcu Kujawskim i rozpoczęły prace nad umocnieniem przedmościa. Klasa IV stanowiła odwód i razem z dowództwem batalionu rozlokowała się w Małych Kapuściskach. Dla dozorowania Wisły baon otrzymał statek, który został obsadzony przez słuchaczy pod dowództwem podporucznika Kowalczyka, uzbrojony w karabin maszynowy i ochrzszczony mianem "Kanonierka Szkoły”. Dla utrzymania łączności i zaopatrzenia pomiędzy Fordonem i Solcem szkoła otrzymała do dyspozycji lokomotywę z jednym wagonem, którą przezwano "Pancerką Szkoły”. Zwycięstwo odniesione w Bitwie Warszawskiej skutkowało zaniechaniem obrony linii Wisły. W dniu 20 sierpnia 1920 roku baon wrócił do koszar i kontynuował szkolenie.

15 września 1920 roku rozpoczęły się egzaminy klasy IV i trwały pięć dni. Egzamin z "wynikiem zadawalającym złożyło 94 kadetów”. Prymusem kursu został kadet Marian Czyżewski. W dniu 21 września 1920 roku absolwenci kursu zostali mianowani podchorążymi.

W dniach 14-19 października 1920 roku przeprowadzone zostały egzaminy klasy V. Egzaminy z wynikiem pozytywnym złożyło 123 elewów, w tym 10 po złożeniu powtórnego egzaminu z historii polskiej. Egzaminu nie zdało sześciu elewów.

Z dniem 1 sierpnia 1922 roku szkoła została przekształcona w Oficerską Szkołę dla Podoficerów o dwuletnim okresie nauczania.

Szkoła kształciła ok. 240 słuchaczy. Kurs szkolenia trwał sześć miesięcy. Kształcili się w niej w większości podoficerowie formacji wielkopolskich, w przeważającej części z armii pruskiej. Czas nauki został skrócony do trzech miesięcy. Szkoła łącznie ze Szkołą Podchorążych Piechoty w Warszawie wykształciła w okresie listopad 1918 - listopad 1920 ponad 3500 oficerów piechoty.

                                     

2. Kadra i absolwenci szkoły

Kadra szkoły
  • komendant szkoły - płk Bolesław Jatelnicki
  • adiutant szkoły - ppor. Szymon Górczyński
  • wykładowca - mjr SG Stanisław Wecki
  • wykładowca - por. Roman Umiastowski
  • dowódca batalionu szkolnego - kpt. piech. Jan Załuska
  • instruktor – ppor. Bronisław Dzikiewicz
  • wykładowca - kpt. Stefan Kossecki
  • dyrektor nauk - mjr Józef de Meksz
Absolwenci szkoły
  • Walenty Marchlewski
  • Leon Pieczyński IV klasa
  • Adam Kowalczyk XII klasa
  • Stanisław Błaszczak
  • Henryk Kłoczkowski X klasa
  • Franciszek Hynek
  • Konrad Krajewski V klasa
  • Tadeusz Konstanty Jeszke
                                     

3. Odznaka pamiątkowa

13 listopada 1919 roku głównodowodzący Wojsk Polskich byłego zaboru pruskiego generał piechoty Józef Dowbor-Muśnicki "ogłosił i zatwierdził znak szkolny, przyjęty przez komisję konkursową dla Szkoły Oficerskiej w Poznaniu”. Odznaka ma kształt krzyża srebrnego o wymiarach 36x36 mm. Końce ramion krzyża są ozdobione srebrnymi kulkami. W środku wieniec srebrny z liści laurowych. Ramiona krzyża pokryte emalią ciemnogranatową, natomiast środek wewnątrz wianka emalią amarantową, na którą nałożony jest srebrny monogram "S. O.”. Na rewersie umieszczono nazwisko odznaczonego, numer odznaki i datę ukończenia szkoły. Prawo noszenia odznaki znaku przysługiwało aspirantom, którzy ukończyli szkołę oraz oficerom – wykładowcom i instruktorom, którzy pozostawali na etacie szkoły przez okres co najmniej jednego kursu. Autorem projektu odznaki był aspirant Marceli Kujawski, absolwent II kursu.

Użytkownicy również szukali:

...
...
...